เล่นหูเล่นตา:ข้างหลังโค้ช (2) | คมชัดลึก

 

 

          ผละจากอ้อมกอดที่ให้กำลังใจของ “แสตมป์” ไปได้ไม่นาน... คุณก้อง สหรัถ ก็เดินเข้ามาในห้องแต่งตัว “สวัสดีจ้า... ” นางทักทายทุกคนในห้องอย่างอารมณ์ดี ซึ่งเป็นปกติของนาง แล้วเดินมากอดฉัน นิ่ง... และนาน... พอที่จะบอกได้ว่า “เข้มแข็งไว้นะเธอ” เอิ่ม... ช่วงเวลา “วิกฤติ” ชีวิตมักมี  “โอกาส” ดีๆ ที่คาดไม่ถึงนะคะคุณ! อย่าเพิ่งค้อน... อย่าอิจฉาฉันเลย เพราะนี่คือ “ปกติวิสัย” ของก้อง สหรัถ จิตและใจนางดี สมกับที่ทุกคนรักนาง ถึงแม้นิสัยบางอย่างของก้องจะทำให้ฉันทั้งถอนหายใจ ส่ายหัวและอยากกระโดดสกายคิกใส่นาง ด้วยความกวนประสาท กวนตรีน และขี้แกล้งของนางก็เถอะ! ถ้าสาวๆ ได้รู้จักตัวตนจริงของนาง ความเป็นผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง (ที่มีจมูกยาว-ใหญ่ ทำให้คิดไปถึงไหนต่อไหน) อย่างที่ฉันได้รู้จักมา 3 ปีนี้ติดกัน ก็จะคิดไปในทางเดียวกับฉันว่า ... “เก็บนางไว้เป็นเพื่อนจะดีที่สุด เพราะถ้าเป็นผัว เราจะปวดหัวสุดๆ เลยค่าคุณ!” ลำพังเกิดเป็นผู้หญิงก็ต้องปากกัดตีนถีบสู้กับชีวิตทุกวี่วัน นี่ยังต้องหันมาถีบชะนีคู่แข่งอีกเป็นร้อย-เป็นพัน เอ่อ ... กรูไม่เอาก็ได้ฟะ? กรูเหนื่อย ...กรูยอมแพ้! ฉันนับถือ “ผู้หญิงตัวจริง” ของก้องที่นางเจริญสัมมานุสติได้ดีเยี่ยมกับการประคองชีวิตคู่มาหลายสิบปีจนถึงวันนี้ คนเราถ้าไม่ได้ “ร่วมบุญ-ร่วมวาสนา” กัน คงไม่ได้เป็น “คู่กัน” ฉันเชื่ออย่างนั้น แม้ตัวเองจะไม่มีบุญวาสนาได้ครองคู่กับใครก็ตาม และฉันก็ยังคงเชื่อในเรื่อง “บาป-กรรม” ของการแย่งชิงเอาของที่มีเจ้าของแล้ว มันจะเป็นกงกรรมกงเกวียนต่อไปไม่สิ้นสุด ถ้ามนุษย์รู้จัก “เกรงกลัวต่อบาป” (มีหิริโอตัปปะ) มากกว่านี้ โลกก็จะน่าอยู่มากกว่านี้ แต่ความเป็นจริงก็คือ ทุกวันนี้คนเราทำอะไร “ไม่เอาใจเขามาใส่ใจเรา” อยากได้ก็แย่ง เกลียดก็ด่า โมโหก็ตบตี ประจานความเป็นมนุษย์ที่น้อยนิดในตัวตนและไร้สติ... มนุษย์เราต่างจากสัตว์ตรงที่เรามีคุณธรรม มารยาท และมีวัฒนธรรม แต่คนทุกวันนี้แยกไม่ค่อยออกว่า มนุษย์ควรทำตัวอย่างไรเราจึงจะต่างจากสัตว์... เฮ้อ! บาปบุญ!

 

          “กินขนมมั้ยเธอ?” ก้องหันมาชวนฉันพร้อมชูถุงขนมที่หิ้วติดมือมา ฉันมองหาขนมปังขาไก่ที่นางสัญญาไว้ แต่... ไม่มี มีแต่ขนมที่สาวๆ ฝากมาให้นาง เอ่อ... ขนมปลุกเสกลงคาถามหาเสน่ห์รึเปล่าคะคุณ พวกนางตั้งใจจะให้ผู้ชายกิน ถ้าเราไปกินของนางอาจผิดวัตถุประสงค์ 

 

          ก้องนั่งลงให้ช่างหน้า-ช่างผมทำหน้าที่กันเต็มที่ ฉันยื่นหน้าไปมองดูนาง จมูกนางช่างใหญ่โตชี้เป็นชี้ตายเสียเหลือเกิน ถ้ายืมมาแปะบนจมูกฉันได้ ฉันว่า... จะออกแนวพิการ เพราะอะไรที่มันใหญ่เกินไปมันก็ไม่เหมาะ บุญ-บาปเขาปั้นมาให้ใครเป็นแบบไหนก็แบบนั้นแหละ เดชะบุญที่ฉันยังพอมีเสียงเอาไว้ทำมาหาเลี้ยงตัวและครอบครัว ไม่งั้นคงแฝงตัวอยู่ตามตะเข็บชายแดน โทษฐานที่มหน้าครึ่งๆ กลางๆ ออกแนวต่างด้าวไม่เข้าเออีซี แบบฉัน ... เหมือนก้องนึกอะไรออก นางลุกขึ้นมาถามหาเสื้อผ้าที่จะใส่ออกทีวีรอบถ่ายทอดสด เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อออกมา

 

          “เธอรู้มั้ยว่า ... เสื้อเชิ้ตยี่ห้อนี้ตัวละหมื่น สูทตัวละแสน”

 

          “ห๊ะ!” ฉันปรี่เข้าไปลูบคลำเสื้อและสูทที่ก้องหยิบออกมา “แม่เจ้าใส่แล้วเหาะได้มั้ยคุณ” ฉันโวยวายตกใจกับราคา

 

          “มันเป็นยี่ห้อที่นักร้องนักดนตรีร็อกชื่อดังระดับโลกเขาใส่กัน” ว่าแล้วก้องก็ถอดเสื้อยืดของตัวเองออก ฉันยืนเบะปากเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า “นึกว่าจะใหญ่ โธ่... มีแค่เนี้ยะ” ฉันคงคาดหวังทุกอย่างโดยเอา “ตะหมูก” นางเป็นที่ตั้งเป็น “เจ้า” อะไรสักอย่าง นางไม่มีกล้าม ไม่มีซิกแพ็ก แต่ก็ไม่มีไขมัน เป็นผู้ชายตัวขาวๆ แบนๆ ไม่ใช่คนตัวหนาๆ หรือมีมวลกล้ามเนื้อเยอะๆ อย่างที่คิด ขนหน้าอกมีอยู่หรอมแหรมไม่กี่เส้น (มีไว้ให้ล้อ!) “เฮ้อ... ก้อง... เรื่องของเราจบลงแล้วล่ะ มีขนหน้าอกแค่นี้เองเหรอ... ผิดหวังที่สุด” ก้องรีบสวมเสื้อติดกระดุมอย่างเร็ว ยิ้มเขินๆ แล้วหัวเราะ บอกแล้วว่า... อย่าคาดหวังสูง! หรือ คาดหวังจากภาพภายนอกนะคะคุณ! จะผิดหวังแบบฉันนี่แหละ หลังๆ  นางเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ฉันขี้เกียจแม้แต่จะปรายตามอง บางครั้งคุณโจอี้ บอย ก็เปลี่ยนกางเกงต่อหน้าฉันเลยค่าคุณผู้ชม!... หุ่นนางเล็กเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเหมือนตั๊กแตนที่ยังไม่ได้ทอด ถ้าเอามากินจะต้องเคี้ยวยากติดฟันแหงๆ มันชอบท้าให้ฉันจับ (จับกล้ามท้อง!) อีผู้ชายพวกนี้มันทำยังกับฉันเป็นผู้หญิงแก่ไม่มีตัวตน มันไม่อายฉัน... เรื่องอะไรฉันต้องไปอายพวกมัน!! คราวหน้าฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าพวกมัน  แก้แค้นพวกมันมั่ง! แต่พอฉันเข้ามาเปลี่ยนชุดปั๊บ มันก็กรูออกข้างนอกปั๊บ ... ผู้ชายที่เปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าฉันคนแรกในรายการคือ “คุณกบ ทรงสิทธิ์” ฉันเห็นกางเกงบ็อกเซอร์ของนางก็ได้รู้ว่า... “ปาฏิหาริย์ไม่มีจริง” ที่ผ่านมาทั้งหมด (ไม่นับแสตมป์เพราะมันไปเปลี่ยนในห้องน้ำจริงๆ เลยไม่เห็น) อยากจะบอกแค่ว่า... มันแค่ราคาคุย แพ็กเกจจิ้งดี๊ดี เปิดออกมา... แค่เนี้ยะ! เอาเปรียบผู้บริโภค ฉันจะไปแจ้ง สคบ.(สำนักงานคุ้มครองผู้บริโภค) ก็ใช่ที่... เพราะมันไม่ใช่สินค้าและไม่ได้มีไว้จำหน่าย แต่ฉันดันไปเห็นเอง (กับตา) 

 

          โปรดติดตามตอนต่อไป

 

.......................................

(หมายเหตุ ข้างหลังโค้ช (2) : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)