เล่นหูเล่นตา:'เรื่องผัว-เมีย' | คมชัดลึก

 

 

          ความงดงามของชีวิต คือ สมดุลระหว่างความจริงและจินตนาการ : เลโอ ตอลสตอย (Leo Tolstoy) นักเขียนชาวรัสเซีย

 

          จินตนาการของมนุษย์ช่างกว้างไกลไร้ขอบเขต … ความคิดอันโง่เขลาของฉันคงเป็นเพียงแค่ฝุ่นละอองที่ล่องลอยเคว้งคว้างกลางจักรวาลท่ามกลางจินตนาการของมนุษย์ทุกคนบนโลก เอาแค่จินตนาการของผู้หญิง บางทีความเป็นผู้หญิงที่ฉันมีก็ไม่มากพอที่จะเข้าใจความเพ้อฝันของพวกนาง “ผู้หญิงเกือบทุกคนฝันที่จะมีผัวเป็นตัวตน” (ไม่นับรวมผู้หญิงที่ไม่ฝักใฝ่เพศชาย) ฉันไม่รู้ว่าไอ้ความคิดแบบนี้มันถ่ายทอดจากรุ่นแม่มาสู่รุ่นลูก หรือ มันเกิดจาก “อุปทานหมู่” หรือเป็นเพราะนิยายน้ำเน่าที่เราชอบอ่าน อะไรก็ไม่รู้ล่ะ! … ใครเอาความคิดแบบนี้มายัดใส่หัวพวกเราว่า “เป็นสตรีต้องมีผัว!” และในจินตนาการของชะนีทั้งหลายชายผู้ที่ถูกเรียกว่า “ผัว” ต้องหล่อ รักเรา เอาใจเก่ง ฉลาด รวย ดูแลปกป้องเรา เป็นยิ่งกว่าซุปเปอร์แมน แบทแมน และไอ้แมงมุมรวมกัน แปลว่าเป็นทุกอย่างที่เราขาด หรือเป็นทุกอย่างที่เราอยากให้เป็น! … แต่เมื่อเติบโตขึ้น ประสบการณ์มากขึ้น ความจริงจะเข้ามากินเนื้อที่ของจินตนาการในหัวเราจนแทบจะไม่เหลือพื้นที่ให้เพ้อฝันกันต่อไปเพราะไอ้ที่พบเจอมันจริงเสียยิ่งกว่าเพ้อ!

 

          “เป็นไง … อยากมีกันนักผัวอ่ะ!” คุณสีเกด ผู้จัดการอารมณ์ค้างมาจากในรถ ส่งเสียงเย้ยหยันขณะที่ฉันกำลังเปลี่ยนชุดในห้องน้ำของโรงแรมแห่งหนึ่ง โดยมีนังนุชนาฎช่วยแต่งตัว เรื่องทั้งหมดก็มาจากนังนุชอีกนั่นแหละ วันๆ มันจะหาเรื่องโน้นเรื่องนี้มาเล่ามาถามให้รกสมองฉัน แต่ก็นั่นแหละ วิถีของพวกเรา … รู้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องของตัวเอง!

 

          “นี่ๆ … ต้องเรื่องนี้ … เพื่อนรุ่นพี่หนูนะมันเพิ่งจับได้ว่า ผัวมันติดเด็กสาว กว่าเมียจะจับได้ผัวติดมา 10 ปีแล้ว …”

 

          “อ้าว … แล้วเมียเขาไม่เห็นอะไรผิดสังเกตุมั่งรึไง?” ฉันสงสัย

 

          “จะไปผิดสังเกตอะไร เขาก็มีบริษัทเป็นของตัวเอง ทำงานกลับบ้านตรงเวลา แต่ชอบตีกอล์ฟกับเพื่อนๆ ทุกอาทิตย์ เขาชอบออกกำลังกาย ใครจะไปรู้ล่ะว่าเปลี่ยนจากตีกอล์ฟมาเป็น “ตีหม้อ” ตั้งแต่เมื่อไหร่! …”

 

          “แล้วเมียจับได้ตอนไหนล่ะเมิง” สีเกดเริ่มอิน

 

          “ก็ผัวทิ้งโทรศัพท์มือถือไว้ เมียกดดูมีเบอร์ๆ หนึ่งที่โทรหาวันละหลายครั้ง แถมมีรูปถ่ายคู่กับอีเด็กนั่นด้วย หลังๆ มานี่ ก็อยากจะเกษียณ ทั้งๆ ที่อายุแค่ 50 กว่า บริษัทกำลังไปได้ดี มันเป็นบริษัทที่ผัวเมียช่วยกันสร้างขึ้นมา แล้วตอนนี้ลูกก็เข้ามาช่วย ผัวอ้างว่าเหนื่อยอยากใช้เงิน อยู่สบายๆ อย่างมีความสุข เพราะตอนนี้ก็มีเงินแล้ว เอ้อ … ลืมบอกไป เมื่อก่อนผัวออกค่าใช้จ่ายที่บ้านและค่าเทอมลูก ตอนนี้มาบอกว่าให้เอาเงินกองกลางของบริษัทไปจ่าย เงินของเขาก็ส่วนของเขา … ตอนนี้ยังหาทางออกไม่ได้ คนเป็นเมียก็ร้องไห้เสียใจ ทั้งญาติเพื่อนฝูง แม้แต่ลูกบอกให้เลิก นางก็ไม่เลิก … ไม่รู้เห็นแก่ลูกหรืออะไร?”

 

          “เฮ้อ … อินุช! คนไม่เคยเป็นเมียไม่รู้หรอก กรูเองก็ไม่รู้ เพราะถ้าเป็นกรู ชื่อบริษัทนี้ต้องเป็นของกรูตั้งแต่เริ่มต้นแล้ว บ้านและรถอะไรต่อมิอะไรด้วย เพราะพี่ป้อม อัสนี บอกว่า 'เวลาเปลี่ยน ใจคนเปลี่ยน ช่างกระไรใจหนอใจคน เคยเคียงคู่ ลองคิดดู จะรู้บ้างมั้ย … ก็เคยสัญญา …' มันไม่มีอะไรแน่นอนหรอกโลกนี้ ทรัพย์สินที่มีชื่อร่วมกันไม่อยู่ในสาระบบของกรูค่า … มันต้องแยกใครแยกมัน ชัดเจนกันตั้งแต่แรก เลิกกันจะได้ไม่ต้องปวดหัวไง บางคนอยู่กันมาจนมีลูกมีหลาน จู่ๆ เขาก็เลิกกันเสียอย่างนั้น ไม่ต้องไปเข้าใจหรือหาเหตุผลอะไรหรอก แค่ทำบุญร่วมกันมาแค่นั้น จบแค่นั้น อย่าไปยึดติด หรือ เร้าหรือว่ามันเคยเป็นของเรา เขาเคยรักเรา เขาแค่หลงทาง เดี๋ยวเขาจะกลับมา ลืมตาตื่นซะนะคนดี จะได้พบกับความจริงที่เจ็บปวดว่า 'เขาไม่รักเมิงแล้ว … เขารักคนอื่นแล้ว' …”

 

          ที่เราเจ็บปวดหรือผิดหวังเพราะเรา “ยึดติด” ว่าสิ่งนั้นสิ่งนี้มันต้องเป็นของเรา เป็นแบบนั้นตลอดไป โถ! … เดี๋ยวเราทุกคนก็ต้องตายแล้ว ใช้เวลาที่เหลือเพื่อหาคำตอบให้กับคำถามอื่นๆ ดีกว่าหาคำตอบที่มันไม่มีวันเจอ แล้วมันก็จบลงไปแล้ว แค่เราไม่ยอมรับเพราะเรายังยึดติด! 

 

          อีกหนึ่งความซับซ้อนของจิตใจมนุษย์ที่ฉันไม่มีวันเข้าใจคือ … “มนุษย์หาเหตุผลเพื่อที่จะเข้าใจในสิ่งที่ไม่เข้าใจ” ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเราก็มักจะหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองก็แค่นั้น … แค่คำว่า “มนุษย์” ก็น่าปวดหัวแล้ว … ยิ่ง “มนุษย์เมีย” ยิ่งกว่า! หรืออาจเป็นเพราะมี DNA บางอย่างที่มนุษย์เมียเขามีกัน นางจะทน อึด ไร้เหตุผล ในช่วงที่ต้องเผชิญกับมนุษย์ที่ชื่อว่า “ ผัว ” นางจะยอมแลกทุกอย่างแม้แต่ชีวิต นางจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ “ผัว” กลับคืนมา และนางจะไม่ละความพยายามง่ายๆ สุดท้ายทำอะไรไม่ได้ แค่ “รอ” ก็ยังดีวะ! ช่วยต่อลมหายใจให้กับความหวังลมๆ แล้งๆ ของนางต่อไป ฉันเคยอ่านบทความในหนังสือ volume เขาบอกว่า “ถ้าคุณไม่รักเขา เขาเอาอะไรจากคุณไปไม่ได้หรอก” เป็นคำพูดเชิงจิตวิญญาณที่ฟังแล้วเอาไปใช้ได้ทันที … สำหรับคนอย่างฉัน … ฉันไม่เคยรักใครมากกว่า “ตัวเอง” ต่อให้เป็นคนในครอบครัว ฉันก็รักเท่ากับรักตัวฉันเอง เพราะความจริงก็คือ … มนุษย์เรารักตัวเองที่สุด! (ยกเว้นมนุษย์เมีย) และฉันก็รักมนุษย์ร่วมโลกทุกคนที่ไม่ตั้งตนเป็นศัตรูกับฉัน ถ้าจะให้ฉันเกลียด ถึงวัยนี้เวลานี้แล้วฉันพูดได้เต็มปากว่า … “ชีวิตนี้ฉันเกลียดผัวฉันทุกคนที่ผ่านมา!!” ทำไมน่ะหรือ เพราะฉันไม่เคยเจอผัวดีๆ นะเซ่! แล้ว “ผัว” บนโลกนี้ก็ไม่มีใครดีพร้อม เป็นผัวในฝันที่สมบูรณ์แบบอย่างที่ใครๆ เขาจินตนาการกัน มันมีบางอย่างซ่อนอยู่ที่ไม่มีเมียคนไหนจะออกมาร้องแรกแหกกระเชอประจานครอบครัวตัวเองหรอก นอกจากระบายให้เพื่อนฟัง … ถึงอย่างไรฉันก็นับถือ “มนุษย์เมีย” ทุกคนที่ช่างเสียสละเพื่อคนที่ตัวเองรัก (มนุษย์ผัว) นั่นแหละสิ่งที่ไม่เคยมีในตัวฉันคนที่บอกกับตัวเองโดยไม่ต้องจำคำพูดของนักเขียนชื่อดังคนไหนมาใช้เสมอว่า ชีวิตจะงดงามหากไม่มีผัวเพราะมนุษย์ผัวนั่นแหละที่ทำให้เราต้องคอยหาสมดุลย์ระหว่างความจริงกับจินตนาการอยู่ตลอดเวลา 

 

.......................................

(หมายเหตุ 'เรื่องผัว-เมีย' : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)