'ฤา หงส์จะเหนือมังกร'
Play
05 ส.ค. 2558
'ฤา หงส์จะเหนือมังกร' : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์
อร๊ายยยย... อาตู่คะ อาตู่มีสิทธิอะไรมาตบหน้าน้องเจนนี่ของอ้อมคะ ถึงอ้อมจะเคารพรักและศรัทธาอาตู่มาตั้งแต่อ้อมตรีนเท่าฝาหอย อ้อมก็ไม่ยอมนะคะ กะอีแค่น้องเจนนี่มีข่าวไปไหนมาไหนกับกึ้ง เฉลิมชัย แค่นี้ถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือ มันเกินไปค่ะ
นี่ นี่ ... ถ้าใครเป็นขาเสพข่าวคงงงอยู่อะดิว่า เอ๊ะ ชั้นตกข่าวไปได้ไงนะ เพราะที่รู้เนี่ย เจนนี่มีข่าวกับกึ้งจริง แต่โดนอาตู่ นพพล ตบเรื่องอะไรตอนไหนว้า.. ก็ เรื่องหงส์ ไงคะ วันจันทร์ อังคาร 2 ทุ่มกว่า และนี่ก็คือผลงานการมโนละครบวกเรื่องจริงของอ้อมค่ะ เดี๋ยวนี้หลายคนในสังคมก้มหน้าก็เป็นนะคะ เอะอะด่า เอะอะเม้นท์ เรื่องราวชีวิตของคนอื่นประหนึ่งเขาเป็นเพียงตัวละคร จะพูดอะไร จะแชร์หรือด่าอะไร ทำยังกับเขาไม่มีตัวตนอยู่ในโลกจริง นึกว่าสิ่งที่ด่าออกไป มันมีอายุใช้งานไม่เกิน 2 เดือน เหมือนตัวละครกันอยู่หละมั้ง!!
ที่นี้เราหยุดมโนงงๆ พุ่งมาที่เรื่องหงส์ ซึ่งเป็นตอนสุดท้ายของซีรีส์์ชุด เลือดมังกร เป็นตอนที่ความสนใจย่อมตกเป็นของ เจนนี่ หรือ หงส์ ตามคาด ซึ่งจะจบยังไงเราน่าจะมีเวลาดูกันอีกสักพักค่ะ ส่วนที่อ้อมยกมาเพ้อๆ ตอนแรก มันเป็นตอนที่อ้อมดูแล้วแบบ เฮ้ย..อะไรวะ ทำไมอะ??!! ความสงสัยและคำถามวิ่งชนกันในหัวให้วุ่นไปหมดค่ะ คือ ภาพที่เห็นตอนนั้นก็มีเถ้าแก่สุง (อาตู่) หงส์ (เจนนี่) อากุ่ย (โทนี่) หมวย (มัดหมี่) กำลังทำพิธีกันอยู่ แล้วอาตู่ก็นึกย้อนไปถึงตอนที่ตัวเองยังหนุ่มกว่านี้ ตอนนั้นเถ้าแก่สุงและอากิมลั้งผู้เป็นภรรยา กำลังคุยกับซินแสขาประจำอย่างพี่อ๊อฟ ว่าเด็กที่กำลังจะเกิดมานี้ จะดีมาก จนเถ้าแก่ผู้เป็นพ่อยังนึกไม่ถึงประหนึ่งเป็นหงส์ที่อยู่เหนือมังกร ซึ่งสีหน้าพ่อผู้รับฟังก็ดูมีความสุขดี แต่พอซินแสเริ่มพูดคำว่า “แต่” สีหน้าเถ้าแก่ก็เริ่มเปลี่ยน แต่ยังไม่น่าตกใจเท่ากับ เมื่อเรื่องเล่าไปถึง วันที่หงส์เกิด ปรากฏว่า อากิมลั้งตาย พูดง่ายๆ ลูกรอด แม่ไม่รอด เถ้าแก่ดูหัวใจสลาย ซึ่งเข้าใจได้ค่ะว่า เมียรักตายไปทั้งคน ใครจะทานทนไหว แต่ยังไม่สาแก่ใจค่ะ ตัดภาพกลับมาที่ปัจจุบัน ขณะทำพิธี จู่ๆ อาตู่ของขึ้น แล้วก็เปิดฉาก
เถ้าแก่สุง: เป็นเพราะลื้อคนเดียว ทั้งแม่ลื้อ พี่ชายลื้อถึงต้องตาย ลื้อมันตัวซวย เกิดมาพร้อมกับความวิบัติ
หงส์: ถ้าหงส์ตาย แล้วอาม้ากับเฮียฟื้นขึ้นมาได้ หงส์ก็ยอม
เถ้าแก่สุง: (ตบหงส์) ต่อให้แกตายอีกกี่ร้อยกี่พันครั้ง แกก็ไม่มีวันชดใช้ได้ จำไว้!!!
#อ้อมนี่มึนไปหมด ...เฮ้ย เดี๋ยวๆ จะจงเกลียดจงชังอะไรกันขนาดนี้ นี่ลูกหรือขี้คะอาเถ้าแก่ เอะอะด่า เอะอะโทษ
เข้าใจนะคะว่า รักลูกชาย รักเมีย และมันก็จัดว่าเป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ แล้วไอ้ที่เถ้าแก่ด่าชุดใหญ่ใส่อยู่เนี่ยมันไม่ใช่ลูกที่เกิดจากความรักรึไงคะ??
บางทีความรักก็ทำให้คนตาบอดอย่างหนักจริงๆ ค่ะอ้อมเห็นด้วย ทั้งที่สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเถ้าแก่ ก็ถูกสร้างมาจากความรักของตัวเองกับหญิงคนรักชัดๆ แทนที่จะมอบความรักให้ลูกซึ่งเป็นตัวแทนของเมียที่ตายไป แล้วมองอย่างเมตตาว่า เด็กนี่มันน่าสงสาร ทั้งไออุ่นและนมแม่ยังไม่เคยสัมผัส กลับมายัดเยียดความผิดให้ซะอีก โชคดีที่อาหงส์อีใจไม่บอด ที่มองเห็นและเข้าใจในสิ่งที่พ่อบังเกิดเกล้าเป็น แม้จะน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ก็ไม่เคยคิดร้าย แถมยังตอบแทนกลับด้วยความรักและความกตัญญูอีก โถ...แม่หนู มาเป็นลูกพี่มั้ยจ๊ะ (อิน..อิน..อิน)
จะว่าไปนะคะ ละครมันก็ทำหน้าที่ของมัน ทำให้เราเห็นความเป็นจริงของธรรมชาติ ทั้งรัก โลภ โกรธ หลง เกิด แก่ เจ็บ ตาย แต่คงเพราะเราเห็นมันเป็นแค่ละคร เราเลยไม่ค่อยเอามาย้อนมองและสอนตัวเอง แถมถนัดในการละเลงด่าไอ้ตัวละครที่ไม่ถูกใจเราต่างๆ นานา ทีนี้พอถึงเวลาในชีวิตจริง หลายๆ ครั้ง เราก็เลยไม่ต่างจากตัวละครที่เราเคยด่า แต่ที่สำคัญกว่า เราเผลอติดนิสัย ด่าๆๆ ไอ้ตัวคนจริงๆ ในชีวิตจริงๆ ที่ไม่ได้ดั่งใจเรานี่สิคะ แล้วที่มันแย่กว่ากันคือ ไอ้คนที่เราด่านั้น มันไม่ได้มีอายุงานแค่ 2-3 เดือนเหมือนในละครนะคะ ถ้าด่าแล้วไม่จบ เดี๋ยวมีตบแล้วก็เจ็บอีก..
........................................
(หมายเหตุ 'ฤา หงส์จะเหนือมังกร' : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์)