ขบคิดขีดเขียน:'สิ่งที่ตรงข้ามกับรัก' | คมชัดลึก

 

          ในที่สุดละครทั้งสองเรื่องของหญิงยศก็จบลงไป ท่ามกลางเสียงชม เสียงด่า เสียงบ่น เสียงของการแสดงความคิดเห็นต่างๆ มากมาย กราบขอบพระคุณทุกเสียงนะคะ บางคนออกความเห็นเสมือนเป็นเพื่อนสนิทว่า เจอเข้าไปขนาดนี้ หญิงยศคงเป๋ห่าว สูญเสียจุดยืนและความมั่นใจไปเป็นแน่ กราบขอบพระคุณอีกครั้งสำหรับความห่วงใย ยังไม่เป๋ ยังไม่พังค่ะ การที่เรายืนอยู่ตรงนี้ คนรัก คนชังเป็นเรื่องปกติธรรมดา คำวิจารณ์ที่มากับอารมณ์เราก็ปล่อยไป คำติชมที่มีเหตุและผลเราเกี่ยวเอากลับมา คำพูดผสมโรงของพวกที่กะว่าคนนี้ล้มแน่ขอแหย่เท้าเข้ามาแจมเอาสะใจ อันนี้เราก็รอแค่จังหวะยืนนะคะ เดี๋ยวเขาก็หงายเงิบไปเอง

 

          สัจธรรมอย่างหนึ่งที่เห็นจากเหตุการณ์นี้คือคนเราสมัยนี้ต้องเลือกข้างค่ะ ต้องรักหรือต้องเกลียดเท่านั้น เลือกเอาว่าจะไปทางไหน รักก็ปกป้องสุดพลังเกิด เกลียดก็ด่าว่าไปไม่ต้องสนใจเหตุผล ทำให้หญิงยศกลับมาคิดถึงคำพูดคำหนึ่งที่หญิงยศชอบมาก ชอบมากกระทั่งเคยเอาไปใส่ไว้ในไดอาล็อกละคร "จำเลยรัก" ของตัวเองมาแล้ว คำพูดนั้นบอกว่า "The opposite of Love is not Hate, it's Indifference." แปลว่า "สิ่งที่ตรงข้ามกับรัก ไม่ใช่เกลียด แต่คือความรู้สึกเฉยๆ ต่างหาก" ตราบใดที่ยังเกลียดก็คือยังรัก ตราบใดที่ยังรักก็มีโอกาสจะเกลียดกัน เมื่อไหร่ที่ใจตั้งมั่นไม่เกิดความรู้สึกใดๆ แล้วต่างหาก นั่นคือหมดรัก และเกลียดได้อย่างสิ้นเชิง...

 

          คนสมัยนี้ยึดมั่นอยู่กับสองความรู้สึกนี้อย่างจริงจัง ถ้าฉันรักคนนี้ ฉันจะเกลียดคนที่คิดไม่เหมือนกัน ถ้าฉันเกลียดคนนี้ ฉันจะไม่มีวันเข้าใจคนที่รักเขาเด็ดขาด เราเอารักและเกลียดเป็นที่ตั้งและยึดติดอยู่กับสิ่งนี้ เห็นดีเห็นงามว่าถูกต้องแล้ว ดีแล้ว การที่เราออกโรงปกป้องสิ่งที่เรารักคือการกระทำเยี่ยงวีรบุรุษ การที่เราด่าสิ่งที่เราเกลียดคือการมีจุดยืนที่ชัดเจน สิ่งเหล่านี้มันทำให้ชีวิตเราดีขึ้นแน่นอน ฉันมั่นใจ ไม่เชื่อก็ตามใจ เพราะถ้ามันไม่ดี ทำไมคนมากด Like กันตั้งเยอะแยะ สารพัดคำคม สารพัดคำสอน ที่สอดแทรกการกระแนะกระแหน มีวาระแอบแฝงอยู่เบื้องหลัง นอกจากดียังได้สะใจ คนกด Like ยิ่งแฮปปี้ นี่ไงดีจะตาย ใครอย่ามาเตือนนะรำคาญ

 

          นี่แหละค่ะ อาหารชั้นเลิศของอัตตา ตัวกูของกู ความคิดเห็นกูของกู

 

          ยิ่งโตมาก็ก็ยิ่งเห็นว่ารักกับเกลียดนั้นมันไม้ท่อนเดียวกันชัดๆ สักแต่ว่าอยู่คนละด้าน คนคิดว่าดับรักได้ด้วยเกลียด เกลียดได้ก็หมดรัก ทั้งๆ ที่สองสิ่งมันก่อกวนรวนสติเราได้เท่าๆ กัน การออกโรงปกป้อง การต่อสู้กางปีก ทุกสิ่งคือการกระทำเดียวกันทั้งนั้น สุดท้ายคือทำลาย รักมากก็ทำลายอย่างนุ่มนวล เกลียดมากก็ทำลายอย่างทารุณ เหมือนที่เขาว่าการรักษาและการฆ่าก็คือสิ่งเดียวกันเพียงแค่ต่างวิธีการ กดจุดเบาๆ คือการคลายเส้นรักษา จุดเดียวกันกระแทกปังเข้าไปก็เอาชีวิตกันได้ ต่อไปนี้เมื่อเรารักหรือเกลียดสิ่งใด ลองตั้งใจตั้งสติกลับมาดูสิว่า สิ่งที่เราหลับหูหลับตาทำอยู่นั้นมันให้คุณหรือโทษ หากยังมีคนรักกันดีอยู่ เราดูแลเขาดีหรือยัง หากมีคนชังเราอยู่นั้น มันเกิดจากอะไร...

          

          สุดท้ายลองตั้งอกตั้งใจ หากอยากพบเจอความสงบที่แท้จริงในจิตใจ ไม่ต้องไปยึดติดกับความรู้สึกต้องยอดมนุษย์กู้โลกกันตลอดเวลา ไม่ต้องออกโรงเป็นแม่ทัพแนวหน้า เพียงแค่เพื่อปกป้องสิ่งที่เราสมมุติขึ้นมาเองว่าเรารักและมันสำคัญ ทุกสิ่งล้วนไม่แน่นอนและไม่ใช่ของของเรา

สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วท่องคาถาวิเศษไว้สามคำตามที่กัลยาณมิตรคนหนึ่งของหญิงยศสอนมาว่า "ไม่ชอบ ไม่ชัง ให้เฉย" การหมดศัตรูบางครั้งไม่ใช่จะได้มาจากการออกศึก แต่หากได้มาด้วยการไม่คิดออกศึกเสียตั้งแต่ต้นต่างหาก...

 

.......................................

(หมายเหตุ 'สิ่งที่ตรงข้ามกับรัก' : คอลัมน์ ขบคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ)