เล่นหูเล่นตา:'ที่เดิม ... ' | คมชัดลึก

 

 

          สิ่งที่เราไม่อยากทำ ประสบการณ์ที่เราไม่อยากเจอ มักช่วยเราค้นหาหนทางที่ดีกว่าให้กับชีวิตได้เสมอ ขึ้นอยู่กับว่าเราอยากจะออกไปเจอสิ่งดีๆ มั้ย?

 

          ช่องทางเดินแคบๆ … พื้นปูนเปลือยเปียกแฉะ … พนักงานถือถาดเดินผ่านไปมา ส่งต่อให้คนล้างจานที่นั่งยองๆ บนเก้าอี้เตี้ยๆ ก้มหน้าก้มตาล้างถ้วยล้างจานในกาละมังใบใหญ่ กลิ่นอับชื้นปนกับกลิ่นบุหรี่ลอยมาทักทายฉันราวกับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานาน ฉันเบี่ยงตัวหลบผู้คนเดินผ่านช่องทางแคบๆ นั้น เข้าไปในด้านหลังของตัวตึก ทางแคบๆ สั้นๆ ที่ต่อจากประตูหลังพาฉันมาโผล่ที่ด้านหลังของเวที เสียงดนตรีดังกระหึ่ม ควันบุหรี่และสโมคสีขาวแย่งกันปกครองพื้นที่กลางอากาศอย่างเงียบๆ ทุกตารางนิ้วของสถานที่แห่งนี้ไม่มีสิ่งใดยิ่งใหญ่เกินกว่าเงินตราและความปรารถนา 

 

          … ฉันมองเห็นเม็ดเงินลอยฟุ้งอยู่กลางอากาศ มีทั้งคนโปรยและคนกระโดดคว้าเอามันมาครอบครอง เงินทองที่ต้องแลกมาด้วยร่างกายและความเผลอไผลอย่างตั้งใจ!! … ที่นี่คือสถานที่แลกเปลี่ยนระหว่างคนกล้าจ่ายกับคนใจกล้า โดยมีมาม่าซังซึ่งทำหน้าที่แทนโบรคเกอร์  ถึงไม่แกว่งตัวเท่าตลาดหุ้นแต่มันก็ลุ้นพอกัน! ผู้คนสะบัดหน้าหนีศีลธรรมและสถานภาพที่เป็นจริงในสังคมชั่วข้ามคืนเพื่อปล่อยตัวปล่อยใจไปตามแรงปรารถนา 

 

          … สาวสวยหุ่นดีสวมชุดปิดบนปิดล่างไม่กว้างไปกว่าคืบกำลังแสดงบทบาทของนางสนมผสมนางสนอง … มันคือการแสดง! ต่างกันที่ไม่ได้ออกทางช่องไหนและไม่มีใครให้รางวัลรับประกันความเซ็กซี่ 3 ปีซ้อน ใครจะไปสน! ต่างคนต่างก็ต้องทำมาหาเลี้ยงตัวและครอบครัว  ไม่ได้เกิดมาพ่อแม่รวย ชาติตระกูลการศึกษาสูง ไม่มีโอกาสแจ้งเกิด ไม่มีใครยกย่อง หรือแม้มีคนจ้องจะดูถูกก็ยังเดินเชิดหน้าได้ไม่ต้องอายใคร ด้วยเหตุผลที่ว่า … ไม่ได้ขอใครกิน ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน ไม่ได้โกงบ้านโกงเมือง โกงงบประมาณ หรือสั่งซื้ออุปกรณ์กีฬาเกินราคาในท้องตลาด!  สิ่งที่แม่ให้มาจะมากจะน้อยถูกนำออกมาเป็นจุดขายใช้ไปอย่างฟุ่มเฟือย แตะจับได้แต่เอาติดมือไปไม่ได้ เป็นของใช้ประเภท “ยืมใช้คงรูป” ไม่สึกไม่หรอ … ลึกลงไปในใจถ้าพวกนางเลือกได้ ใครที่ไหนจะยอมให้คนแปลกหน้ามาจับมาจี๋ 

 

          ความเป็นมา ความยากลำบากและความจำเป็น ส่งผลต่อการตัดสินใจที่ต่างกันไปของผู้คน “การตัดสินคน” โดยไม่รู้ที่มาที่ไปหรือไม่เคยเจอด้วยตัวเองจึงเป็นสิ่งที่แสดงออกถึงความตื้นเขินของสติปัญญามากกว่าความฉลาดที่มีอย่างขาดแคลน! … อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ฉันจะเข้าสู่ระบบหรือกระแสแห่งความปรารถนาไม่ต่างกับสาวๆ ที่เฝ้าคลอเคลียลูกค้ากระเป๋าหนักเหล่านี้ พวกนางแสดงออกทางกาย ส่วนฉันแสดงออกทางเสียง! ทั้งฉันและพวกนางต่างอยู่ในหน่วยของการรับใช้และสนองความปรารถนาของลูกค้าผู้ชายเหล่านี้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ปฏิเสธไม่ได้ว่าธุรกิจกลางคืนที่เป็นอยู่ เราล้วนหากินอยู่กับ “ความปรารถนาของผู้ชายมากกว่าผู้หญิง” แม้ชะนีจะมีมากกว่าฝูงลิง แต่ก็ยังไม่เพียงพอต่อแรงปรารถนาอันไม่สิ้นสุดของผู้ชาย รักง่าย-หน่ายเร็ว เป็นธรรมดา 

 

          ฉันคว้าไมค์ไปแหกปากใส่ผู้คนที่มือหนึ่งถือแก้วเหล้าอีกมือประคองน้องคนสวย แล้วยังแวดล้อมไปด้วยสาวสวยอีกหลายคน แอบนึกในใจว่า อือ … หล่อ … หล่อมากมาก!!! หล่ออย่างเดียวไม่พอต้องกล้าจ่ายนะคะคุณพี่! ในนี้ของฟรีไม่มีจริงค่า อะไรๆ ก็เป็นเงินเป็นทองทั้งนั้น … ฉันเลิกร้องเพลงในสถานที่ประเภทนี้แล้วหันไปร้องตามงานอีเวนท์มา 10 กว่าปีแล้ว กลับมาที่เดิม (บรรยากาศเดิมๆ) แบบนี้ อะไรต่ออะไรมันเปลี่ยนไปมากมาย โดยเฉพาะลูกค้า  สมัยฉันร้องอยู่ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นเฮียๆ เสี่ยๆ แก่ๆ บางคนก็ดูดี บางคนก็เฮ้อ! อย่าพูด! … อย่าพูด! นานๆ จะมีหนุ่มๆ จับกลุ่มมาเที่ยวให้สาวๆ ได้เกี๊ยวก๊าว แต่ก็อย่างว่าแหละหนุ่มๆ ไม่จ่ายหนักๆ เพราะมันหนุ่มและหน้าตาดีไง พวกเฮียๆ ก็เลยต้องทำแต้ม ทำแฮตทริกด้วยการใช้เงินทั้งฟาดทั้งถม … หล่อๆ เดี๋ยวโทรคุยกันนอกเวลางานได้ แต่ตอนนี้อยู่ในเวลางาน เงินมาก่อนนะคะคุณน้อง! 

 

          … ฉันกวาดสายตาไปแค่ 2 ประโยคแรกที่ร้องก็ได้ประจักษ์ว่าผู้ชายที่มาเที่ยวเดี๋ยวนี้มันเด็กลงและหล่อขึ้น บางคนหน้าตี๋ตาหยี ฟันขาวเรียบ มีกล้าม วุ้ย! น่ากัดแขนเล่นเบาๆ! ต่างชาติก็มีค่าคุณ เป็นแก๊งค์เกาหลี พูดไทยไม่ได้สักคำ ภาษาอังกฤษก็ไม่หืออือ แต่มาร้านนี้ถูก เอากับมันสิคะ ในไกด์บุ๊คเขาบอกไว้หรือไงว่ามาเมืองไทยต้องมาร้านนี้ สาวๆ สวยๆ เยอะ! 

 

          ในโต๊ะนี้หนุ่มเกาหลีหนึ่งคนสวมหมวกแก๊ปหล่อแบบพระเอกจนฉันโพล่งออกไปว่า “โอ๊ปป้า” (พี่ชาย) เขายิ้มเขิน วุ้ย ยิ่งหล่อเข้าไปใหญ่ แต่สายตาที่ส่งมาประมาณว่า “อาจูม่า” (ป้า) … ฮอร์โมนตกวูบค่ะ มันเป็นที่ๆ เหมาะที่จะเผลอไผลไปกับแรงปรารถนาของหัวใจ ทั้งบรรยากาศและผู้คน แต่ … ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนฉันว่าอย่าเอาผู้ชายชอบเที่ยวมาทำผัวเพราะมันจะไม่หยุด! … คิดได้แค่นั้นเรื่องต้องจบใช้มั้ยคะคุณตำรวจ! ถ้าสมัยสาวๆ ถึงไหนถึงกัน แรงเยอะตังค์น้อย ก็ขยันออกแรง แต่พอแก่ แรงน้อยตังค์เยอะผ่านอะไมาแยะ ต่อให้หล่อแบบนี้มาอยู่ข้างบ้านยังขี้เกียจจะมองเลย มันเหนื่อยนะคะมีแฟนโดยประมาทเนี่ย! เอาเป็นว่าให้โอ๊ปป้าเก็บความรู้สึกดีๆ เอาไว้ ไม่งั้นมันจะไม่มาเมืองไทยอีกเลย! คนหล่อมันเยอะจนอดสงสัยไม่ได้ว่า ถ้าเดินไปมาอยู่ข้างนอกสาวๆ จะต้องหันมอง  ไหงมาเสียเงินนั่งกับสาวๆ ที่นี่ สอบถามมาม่าซังรุ่นดึกที่รู้จักกันมานาน นางบอกว่า “ลูกค้าต้องการความสบายใจ ไม่มีข้อผูกมัด ไม่ตามตื๊อ ไม่เกิดปัญหาตามมา” เหรอ? ถ้ามันจะมีปัญหามันก็มีอยู่ดี เรื่องแบบนี้พอเริ่มแล้วมันจบง่ายๆ เสียที่ไหนละคะคุณ แต่น้องสาวๆ ที่เป็นมืออาชีพนางจะรู้ว่าแค่ไหนพอ เอาแต่ตังค์เถอะค่าคุณอย่าไปเอาตัว แล้วยิ่ง “หัวใจ” ยิ่งเป็นไปไม่ได้ แต่ก็มีที่เขาเลี้ยงเป็นตัวเป็นตน อันนี้ก็ต้องเงินหนานะคะคุณ อยากลดอายุลงสัก 20 กว่าปี จะทำแบบนี้ได้มั้ย? แต่พอส่องกระจกแล้ว “จบค่า!” ต้องใช้เวลาทำหน้าอีกหลายปี แก่พอดีไม่ทันใช้ เห่าต่อไปละกันฉัน! 

 

          ช่วงร้องเพลงเถิดเทิงไปกวาดตาช็อปปิ้งผู้ชายหน้าตาดีไป ทำไมล่ะก็แค่อะลุคอะลุค (a look … a look) ดูเฉยๆ มีรุ่นแก่ที่หนีเมียมาเที่ยวอันนี้ลูกค้าเก่าแก่ตั้งแต่สมัยเริ่มมีเด็กนั่งดริงก์เปลี่ยนที่เปลี่ยนทางไป เปลี่ยนเด็กๆ ไป เวลาจะผ่านไปแค่ไหน แกก็ยังมาเที่ยว เทียบกับเด็กหนุ่มๆ โต๊ะข้างๆ แล้วเหมือนจัดงานแซยิดให้อาแปะ พออาแปะมาเที่ยว … พอฉันร้องเพลงฮิตๆ ใครๆ ก็ร้องตาม อีเฮียพวกนี้จะอึ้งกิมกี่ยืนกอดน้องเฉยๆ ทำหน้าเหมือนอยู่คนละโลกกับฉัน ร้องไปฉันก็ขำไป โชคดีที่ความคิดมันไม่มีเสียง ไม่งั้นอีเฮียคงโกรธกระโดดถีบฉันแน่ๆ! นานๆ ทีมาร้องเพลงที่ๆ คุ้นเคยแบบนี้ แขกจะมีความสุขหรือสนุกมั้ยฉันไม่รู้ แต่ฉันสนุกลืมค่าคุณ! ได้เห็นผู้ชายหน้าตาดีมากมายเหลือเกินอยู่ในอิริยาบถชิวๆ สบายๆ บางคนก็ส่งสายตาเจ้าชู้ มือไม้เป็นหนวดปลาหมึก (เอ่อ … เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน แต่เขาทำกับสาวสวยที่นั่งด้วย) ไม่มีใครเก๊กหรือก้มหน้าเล่นมือถือ เพราะไอ้ที่อยู่ในมือตอนนี้มันน่าสนใจกว่านั้นแยะ

 

          ฉันเดินกลับมาทางช่องแคบๆ นั้น แล้วสูดกลิ่นชื้นๆ ผสมบุหรี่ ที่ฉันเคยเกลียดนักเกลียดหนาเพื่อให้ได้จดจำเอาไว้ว่า … เส้นทาง ผู้คน และเรื่องราวที่ผ่านมาไม่ว่าจะดีหรือร้าย มันทำให้เราเป็นเราในวันนี้ เป็นคนที่มีชีวิตที่ดีกว่าเก่า

 

.......................................

(หมายเหตุ 'ที่เดิม ...  ' : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)