ขบคิดขีดเขียน:'อย่าโทษรัก'
Play
26 พ.ค. 2558
'อย่าโทษรัก' : ขบคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ
ตายเสียแล้ว อีแย้ม!!
เรียกว่าโลกโซเชียลถล่ม ไทม์ไลน์ทลาย ทั้งที่มาร่วมไว้อาลัย ทั้งที่สมน้ำหน้า ทั้งที่ก่นด่าอีสุดาที่แสนจะเลือดเย็น... แต่นี่ก็ไม่ใช่คืนแรกที่ละคร “สุดแค้นแสนรัก” ยึดพื้นที่ทั้งโลกแก่งความจริงและโลกโซเชียล เรียกว่าตั้งแต่ละครเรื่องออกฉาย ก็ได้รับกระแสตอบรับที่ล้นหลามมาทุกคืนศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ทั้งๆ ที่ละครไม่ได้ขายความสวยงามของฉากอลังการ ไม่ได้มีดาราตัวขายแรงๆ เรียกว่าเป็นละครม้ามืดที่มาจากไหนก็ไม่รู้ แต่สามารถยึดหัวหาดบ้านร้านค้าได้เป็นที่สำเร็จ
เหตุผลที่เด่นชัดก็คือ ละครเรื่องนี้ไม่หนีไปไหนไกล แต่กลับพูดถึงเรื่องที่ชาวบ้านร้านตลาด ไปจนถึงผู้คนระดับไหนก็ตามในโลกนี้ต่างรู้จักกันดี... ละครเรื่องนี้ว่าด้วย “ความรัก”
ความรักมักไม่มาเดี่ยวๆ รักมากก็โลภ โลภมากก็โกรธเมื่อไม่ได้อย่างใจ โกรธแรงเพราะหลงแรง สุดท้ายสุขก็กลายเป็นทุกข์เสียอย่างนั้น ตัวละคร อีแย้ม ที่พีอาร์กองละครเรื่องนี้เขาพูดไว้ได้เก๋ๆ ว่าเป็นชื่อเล่นของละครสุดแค้นแสนรัก ใครนึกชื่อละครไม่ออกก็เรียกอีแย้ม อีแย้มไป เป็นอันเข้าใจ เราเห็นอีแย้มตั้งแต่สาวจนแก่ ไม่มีวันไหนที่แย้มปล่อยวางเลยแม้แต่วันเดียว รักผัว ผัวก็ตาย พอผัวตายก็โกรธคนนั้นคนนี้ แถมนิสัยก็โลภมาก เห็นใครได้ดีกว่าไม่ได้พาลโกรธเขาไปเสียหมด มีผัวก็หลงผัว มีลูกก็หลงลูก มีหลานก็หลงหลาน พร่ำพูดเสมอว่าที่ทำไปก็เพราะว่ารัก รักลูกแต่ลูกต้องเลือกเมียตามที่แม่ต้องการ รักหลานแต่หลานต้องทำตามอย่างที่ย่าบอก ความรักของแย้มมากล้นแต่ก็เต็มไปด้วยข้อแม้ แต่สุดท้ายมันก็คือความจริงที่ว่า แย้มไม่ได้รักใครไปมากกว่าตัวเอง แต่มนุษย์เรามีข้อแม้ ข้อแก้ตัวให้ตัวเองเสมอ และเหตุผลที่ถูกยกขึ้นมากล่าวอ้างมากที่สุดก็คือ “ที่ทำไปก็เพราะว่ารัก...”
คืนนี้หญิงยศนั่งดูละครกับสามี แล้วเริ่มตั้งคำถามว่า สรุปว่ารักน้อยไปก็ไม่ดี รักมากไปก็ไม่ดี แล้วจะรู้ได้ยังไงว่ารักแค่ไหนคือพอดี? สามีหันมาพูดกับหญิงยศว่า
“ความรักไม่ผิด ความรักดีในตัวของมันอยู่แล้ว วิธีการต่างหากที่ผิด”
ฟังแล้วก็ได้คิดนะคะว่า ความรักนั้นมันอยู่ของมันเฉยๆ คนเรานี่แหละไปยึดมันไว้ และการปล่อยวางความรักนี่แหละคือสิ่งที่ยากที่สุด การที่เรามีความรักนั้นมันสวยงามและดีอยู่แล้ว แต่รักก็ต้องตั้งอยู่บนทางสายกลาง ไม่ยึดมั่น ไม่ปล่อยทิ้ง ไม่อินไปจนคิดว่าใครเป็นเจ้าของใครได้ ในละครมีตัวละครอยู่หนึ่งตัวที่คอยสะท้อนความรักที่ดีงามก็คือ “แม่อ่ำ” ที่นับบทโดยคุณแหม่ม จินตรา สุขพัฒน์ ในฉากงานศพของแย้ม อ่ำพูดไว้ได้น่าฟังนะคะว่า “ความสุขมาคู่กับความทุกข์เสมอ เราเลือกได้ว่าจะอยู่กับอะไร...” หลายคนที่เถียงว่าเลือกไม่ได้หรอก ส่วนใหญ่นั้นคือคนที่ยังยึดมั่นกับความรักอยู่ ยึดอยู่ว่าต้องทุกข์ เพราะถ้าไม่ทุกข์คือไม่รัก ไม้มีสองด้าน เรากำด้านหนึ่งไว้แน่นจนไม่สามารถมองเห็นอีกปลายด้านของไม้ได้ พระท่านว่าความสุขกับความทุกข์ก็คือไม้ท่อนเดียวกันนี้แหละ เพียงแค่อยู่คนละด้าน จะเลือกกำแต่ด้านทุกข์ก็ไม่ดี จะเลือกกำแต่ด้านสุขก็ไม่ดี ตรงกลางนั้นดีที่สุด ทุกข์ก็รู้ก็อยู่ได้ สุขก็ไม่บานปลายจนหูดับตาบอด “ไม่ยึดทุกข์ ไม่ติดสุข” วิธีการถือความรักก็เช่นกัน ถือไว้ตรงกลาง ทุกข์ก็ได้ สุขก็ได้ ไม่ได้ดั่งใจเราบ้างก็ปล่อย ได้ดั่งใจเรามากเกินไปก็ผ่อน รัก โลภ โกรธ หลง มันคือพื้นฐานอารมณ์ของมนุษย์ที่ไม่ต้องร้องขอ แต่มันมาของมันเอง ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องเรียนรู้ แต่สิ่งที่เราต้องฝึกต้องเรียนรู้ก็คือวิธีการรับมือกับมันเมื่อมันเกิดขึ้นต่างหาก
หากละครสุดแค้นแสนรักจะทำให้คนดูฉุกคิดและหันกลับมาพิจารณาความรักในชีวิตของตัวเองบ้าง หยุดเอาความรักมาเป็นข้ออ้างมากล่าวโทษ แล้วกลับมาเพ่งดูกิเลสที่ใจของตัวเอง ถ้าหากมีใครได้ปัญญาจากการดูละครเรื่องนี้ ก็ถือว่าละครเรื่องนี้ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบ อานิสงฆ์ผลบุญใดๆ ที่เกิดก็ขอให้ดวงวิญญาณของอีแย้มไปสู่สุขคติด้วยเถิ๊ดดด สาธุ #ไม่อินละคร #เชื่อมั๊ย #พูด
.......................................
(หมายเหตุ 'อย่าโทษรัก' : ขบคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ)