'รอยดุริยางค์ เดอะมิวสิคัล'รอยทางแห่งความภูมิใจ

26 ส.ค. 2558

แม้ว่าวันที่หนังสือพิมพ์วางแผง ละครเวทีเรื่อง “รอยดุริยางค์ เดอะมิวสิคัล” จะลาโรงไปแล้ว แต่ทว่า ยังมีสิ่งที่น่าจะพูดถึงอยู่...

เพราะอยากจะบอกว่า นี่เป็นละครเวทีที่ดีเรื่องหนึ่งของยุคทีเดียว!

ด้วยเรื่องราวที่สลับไปมา และสร้างเซอร์ไพรส์ได้ตลอดเวลา โดยมีการทำกราฟฟิก-เทคนิคประกอบในฉากต่างๆ ทำได้ละครดูมีมิติ สนุก ตื่นเต้น สวยงาม และอลังการอย่างพอดิบพอดี

ที่สำคัญ ละครได้ถ่ายทอดเรื่องราวความเจริญรุ่งเรือง และเสื่อมถอยของ “ดนตรีไทย” ได้อย่างเข้าใจที่มาที่ไป จนทำให้เรารู้สึกรักและหวงแหน “สมบัติ” ของชาติโดยไม่รู้ตัว

ผู้สร้างสรรค์ละครใช้ “ดนตรี” เป็นสื่อกลาง ที่จะสร้างความรู้สึกร่วมกัน ระหว่างคนรุ่นเก่าและใหม่ได้อย่างลงตัว

การเดินเรื่อง โดย “เหลน” หนุ่มรุ่นใหม่ที่เติบโตในยุคที่รอบๆ ตัวมีแต่โซเชียลเน็ตเวิร์ก และเครื่องดนตรีสมัยใหม่

ใช่แล้ว ละครเชื่อมดนตรียุคปัจจุบัน และอดีตให้เป็นเรื่องเดียวกัน โดยใช้เสียงดนตรีไทยเป็นจุดสลับ ให้เด็กหนุ่มเดินทางย้อนเวลากลับไปสู่โลกเมื่อกว่า 100 ปีก่อน! ไม่เพียงเสียงดนตรีสมัยใหม่ ที่แสดงให้เห็นถึงความร้อนแรง ดุดัน หนักแน่น ลีลาท่าเต้นที่แสดงถึงอารมณ์ความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา ตัดสลับกับความงดงาม นุ่มนวล อ้อนช้อยของท่าร่ายรำและเสียงดนตรีไทย มันช่างเพลิดเพลิน จนเผลอคิดไปว่าถ้า “เรา” มีทางเลือกในการเสพที่หลากหลาย ตามแต่ใจปรารถนาก็จะดีมากๆ

กระนั้น ก็เข้าใจในข้อจำกัดต่างๆ ที่ทำให้เกิดการเสื่อมคลายสลายสูญของสรรพสิ่งไปด้วย!!

เวลาที่ “ไม้” เหลนวัย 25 ของ “ทวดเชิด” มือระนาดเอกแห่งยุค พลัดหลงเข้าไป ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 อันเป็นยุคเริ่มต้นการวางรากฐานด้านคมนาคม และยุคที่ดนตรีไทยเฟื่องฟูถึงขีดสุด

จนกระทั่งในสมัยรัชกาลที่ 7-8 กาลเวลาได้นำพาความเปลี่ยนแปลงสู่การปกครอง ประเพณีแบบตะวันตก เริ่มเข้ามามีบทบาท ดนตรีไทยจึงเดินทางมาถึงยุคตกต่ำ ในที่สุด ไม้จึงได้รู้ว่าชายหนุ่มที่เขาพบ ไม่เพียงแค่เป็นปู่ทวดของเขาเท่านั้น แต่เขาคือชายผู้มีบทบาทสำคัญต่อหน้าประวัติศาสตร์แห่งสยาม!!

รอยต่อช่วงเวลาอันรุ่งโรจน์ ละครเวทีที่ได้แรงบันดาลใจจาก 19 ศิลปินไทยยุคบุกเบิก ผู้บรรเลงมโหรีต่อหน้าพระที่นั่งสมเด็จพระราชินีนาถวิคตอเรีย ที่ประเทศอังกฤษเป็นครั้งแรก ซึ่งทวดของ “ไม้” เป็นหนึ่งของคณะดนตรีไทยที่ได้ไปแสดงแสนยานุภาพแห่งเสียงดนตรีไทยในครั้งนั้นด้วย!!

ความอิ่มอกอิ่มใจจากเสียงดนตรี จากฉาก แสง สี เสียง และจากการเล่าเรื่องที่สนุกครบรส ทำให้เรามองข้ามการแสดงของบางคนที่ยังดูขัดเขินไปบ้าง รวมทั้งจุดพีคของเรื่องที่ยังไปไม่ถึงที่สุด

และอีกเหตุผลที่สำคัญ คือเรื่องนี้เกิดขึ้นจากความตั้งใจจริงของ “คุณหมอก” เกรียงกานต์ กาญจนะโภคิน ประธานเจ้าหน้าที่บริหารร่วมบริษัทอินเด็กซ์ ครีเอทีฟ วิลเลจ จำกัด (มหาชน) และผู้อำนวยการสร้าง และความพยายามของผู้กำกับ “คุณต้อ” มารุต สาโรวาท นักดนตรีไทยทุกท่าน นักแสดง อย่าง ณัฎฐ์ ทิวไผ่งาม, แบงค์ แคลช ฯลฯ และทีมงานทุกคน

หมดรอบการแสดงแล้ว ในใจดิฉันยังหวังว่า จากความประทับใจที่เกิดขึ้นกับผู้มาชม จะเกิดเป็นปรากฏการณ์การบอกต่อ ซึ่งจะทำให้คนไทยได้เห็นการรีสเตทละครเวทีเรื่องนี้ขึ้นอีกครั้ง!!

ซึ่งดิฉัน ก็จะขอเข้าไปดูอีกครั้ง เช่นกันค่ะ!

.......................................

(หมายเหตุ “รอยดุริยางค์ เดอะมิวสิคัล”รอยทางแห่งความภูมิใจ : คอลัมน์ มองผ่านเลนส์คม โดย... นันทพร ไวศยะสุวรรณ์)

'รอยดุริยางค์ เดอะมิวสิคัล'รอยทางแห่งความภูมิใจ | คมชัดลึก

บันเทิง