'แจ็ค กับ Generation WE'
Play
19 พ.ค. 2558
'แจ็ค กับ Generation WE' : คอลัมน์ Eat play life โดย... นันทขว้าง สิรสุนทร
นักแสดงสุดยอดคนหนึ่งที่ “คม ชัด ลึก” เคยลงผลงานของเขาบ่อยๆ อย่าง แจ็ค นิโคลสัน ถือวาเป็นนักมองสังคมที่มีสายตาเฉียบแหลมคนหนึ่ง
คลาสสิกแม็กกาซีนอย่าง Rolling Stone ที่เกาะเกี่ยวคุ้ยรื้อกับศิลปวัฒนธรรมป๊อปมายาวนาน เรียกทศวรรษที่ 60-70’s เป็นยุคสมัยของ WE ที่ผู้คนยังแคร์กัน ก่อนที่ในเวลาต่อมา ตัว W จะตีลังกากลายเป็น M และเราก็อยู่ใน Generation Me ในที่สุด
และอาร์ทตัวพ่ออย่าง แจ็ค นิโคลสัน ที่กวาดรางวัลมาเกือบหมด มองยุคสมัยของตัวเขาอย่างไร นี่คือคำถามคำตอบที่ Rolling Stone สัมภาษณ์เขา
1.เคยมีคำกล่าวว่า “ถ้าใครจำยุค 60 ได้ แสดงว่าคุณไม่ได้ใช้ชีวิตในช่วงนั้นจริงๆ” ?
ผมจำเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นได้ เพียงแต่จำวันที่เกิดเรื่องราวต่างๆ ไม่ได้เท่านั้นเอง อันที่จริงก็มีหลายๆ เรื่องที่ผมลืมไปเหมือนกัน ครั้งหนึ่งผมเคยดูสารคดีที่มีภาพของผมถ่ายคู่กับ The Beatles ในมัลลิบู แต่ผมกลับจำอะไรไม่ได้เลย แน่นอนว่าในสารคดี ผมเหมือนคนเมาอย่างไม่ต้องสงสัย
2.ยุค Generation WE หรือยุค 60’s ถ้าเป็นไปได้ คุณจะเปลี่ยนแปลงอะไร?
ผมเป็นคนโชคดีมาก ดังนั้นคำตอบที่ดีที่สุดคือไม่เปลี่ยนอะไรเลย ถึงแม้ถ้ามีโอกาสผมอาจจะเปลี่ยนการตัดสินใจบางอย่างในอาชีพ เช่น ผมคงไม่ปฏิเสธหนังเรื่อง The Strings และ The Godfather ทั้งสองเรื่องพร้อมๆ กันในปีเดียว แต่ชีวิตส่วนตัวคงไม่เปลี่ยนอะไรมากมาย เพราะตอนนี้ผมยังคงอาศัยในบ้านหลังแรกที่เคยซื้อด้วยตัวเอง
3.ยุคนั้นสามารถเรียกว่าเป็นยุคแห่งการ “ทวนกระแส” มั้ย
ผมไม่รู้ แล้วรู้สึกโชคดีที่ตัวเองไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องในความสัมพันธ์กับคนสาธารณะมากนัก แต่สิ่งที่แปลกคือผมกลายเป็นดาวข้ามคืนจากความสำเร็จของเรื่อง Easy Rider ซึ่งรับบทเป็นตัวละครที่ฝังตัวอยู่แดนใต้ และจู่ๆ ก็ได้รับการช่วยออกจากคุกโดยพวกไร้สมองกลุ่มหนึ่ง
4.คุณพอใจหรือไม่ที่ทั้งคุณ “อยู่เหนือฟ้า” จากตอนนั้น(We)มาถึงตอนนี้(Me)
แน่นอนอยู่แล้ว บทสัมภาษณ์ครั้งแรกของผมคือการให้สัมภาษณ์กับ L.A Free Press ที่เขาพาดหัวว่า “ผมไม่ใช่นักปฏิวัติ” ซึ่งจะเห็นชัดว่าผมไม่ต้องการเป็นที่รักของคนอื่นด้วยการกระทำที่เสแสร้ง คล้ายนิตยสาร rolling stone โรลลิ่ง สโตนที่ทำให้พวกเขากลายเป็นสถาบันที่ยิ่งใหญ่และน่านับถือ
5.สมัยนั้น เพลงอะไรที่ดึงอารมณ์ส่วนลึกของคุณออกมาจากตัวตน ทุกครั้งที่ได้ยิน ?
ผมน่าจะเป็นแฟนเพลงคนแรกๆ ของ เดอะ บีทเทิลส์ และบ็อบบี้ ตอนที่อยู่แอลเอ พวกเขาเป็นวงที่อายุน้อยกว่าผมแต่เรามีสิ่งที่เหมือนกันหลายอย่าง ผมจึงกดดันเขามากตอนที่เราอยู่ในแอลเอ ส่วนเพลงเดอะ บีทเทิลส์ก็มีเสน่ห์และเป็นสิ่งที่แตกต่างจากวงอื่น
.......................................
(หมายเหตุ 'แจ็ค กับ Generation WE' : คอลัมน์ Eat play life โดย... นันทขว้าง สิรสุนทร)