'ความจริงคือสิ่งไม่แน่นอน' | คมชัดลึก

 

          ตอนนั่งเขียน ยังไม่รู้ผลอะไรสักอย่างค่ะ ไม่ว่าจะเป็นน้อง Sydney จาก Asia’s got talent หรือว่าใครจะเป็น The Star คนที่ 11 สำหรับอ้อม ใครจะได้มันก็เป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับครอบครัวและคนที่ชื่นชอบที่คอยเป็นกำลังใจให้เขาและเธอเหล่านั้นแต่เอาเข้าจริง ความสำเร็จจากการประกาศผลแวบนั้นมันไม่ใช่ตัวชี้วัดที่จะยืนยันการันตีได้หรอกค่ะว่า ชีวิตนี้เราสำเร็จแล้ว เพราะความสำเร็จในชีวิตมันไม่ได้มีแค่จุดเล็กๆ จุดเดียว ก็คงไม่ต่างจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัย (หรือที่สมัยอ้อมเรียกว่า เอนทรานซ์) มั้งคะ 

 

          บางคนที่เอนท์ติด คิดภูมิใจซะจนวันๆ ไม่ทำอะไร สุดท้ายก็รีไทร์ เรียนไม่ได้ หรือ ได้เรียนแต่ก็ไม่ได้ความรู้ที่จะเอาไปใช้จริงสักเท่าไหร่ ในขณะที่บางคนที่เอนท์ไม่ติด ก็เศร้าประหนึ่งว่า โลกที่ยืนอยู่มันกำลังจะสลาย จนเราไม่มีที่ให้วางเท้าคู่น้อยๆ ของเราแล้ว.. ก็เข้าใจนะคะ บางครั้งไม่ว่าจะเด็กๆ ที่เอนทรานซ์ หรือเด็กๆ ที่ไปสายประกวด บางทีสิ่งหนึ่งที่ทำให้พวกเขากดดัน ก็คงเป็นพ่อแม่ผู้ปกครอง สงสารเด็กๆ นะคะ คนเราแทบจะร้อยทั้งร้อย เวลาสอบเข้า หรือแข่งขัน ลำพังแพ้ไม่เป็นไปตามเป้า ตัวเราก็เศร้าพอแล้ว นี่ต้องมาแบกความคาดหวังอีก บางทีไอ้ที่ร้องไห้เสียใจ สอบไม่ได้ไปไม่ถึง มันก็มาจากเป็นห่วงความรู้สึกคนอื่นนี่แหละค่ะ จนบางทีอ้อมก็อยากจะบอกว่า “หนูเอ๊ย. สอบไม่ติด ก็ไม่ตาย แข่งไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าหนูไม่เก่ง” แล้วอยากจะบอกพ่อแม่ผู้ปกครองว่า “เฮ้ย..คุณๆๆ ถ้ามันง่ายนัก ก็ไปทำเอง ถ้าเก่งกันนัก ก็หาทางแสดงออกกันเอาเองสิ อย่าสอนลูกหลานด้วยความอยากเป็นที่ 1 อย่างเดียว เดี๋ยวเด็กมันจะไม่มีความสุข” 

 

          อ้อมอินง่ายค่ะ เพราะเคยเอนท์ไม่ติด จำได้ว่าสิ่งแรกที่แว่บเข้ามาคือ จะบอกแม่ยังไง กลัวแม่เสียใจ สุดท้ายกลัวโดนแม่ว่า มันก็มีกันอยู่แค่นี้แหละค่ะ ความคิดเด็ก.. แล้วไง ทุกวันนี้ เงินเดือนที่ใช้อยู่ก็เอาความรู้จากตอนเรียนที่มหาวิทยาลัยเอกชน บวกกับประสบการณ์บางอย่างที่ทำงานมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งก็เป็นเด็กที่เคยประกวดดนตรีนะคะ เป็นวงที่ไม่ชนะ แต่จำได้ว่ามีความสุขค่ะ แล้ววันนั้นก็รู้ด้วยว่าทำไมเราไม่ชนะ.. เหตุง่ายๆค่ะ วงที่ชนะเค้าฝีมือดีจริงๆ เรานั่งดูกันระหว่างแข่ง ยังรู้สึกเลยว่า โห..โคตรเก่งอะ พอประกาศผลมา เรายังภูมิใจเลยค่ะว่า เออ..เราก็พอใช้ได้เนอะ

 

          การสอบเข้าไม่ได้ และการประกวดไม่ได้ที่1วันนั้น มันสอนอะไรหลายอย่างจนถึงวันนี้เลยค่ะ อย่างน้อยมันก็สอนให้เราเห็นว่า การที่เราไปไม่ถึงจุดนั้น เพราะตัวเราเองอาจจะไม่ได้ลงมือทำอย่างเต็มที่ หรือ ถึงเราทำเต็มที่แล้วจริงๆ ก็ต้องยอมรับว่า ในโลกใบนี้มันยังมีคนเก่งๆ อีกมากมาย แล้วจุดสำคัญมันอยู่ที่ พอเราไม่ได้แล้ว เราได้พยายามที่จะเรียนรู้ แก้ไข เพิ่มเติม พัฒนาตัวเอง ให้ดีขึ้นมั้ย..ต่างหาก

 

          ขอบคุณกรรมการนะคะที่ตัดสินตามความเป็นจริง ขอบคุณวงที่เข้าประกวดวันนั้นที่ทำให้รู้ว่า การแข่งขันที่ดี และมีความสุขเป็นไง ขอบคุณที่ไม่มีการโหวตจากความรักใคร่เอ็นดู เพราะนิสัยอ้อมคงไม่น่าดึงดูดให้ใครยอมโหวต ไอ้ครั้นจะให้แม่ทุ่มโหวตซะเอง หรือให้แม่บอกใครๆให้ช่วยโหวต นี่ก็คงไม่ใช่นิสัยแม่อีก เพราะแม่คงบอกว่า ให้ทุ่มขนาดนั้นเราคงทำไม่ได้ บ้านเราไม่ได้มีตังค์ขนาดนั้น แล้วถ้าอยากประกวดก็ต้องยอมรับผลตามความเป็นจริง เพราะฉะนั้นอ้อมโชคดีที่เป็นคนโบราณค่ะ

ความสำเร็จในการแข่งขัน เป็นเพียงแค่จุดเล็กๆ จุดหนึ่งในชีวิต ที่เกิดขึ้นกับเรา แต่จุดแบบนี้มันเกิดขึ้นแล้วมันก็จะผ่านพ้นไป ที่เหลือในชีวิตหลังจากนั้นต่างหากที่ยิ่งใหญ่กว่า ไม่มีใครหรืออะไรอยู่กับเราได้ถาวร ในขณะที่นั่งเขียนต้นฉบับอยู่นี้ ทั้งช่อง CNN, BBC (แปลกที่ช่องที่พูดถึงตัวเองว่าเป็นช่องข่าวกลับไม่พูดถึง) ต่างก็กำลังพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นที่เนปาล จากเหตุแผ่นดินไหวขนาด 7.8 ริกเตอร์ของเมื่อวานนี้ (เสาร์ที่ 25 เมษายน) ตอนนี้คือเย็นวันอาทิตย์ มีผู้ยอดเสียชีวิตกว่า 1,958 คน 

 

          ความไม่แน่นอนที่แน่นอนกำลังเกิดขึ้นอยู่อีกด้านหนึ่งของโลก นั่นคือการจากพราก ถามตัวเองว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่ การแข่งขัน การได้ที่หนึ่ง มันเป็นสิ่งที่ต้องมีในโลกแห่งความเป็นจริง..ไม่เถียง แต่มันไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิต เพราะชีวิตของมนุษย์เป็นแค่ส่วนหนึ่ง หรือธุลีเล็กๆ ของโลกใบนี้ ในขณะที่เนปาล โลกที่เป็นผืนดินของเขาถล่ม โลกในใจของเขากำลังสลาย แต่คนเก่งที่คิดแต่จะโกงฝั่งไทย ก็เฝ้าแต่จะครอบครองผืนป่าให้ได้มาอย่างไม่ชอบ ถามหน่อย ได้มาแล้วยังไง ตอนจากโลกไป คุณเอาไปได้มั้ย?? 

 

          เราควรอยู่อย่างเคารพโลก เคารพกันและกัน พยายามที่จะเอารัดเอาเปรียบกันให้น้อยที่สุด เอื้ออาทรกันให้ได้มากที่สุดน่าจะดีกว่า ที่หนึ่งมันไม่แน่นอนหรอกค่ะ ได้มามันก็อยู่ไม่นาน ต่อให้นานมันก็ได้ไม่ตลอด เราควรจะอยู่ตรงไหนก็ได้ อยู่ให้มีความสุข อยู่เพื่อทำประโยชน์ตน และประโยชน์ท่าน อันนั้นสำคัญกว่า!!

 

          ขอแสดงความเสียใจและเป็นกำลังใจให้ครอบครัวที่ประสบเหตุที่เนปาลค่ะ

          ด้วยความเคารพ

 

.......................................

(หมายเหตุ 'ความจริงคือสิ่งไม่แน่นอน' : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์)