เล่นหูเล่นตา:'ดีว่า ... ตรงไหน?(1) ' | คมชัดลึก

 

          “นี่คุณเจนนิเฟอร์ คิ้ม เธอเป็นดีว่าของเมืองไทย” นักแซกโซโฟนรุ่นน้องคนหนึ่งแนะนำฉันกับนักแซกโซโฟนระดับอินเตอร์ที่ไปแสดงมาแล้วเกือบทั่วโลก ในวันที่เขามาร่วมแจม (เล่น) ในคอนเสิร์ตของโก้ มิสเตอร์แซกแมน (22 มี.ค ที่ผ่านมา) เขาเป็นคนที่ให้เสียงแซกในเพลงของซีรี่ส์ดังฝั่งอเมริกา “Sex and The City”

 

          “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ... ฉันขอทำความเข้าใจก่อนว่าในประเทศฉันดีว่าอาจไม่มีจริง    ฉันเป็นแค่นักร้องที่ร้องเพลงแลกกับค่าจ้างก็แค่นั้น ... ที่นี่ค่าจ้างถูกจนคุณต้องร้องเพลงไปจนตายนั่นแหละตราบที่ยังมีคนจ้างนะ อย่าเอาไปเปรียบเทียบกับดีว่าประเทศคุณล่ะ (อเมริกา) พวกเราไม่ได้มีรายได้สูงมากมายจนสามารถซื้อเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว ไม่ได้ขึ้นคอนเสิร์ตครั้งหนึ่งแล้วอยู่ได้โดยไม่ทำงานอีกหลายปี ...”

 

          ไม่รู้คุณพี่ฝรั่งเป่าแซกจะเข้าใจแค่ไหน แต่ดูจากที่พยักหน้าหงึกๆ แล้วแกก็คงเข้าใจบ้างล่ะ ฉันรู้สึกคันหนังหัวขึ้นมายิกๆ ขนลุกลำไส้ใหญ่บีบตัวทุกครั้งที่มีใครอุปโลกน์หรือทึกทักเอาฉันไปเกี่ยวข้องกับคำว่า “ดีว่า” ... ไม่ว่าใครจะนิยามคำว่า “ดีว่า” ไว้อย่างไร สำหรับฉันแล้วฉันเอา “เครื่องบินเจ็ท” เป็นที่ตั้งก็แล้วกัน มันอาจจะฟังดูโง่ๆ แต่มันจะอธิบายทุกอย่างได้อย่างง่ายๆ ลองคิดดูคนในระดับดีว่าจะต้องมีความสามารถ มีชื่อเสียง มีรายได้มหาศาล ถึงจะมีเงินซื้อเครื่องบินส่วนตัวลำละหลายร้อยล้านได้ ถ้ายังไม่ใช่อย่ามาเรียกว่า “ดีว่า” ฟังแล้วเจ็บไส้ติ่ง ได้แต่ “ชื่อ” ไม่ได้ตังค์!! (เยอะขนาดนั้น) ตามหลักแล้วชีวิตของดีว่าย่อมไม่ธรรมดาจะไปไหนมาไหนต้องใช้รถหรู มีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันเพราะคนจะแห่มารุมล้อมถ่ายรูปทั้งแฟนเพลงและปาปารัสซี่  แต่นี่เมืองไทยจะเอาตังค์ที่ไหนไปจ้างบอดี้การ์ดคะคุณ เก็บตังค์ไปจ้างรปภ.เฝ้ายามหน้าบ้านกันขโมยขึ้นบ้านหรือติดกล้องวงจรปิดทั่วบ้านจะยังดีกว่า  แล้วดีว่าต้องเรื่องเยอะๆ (อือ ... อันนี้พอมีส่วนร่วมบ้าง) มีห้องส่วนตัวให้พักรอเวลาแสดงในโรงแรมหรู 5 - 6 ดาวจิบแชมเปญดอมเปอริญอง หรือ โมเอ็ท ชองดอง จากฝรั่งเศส ให้อารมณ์ดีก่อนทำการแสดง มีชีวิตหรูหราสมราคาดีว่า นั่นมัน “ดีว่าระดับอินเตอร์” มันเป็นแค่ความฝันในความจริงที่น่่าเจ็บปวดและที่นี่เมืองไทย ... เจ็บปวดแค่ไหนอ่านกันเอาเองค่าคุณ

 

          “คุณพี่หิวมั้ย จะกินข้าวก่อนมั้ยแล้วค่อยไปเปลี่ยนชุด ”คุณสีเกด ผู้เป็นทั้งผู้จัดการและนางสนองฯ ส่วนนังนุชนาฎเป็นทั้งผู้ช่วย เพื่อนสนิท บ่างช่างยุ หรือแม้แต่หอกข้างแคร่ ก็แล้วแต่อารมณ์ของมัน ... ทั้งคู่คอยดูและติดตามฉันไปทุกๆ ที่ พวกนางจะถามฉันทุกครั้ง  ครั้งนี้ก็เช่นกันยังไม่ทันตอบ นางก็ไปเอาข้าวกล่องมาวางแหมะตรงหน้าฉัน ฉันแกะหนังสติ๊กรัดกล่องออก แกะถุงพริกน้ำปลากินกับกับข้าวแห้งๆ (เหมือนไม่เต็มใจเป็นกับข้าว) ที่มีอยู่แค่หยิบมือ

 

          “นี่ข้าวกล่องหรือเครื่องเซ่น? จะให้กรูน้อยขนาดนี้ อย่าใส่กล่อง ... ใส่กระทงแล้วเอาไปวางที่ทางสามแพร่ง จุดธูปแล้วเรียกชื่อ เดี๋ยวจะตามไปกินเอง ...” ฉันบ่นกับนังนุชนาฎ ฉันก็เห่าไปอย่างนั้น ความจริงฉันไม่เคยเกี่ยงข้าวกล่อง ขอแค่อร่อยและให้เยอะๆ ไม่งั้นจะแจ้ง สคบ.ว่าเอาเปรียบผู้บริโภค น้ำเปล่าเป็นขวดๆ เขาก็มีให้กิน แค่นั้นแหละหรูสุดแล้ว บางครั้งห้องพักที่รอก่อนทำงานเราก็ต้องอยู่กับแดนเซอร์ ออแกไนเซอร์และโชว์คณะอื่นๆ สภาพเหมือนรถทัวร์คว่ำ บรรยากาศแออัดยิ่งกว่าคณะละครสัตว์รัสเซียค่าคุณ ฉันทำตัวเป็นกอริลลาตัวเมียนั่งหลบอยู่มุมห้องเงียบๆ ไม่นานคนก็ทยอยออกไปแสดงตามคิว แล้วกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้ากันพรึบพรับก่อนกลับบ้านไปเงียบๆ เหลือแค่ฉันกับสีเกด 2 คนรอคิวสุดท้าย ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าประจำ (ส่วนใหญ่) ของฉันคือ “ห้องน้ำ” ถ้าจัดงานที่โรงแรมหรูๆ ก็ไฮโซไป มีแอร์เย็นไม่ต้องเหงื่อตกกีบเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่บางทีที่ไหนไม่รู้ แย่กว่าห้องน้ำปั๊มแก๊สอีกค่า ห้องน้ำเปียกๆ อับชื้น สลัวๆ เพราะไฟเสียไปหลายดวง ทั้งความชื้นสัมพัทธ์และระดับความเข้มของแสง อีกนิดเห็ดราก็จะขึ้นแล้วค่ะคุณ ตอนเปลี่ยนชุดก็ต้องอาศัยความสามารถพิเศษระดับกายกรรมเปียงยางในการหาสมดุลย์และจุดศูนย์ถ่วงให้ดีก่อนที่จะหน้าคว่ำคะมำหงายลงไปที่พื้น (ชีวิตเหมือนยืนอยู่บนเส้นด้าย!) มือ 2 ข้างจับชุดค่อยๆ ยกขาใส่ลงไปในชุดทีละข้าง อีตรงนี้แหละค่าถ้าบาลานซ์ไม่ดีจะเละทั้งหน้าทั้งชุดไม่ต้องร้องแล้ว กลับบ้านไปเลยละกัน ฉันจึงมีสภาพเหมือนหมีกริซลี (Grizzly) ที่กำลังถูกฝึกให้ยกขาหน้ายืนขาเดียว “จะรอดมั้ยกรู?” ฉันบ่นดังๆ ... “ไหวมั้ยคุณคิ้ม?” เสียงสีเกดแสดงความห่วงใย บางทีเกิดปวดฉี่ในห้องน้ำที่กระทรวงสาธารณสุขหรือแม้แต่เดทตอล (Dettol) ไม่เคยผ่านมาเยือน บังเอิญมีฝาชักโครกปิดอยู่คราวนี้ก็ต้องมาลุ้นกันยิ่งกว่าวันหวยออก!!

 

          “ระวังปุ๊บปั๊บรับโชคนะคุณคิ้ม” เสียงอีนุชเยาะเย้ยหัวเราะคิกคักอยู่หน้าประตู ฉันชั่งใจก่อนกดชักโครก ดูจากสถานที่เกิดเหตุแล้วคาดว่ามีเบาะแสที่ผู้ต้องสงสัยทิ้งไว้เป็นหลักฐานซึ่งจะนำไปสู่การไขคดีปริศนา เกรงว่าการกระทำโดยประมาทขาดความยั้งคิดจะทำให้เหตุการณ์เลวร้ายลง  ถ้าไม่ทำลายหลักฐานก็จะเป็นการสร้างหลักฐานใหม่ขึ้นมาและฉันอาจกลายเป็นแพะรับบาป! ลองคิดดูว่าถ้าเปิดฝามันจะไม่ได้ลุ้นโชคแบบ “โออิชิ” นะคะคุณ  มันอาจจะทำให้เกิด “ข้างหลังภาพ” อันเลวร้ายไปตลอดชีวิตยากที่จะลืมเลือนหรือลบออกไปจากความทรงจำเพราะมันมาทั้งภาพและกลิ่น  งั้นก็อย่าเปิดฝา! แต่ ... มันจะเป็นปริศนาคาใจไปตลอดชีวิต  งั้นเปิดดูก็ได้ว่ะ ... เอ้า 1-2-3 ปุ๊บปั๊บรับโชค! ถ้ากดชักโครกแล้วโชคเข้าข้าง ความเลวร้ายก็จะหายไปจากชีวิตเราทันทีดั่งมีเวทมนต์ แต่ถ้ากดชักโครกแล้วบางสิ่งเอ่อล้นออกมานอกโถ คราวนี้แหละคุณ! มันได้ “ทั้งน้ำทั้งเนื้อ” เต็มๆ เลยเชียว บางครั้งเราสามารถหลีกเลี่ยงสิ่งเลวร้ายในชีวิตได้โดยไม่ต้องเอาตัวลงไปประสบพบเจอ แค่เราเรียนรู้จากประสบการณ์ของคนอื่นแล้วเอามาเป็นบทเรียน ... เราก็จะรอดตัว ... ใช่มั้ย?!!

 

          “โก้ (มิสเตอร์แซกแมน) เคยเข้าห้องน้ำโรงแรม 5 ดาวเลยนะพี่ ไม่คิดว่ามันจะต้องเจอแบบนี้ พอกดชักโครก มันล้นออกมา โก้ไม่รู้จะทำยังไง พอตั้งสติได้ก็จะเอากระดาษทิชชู่ในห้องน้ำเช็ด ... กระดาษหมด ... ซวยจริงๆ”

 

          “แล้วโก้ทำไง?” ฉันเอามือบีบจมูกตัวเองแล้วถาม (พอนึกถึงกลิ่่นก็มา)

 

          “ถอดถุงเท้าออกมาเช็ด” โก้ตอบ ... ฉันว่ามันไม่พอ มันต้องสละกกน.ด้วย 

 

          นั่นมันของโก้เอง เข้าตำรา “ตามเช็ดขี้ตัวเอง” แต่นี่ที่อยู่ข้างหลังภาพนี้ “ของใครค่ะคุณ?” ไม่ฉ่งไม่ฉี่มันละ หูรูดยังดี ปัสสาวะยังไม่เล็ด ยังพออั้นไหว ไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าค่ะคุณตำรวจ!

 

          ชีวิตนักร้องอย่างฉันมันช่างทรหดและทดท้อ จนต้องขอร้องว่า อย่ามาเรียก “ดีว่า” เดี๋ยวด่า! ชีวิตมันมีเรื่องราวให้ลุ้นได้ไม่ซ้ำกัน ดีว่าประเทศไหนเขาเป็นกันคะคุณ ถ้ามีเครื่องบินส่วนตัวหรือนั่งเฮลิคอปเตอร์ไปไหนมาไหนก็ไม่ต้องกลัวรถติดไปไม่ทัน ต่อให้นั่งรถยนต์ก็มีรถคุณพี่ตำรวจนำ นี่อะไรติดอยู่บนถนนจนต้องลงจากรถไปขึ้นรถไฟฟ้า แล้วไปต่อมอเตอร์ไซค์รับจ้างให้ลมตีหน้าจนขนตากระพือพรึบๆ ยิ่งวันไหนเจอฝนตกแล้วดันน้ำท่วมด้วย ชีวิตต้องสู้ค่าคู้ณ! 

 

          “คุณพี่ค่ะ เขานัดวันแถลงข่าวคอนเสิร์ต 10 ปี เอไทม์โชว์บิซ (แสดงวันที่ 29, 30, 31 พฤษภา ที่สยามพารากอน) ที่ตึกแกรมมี่ อโศกค่ะ” คุณสีเกดรายงาน ... แถลงข่าวเป็นอะไรที่เวิ่นเว้อวุ่นวายและหนักหนาไม่น้อยไปกว่าวันทำงานหนักวันหนึ่ง

 

          โปรดติดตามตอนต่อไป

 

.......................................

(หมายเหตุ ดีว่า ... ตรงไหน? (1)  : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)