คมเคียว คมปากกา - มรดกธรรม? มรดกมรณะ? | คมชัดลึก

 หยุดยาวหลายวัน พาครอบครัวเดินทางแบบนกขมิ้นเหลืองอ่อนเอย ค่ำแล้วจะนอนที่ตรงไหน...แน่ะ ว่าเข้านั่น อันที่จริงชีวิตมิได้ร่อนเร่พเนจรอะไรขนาดนั้น แค่ขับรถออกจากบ้านไปตามทางใหญ่ แล้วลงรายละเอียดตามทางเล็ก เปิดเพลงฟัง เหนื่อยก็พัก หิวก็กิน ค่ำก็หาที่นอน ให้สถานการณ์เคลื่อนคล้อยไป มิได้วางแผนไว้อย่างเคร่งครัด ได้พบทั้งสิ่งคาดฝันและไม่คาดฝัน

 เหนื่อยแต่สนุก สนุกแม้เหนื่อย ได้พบเพื่อนพบฝูง ได้เข้าวัดเข้าวา ที่เมืองอุบลได้ไป วัดหนองป่าพง สำนัก หลวงปู่ชา ที่เมืองร้อยเอ็ดได้ไป วัดผาน้ำย้อย สำนัก หลวงปู่ศรี

 เยี่ยงนักเดินทางท่องเที่ยวแล้ว ย่อมพบผ่านเพื่อนร่วมทางมากหน้าหลายตา มากทุกข์หลายสุข ผู้คนต่างหลั่งไหลเข้าวัดออกวัด พบกันในวัด ในร้านอาหาร ในลานจอนรถ ในสถานีน้ำมัน ในร้านสะดวกซื้อ ในร้านกาแฟ กระทั่งในกระแสสังคมที่เชี่ยวกราก บางทีก็ยากจะคาดคำนวณถึงอัตราทุกข์สุขในใจแต่ละคน รู้แต่อย่างน้อยเราต่างแสวงหาสุขสงบร่มเย็นเป็นประโยชน์ ลดโทษก่อธรรม ยิ่งเข้าวัดยิ่งรู้สึกได้ถึงความสำคัญของวัดวาอาราม ศูนย์แห่งศรัทธาและปัญญา 

 วัดมิใช่สถานที่แบ่งเหลืองแบ่งแดง แบ่งซ้ายแบ่งขวา แบ่งเหนือใต้ออกตก แบ่งรัฐบาลแบ่งฝ่ายค้าน แบ่งเอาโน่นไม่เอานี่ แต่วัดคือพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับศักดิ์ศรีของเพื่อนร่วมทุกข์ วัดใต้มิได้ห้ามคนเหนือ วัดเหนือมิได้ห้ามคนใต้ วัดอีสานมิได้ห้ามฝรั่งมังค่า วัดคือมรดกร่วมของชุมชนท้องถิ่น สังคมไทย และสังคมโลก ทั้งมรดกธรรม และมรดกที่พึ่งทางใจ

 ยามนี้เรื่องมรดกโลกไม่มรดกโลกยังคงเป็นเรื่องตึงเครียด แค่คิดจะเดินทางท่องเที่ยวก็ขยาดแล้ว มรดกร่วมบรรพชนตกอยู่ภายใต้เงื้อมเงากฎหมายและการถือครองที่ยากต่อการแบ่งปันอย่างพอดี ศุกร์นี้ขออนุญาตนำเพลงกวีมาฝาก บังเอิญเหลือเกิน แต่งไว้วันนี้เดือนนี้เมื่อปีที่แล้ว

 ใต้ท้องฟ้า คือ “ปราสาท เขาพระวิหาร” 
บนผืนดิน คือถิ่นฐาน “ไทย-เขมร”
มนุษยชาติ คือชีวิต ร่วมกรรมเวร   
ธรรมชาติ คือกฎเกณฑ์ ร่วมเป็นมา
 ลองขุดลึก ลงไป ในใจมนุษย์  
ของจริงฝัน บรรพบุรุษ เกลื่อนใต้หล้า
ลองขุดลึก ลงไป ในกาลเวลา   
ของมีค่า ไร้ค่า ทับถมลึก
 พินิจกอง ของเก่า แต่กาลก่อน  
ยิ่งสลับ ซับซ้อน ซากรู้สึก
เพ่งอิฐหิน ดินทราย ใต้สำนึก   
ยิ่งกระดูก อึกทึก ดึกดำบรรพ์
 รบและรัก หนักหนา มานานเนิ่น  
เป็นและตาย หมายเผชิญ เกินจะกั้น
มรดก ตกทอด ตลอดกัปกัลป์   
ชิงสมบัติ ปัจจุบัน? บรรพชน?
 ผีปู่ย่า ตายาย ทั้งหลายเอ๋ย    
เหมือนหัวเราะ เยาะเย้ย ทุกแห่งหน
เมื่อลูกหลาน ในนาม ความเป็นคน  
เล่นอำนาจ กวาดผล ประโยชน์ครอง
 ปีกจินตนาการ บินเหนือ ประวัติศาสตร์ 
 แลสุขโศก โลกธาตุ ธรรมทั้งผอง
 ตาหัวใจ เห็นแต่ พ่อ แม่ พี่ น้อง  
 ปโอน บอง แม เอ็อว “เขมร-ไทย” 
  ยามอำนาจ การเมือง การเศรษฐกิจ 
 ยิ่งยื้อแย่ง แผลงฤทธิ์ พิชิตไล่
 มรดกโลก?  มรดกคน?  มรดกใคร?      
 หรือต่างได้ มรดก  มรณะ?!
 ครับ คิดถึงเพลง "กัมพูชาที่รัก" และหนัง "ทุ่งสังหาร" ที่เพิ่งฟังซ้ำและดูซ้ำจังเลย!

"ไพวรินทร์ ขาวงาม"