เป็นคุ้งเป็นแคว:'ลูกทุ่งปีมะแม' | คมชัดลึก

 

 

          สวัสดีปีใหม่ ท่านผู้อ่านและมิตรรักญาติเพลงทุกท่าน เราก้าวเข้าสู่ปีใหม่กันแล้ว คนคอเพลงชาวลูกทุ่งหมอลำคงจะมีความสุขกันทั่วหน้า และปีนี้ก็มาตั้งหน้ารอว่า จะมีบทเพลง คอนเสิร์ตหรือกิจกรรมอะไรมาเติมชีวิตให้มีความสุขกันบ้าง วงการลูกทุ่งหมอลำ ปีที่ผ่านมายังมีเรื่องจากสองค่ายใหญ่ให้ได้เฮกัน ทั้ง หญิงลี ศรีจุมพล จากแกรมมี่โกลด์ ที่โดดเด่นจากเพลงดังแห่งยุค “ขอใจเธอแลกเบอร์โทร” ทำให้คอนเสิร์ตโชว์ตัวที่ปีนี้ยังคงแน่น  แต่ต้องยกนิ้วให้คอนเสิร์ต เอ็ม 150 ซุปเปอร์โชว์ ที่สามารถดึงตัวเธอไปขึ้นเวทีพบปะแฟนเพลงได้ทั่วประเทศได้

 

          ค่ายอาร์สยามที่ก้าวสู่ยุคดิจิทัลเต็มตัวแล้ว ก็ใช่ย่อย เมื่อ เดือนเพ็ญ อำนวยพร นักร้องหมอลำในอดีต สามารถสร้างสถิติใหม่นำเพลง ”เมื่อไหร่ก็พอ” ขึ้นอันดับหนึ่งของเพลงดาวน์โหลดเสียงรอสายติดต่อกันนานหลายเดือน ชนิดที่เพลงแนวอื่นๆ ต้องอ้าปากค้างว่า ทำได้อย่างไร

 

          การเกิดใหม่อีกครั้งของหญิงลี กับเดือนเพ็ญ อำนวยพร ซึ่งเป็นอดีตนักร้องหมอลำค่ายค่ายเพลงอื่นมาก่อน จุดประกายให้นักร้องที่เคยมีผลงานและมีคุณภาพ ”ตัวจริง” จะได้มีโอกาสกลับมามีผลงานเพลงใหม่ๆ อีกหลายคน ยิ่งเป็นยุคที่ทำออกมาทีละเพลงที่เรียกกันว่า “ซิงเกิ้ล” ยิ่งสะดวกกว่า ทำเพลงออกมาได้รวดเร็วขึ้น

 

          และยังน่ายินดีที่ปลายปีที่ผ่านมา สองค่ายเพลงใหญ่ ยังมีโครงการใหญ่ นำเพลงอมตะมาถ่ายทอดใหม่ นั่นคือ “เดอะแมน ซิตี้ไลอ้อน โปรเจค “ ของค่ายอาร์สยาม ที่จะทำให้เราได้รู้จักบทเพลงไพเราะสนุกสนานของศิลปินแห่งชาติ ชาย เมืองสิงห์ ในอีกแง่มุมหนึ่ง และในฝั่งแกรมมี่โกลด์ ก็ปัดฝุ่นโครงการฝากไว้ในแผ่นดินขึ้นมาอีกครั้ง  โดยมีงานเพลงชุด “ฝากไว้ในแผ่นดิน พงษ์ศักดิ์ จันทรุกขา หอมดอกผักกะแยง” ออกมาในยามนี้

 

          แต่สิ่งที่ครูเพลงบางท่าน ในวงการแอบเป็นห่วงและปรารภมาคือ บทเพลงดีๆ ที่แสนไพเราะอมตะเก่าๆ ที่จะนำมาเผยแพร่ในรายการทางสื่อโทรทัศน์นั้น อาจจะลดน้อยลงไป เหลือเพียงแต่รายการดังที่มีสปอนเซอร์ หรือผู้สนับสนุนรายใหญ่เท่านั้นที่จะทำได้ เหตุเพราะการที่ต้องจ่าย ”ค่าลิขสิทธิ์เผยแพร่เพลง” ทำให้รายการทีวีเล็กๆ ทางช่องดาวเทียมต่างๆ ที่เคยเป็นเวที เป็นสีสันและเป็นทางออกให้กับเพลงลูกทุ่งลูกกรุงและนักร้องอมตะมาช้านาน สู้ค่าใช้จ่ายไม่ไหว

 

          นึกแล้วน้าน้อยใจแทนตรงที่ เมื่อก่อนนั้น เพลงลูกทุ่ง “...จะออกทีวี ไม่มีรายการ” เหมือนในเพลง”ลูกทุ่งร้องทุกข์” ที่กูรูลูกทุ่ง เจนภพ จบกระบวนวรรณ ท่านว่าไว้  แต่มาบัดนี้ พอจะมีเวทีให้ได้มีพื้นที่ยืนกัน ก็มาเจอกับเรื่องการจ่ายค่าลิขสิทธิ์เผยแพร่เพลงที่แสนจะสับสนว่า ใครเป็นเจ้าของสทธิ์แท้จริง บางเพลงถือกันซ้ำซ้อน จึงทำให้หลายรายการในช่องดาวเทียมต้องพับโครงการไป

 

          ในความเป็นจริงแล้ว เจ้าของลิขสิทธิ์เหล่านี้ เขามีการตั้งราคาระหว่างฟรีทีวีกับทีวีดาวเทียมไว้ต่างกัน คนทำรายการโทรทัศน์น่าจะลองคุยกันดู อาจจะหาจุดที่ลงตัวได้ แต่อย่างที่ว่า รายการวิทยุโทรทัศน์หรือการแสดงสดบนเวทีในบ้านเรา ได้นำเพลงและดนตรีกรรมมาใช้หากินกันฟรีจนเคยชิน พอถึงเวลาที่จะต้องจ่ายตอบแทนคืนให้กับผู้สร้างหรือทายาทบ้างก็ทำอิดเอื้อนเสียอย่างนั้น

 

          ปีมะแมนี้ หวังว่า เราจะได้มีความสุขกับบทเพลงลูกทุ่งคุณภาพกันต่อไป แต่เราก็ไม่ปฏิเสธเพลงในแนว ”ตีหัวเข้าบ้าน” ที่จะเวียนมาสร้างสีสันให้กระชุ่มกระชวยเป็นระยะๆ

 

.......................................

(หมายเหตุ 'ลูกทุ่งปีมะแม' : คอลัมน์ เป็นคุ้งเป็นแคว โดย... เคน สองแคว)