เล่นหูเล่นตา:อยู่กับผู้ชาย | คมชัดลึก

 

          “อยู่ไหนแล้วค่ะพี่?”

 

          “อยู่ปากทางเข้าซอยแล้วค่ะ” สีเกดตอบน้องที่โทรตาม ขณะที่ฉันมองไปรอบๆ มันก็ยังเป็นถนนใหญ่ที่ไม่มีทีท่าว่าจะเลี้ยวเข้าซอยไหน … รู้มั้ยว่าศีลข้อไหนรักษายากที่สุด? สำหรับฉันและผู้จัดการ สีเกด รักษาได้ทุกข้อยกเว้น “มุสาฯ” ในวันธรรมดายังพอรักษาได้บ้าง แต่ในวันทำงานนี่สิ มุสาแล้วมุสาอีก! โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาทีมงานโทรตาม … ในที่สุดสีเกดก็เลี้ยวเข้าซอยลึกผ่านป่ารกชัฏเป็นระยะ อือ … บรรยากาศและสภาพแวดล้อมน่าจะโดนกระทำมิดีมิร้ายก่อนถึงจุดหมาย แต่พอเลี้ยวเข้าบริษัทยังกับคนละโลก … น้องที่โทรตามมายืนรอพวกเราอยู่พร้อมคุณแม่บ้านมาช่วยหิ้วของกินที่ฉันขนมามากมายเข้าไปในโรงถ่าย ในห้องแต่งตัวนั้นแสงไฟช่างมะลังมะเลือง ชวนให้นึกถึงกิจกรรมแค่ 2 อย่าง ปลุกเสกของขลังกับชวนกันทำมิดีมิร้าย! ในห้องเล็กๆ นั้นช่างแต่งหน้าทำผมตั้งแผงวางอุปกรณ์แต่งหน้า-ทำผมราวกับเปิดแผงขายของ ช่างหน้า-ผม รวม 4 คน แผนกเสื้อผ้าที่แยกไม่ออกว่าจะเป็นชายหรือหญิงหากดูกันที่การแต่งตัวนั่งกองกันเป็นเงาะเน่าอีก 4 - 5 คน แสตมป์กับแฟนมาถึงก่อนใคร นั่งรออยู่ในห้องคุยกันงุ้งงิ้ง คุณก้อง สหรัถ นั่งหล่อให้ช่างยกระดับความหล่อไปสู่ขั้นความเนี้ยบ ฉันเดินเข้าไปในห้องนึกโล่งใจว่า “ดีที่ไม่ได้มาถึงเป็นคนสุดท้ายเพราะมีคนมาหลังฉัน นั่นก็คือ คุณโจอี้ บอย” … ฉันนั่งลงให้ช่างได้แสดงฝีมืออย่างสุดกำลัง ข้าวตูและชัย ช่างผม (มาแทนอ.เอก) ต่างทำงานกันอย่างตั้งอกตั้งใจ สักพักคุณโจอี้มาถึงในชุดโชว์กล้ามกับกางเกงขาสั้น ถามหาอาหารเช้าเป็นอย่างแรก แต่ก่อนจัดอาหารต้องเข้าใจพิธีการของเขาก่อน ซึ่งก็คือ เขาไม่กินข้าวในกล่องโฟม ต้องเทใส่จานกระเบื้องมาพร้อมช้อนส้อมให้เรียบร้อย และที่สำคัญอาหารประเภทน้ำแกงที่นำมาเสิร์ฟต้องร้อน … ร้อนจัดๆ ไม่งั้นไม่กิน! คุณชายก้องที่กินง่ายอยู่ง่ายต้องถอยไปถ้าเจอคุณชายโจอี้ ปกติจะมีผู้ดูแลชื่อ “พี่บอย” ทำหน้าที่ขับรถดูแลทุกสิ่งอัน บางวันคุณชายอยากกินเกี๊ยวซ่า พี่บอยก็ต้องฝ่าฝนตกรถติดไปซื้อแถวศรีนครินทร์ประเคนให้คุณชาย ฉันนั่งมองความเป็นไปตั้งแต่ต้น แม่บ้านเอาน้ำแกงจืดมาเสิร์ฟ คุณโจอี้ตักชิมคำเดียวรู้สึกไม่ร้อน เดินไปอุ่นเองเลยค่า นิสัยอีกอย่างของคุณชายโจอี้คือไม่ชอบขึ้นเครื่องบินไปทำงานต่างจังหวัด แต่จะให้พี่บอยขับรถพาไปอาจจะเป็นเพราะไม่ต้องเร่งรีบแหกขี้ตาขึ้นเครื่องตามเวลา ขับรถไปชิลๆ จะดีกว่า พอเขากินข้าวอิ่มช่างตัดผมที่สั่งตรงมาจากร้านทำผมชื่อดังก็เข้ามาตัดผมให้ถึงที่ พอจะมองออกคร่าวๆ รึยังว่า ทำไมถึงยังไม่มีเมีย … เมียมันคงปวดหัวที่มีผัวเพอร์เฟกท์? ยังไม่ถึงคิวถ่ายของคุณชาย เขาจึงฆ่าเวลาด้วยการดูคลิปอะไรสักอย่าง มีเสียงดังโหวกเหวกออกมาเป็นระยะ ถามกรูสักคำมั้ยว่าอยากจะฟังด้วยมั้ย? มันไม่ใช่แค่เสียงในคลิป ยังมีเสียงเพลงจากลำโพงไฮโซของคุณก้องที่เพิ่งไปถอยมาอีก คราวนี้ไม่รู้จะฟังอะไรจากใคร คุณก้องควักลำโพงรุ่นใหม่ขนาดเล็กกว่ากระดาษ A4 นิดหน่อยออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วเปิดเพลงชิลๆ ฝรั่งล้วนๆ มันคงเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยประคองและกล่อมเกลาบรรยากาศไม่ให้ทำมิดีมิร้ายต่อกัน โดยมีเสียงดังวี้ดว้ายจากคลิปของคุณโจอี้แทรกมาเป็นระยะ … เฮ้อ! การอยู่ร่วมกับผู้ชายนี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย นี่ขนาดยังไม่มีผัวเป็นของตัวเองยังต้องมาปรับตัวอยู่ร่วมกับผัวของคนอื่นทั้งวันแบบนี้อีก … ปวดติ่งจริงๆ เลยค่าคุณตำรวจ! ใครอยากอยู่ใกล้ๆ พี่เอื้อต้องลองมาอยู่ทั้งวันแบบที่ฉันเจอนี่ นางช่างเป็นตัวของตัวเอง ชิวๆ สบายๆ แต่งหน้าทำผมเสร็จ กินข้าว กินอิ่มก็เปิดไอแพดดูตารางเวลาทำงาน (ฉันชะโงกหน้าไปดู มีงานจองทุกเดือนถึงสิ้นปี) นางหันไปหืออือถ้ามีใครชวนคุย หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างสนุกสนานเวลาฟังฉันกับช่างหน้า-ผมเม้าท์กันบ้าๆ บอๆ เอิ่ม … ถ้าฉันมีงานเยอะขนาดนั้นฉันก็คงจะอารมณ์ดีทั้งวันแบบนี้แหละ คนอะไรฟะ ยิ่งแก่ยิ่งดัง! เป็นพรีเซ็นเตอร์ตั้งแต่รถยันน้ำเพื่อสุขภาพ จะขาดแค่ผ้าอ้อมผู้ใหญ่แล้วล่ะ (อีกไม่นานคงได้เป็น!) 

 

          “แม่เธอเคยบอกมั้ยว่า ภูมิใจในตัวเธอ” ฉันถาม

 

          “หึ (เขาส่ายหน้า) แม่ฉันไม่เคยชมอะไร เขาเฉยๆ” นั่นทำให้ก้องเป็นคนเฉยๆ กับชื่อเสียงและความหล่อของตัวเอง ก้มหน้าก้มตาไถนาเก็บเงินตราบเท่าที่ยังเป็นที่ต้องการของลูกค้า มืออาชีพจะไม่เห่อไม่หลงกับอะไรเพราะรู้ว่าชื่อเสียงความดังมาแล้วก็ไป เก็บได้แค่ตังค์กับความทรงจำไว้ให้นึกถึงตอนแก่ แต่ฉันว่าทำงานหนักนอนน้อยไม่มีเวลาพักผ่อนแบบก้อง นางแก่มาคงจำอะไรไม่ได้หรอก! 

 

          แต่ละคนทะยอยแต่งตัวแล้วออกไปถ่ายตามคิวของตัวเอง แสตมป์นุ่งยีนทั้งชุด ก้องใส่สูท ฉันก็นุ่งกระโปรง (โดย Hooks by Prapakad) ตามเรื่อง มีแค่คนเดียวที่เซอร์ไพรส์ตลอด ซึ่งมองได้ 2 แบบ คือ เกย์ตัวพ่อ กับ แฟชั่นนิสต้า แล้วแต่ว่าใครจะมอง ถ้าฉันจะเอาชนะการแต่งตัวของผู้ชายคนนี้ ฉันคงต้องสวมชฎาสีทองแล้วเรียกตัวเองว่า “พระมเหสี” ก่อน! … เขาออกมาในชุดดำสวมสูทดำมีปะวะหล่ำกำไล เครื่องทรงต่างๆ เป็นสีทองแบรนด์เนมระดับโลกนะค้า! แม้แต่หัวรองเท้า มองดูเหมือนลูกเจ้าของร้านทองหรือโรงรับจำนำที่เซฟเต็มต้องขนออกมาแขวนไว้กับตัว พวกเรายืนหัวเราะเมื่อเขาแต่งตัวเสร็จออกมาใหม่ๆ ฉันถามก้องว่า “คนแบบไหนที่แต่งตัวแนวนี้ ” ก้องตอบว่า “ นักการเมืองบางคน … หรือไม่ก็เกย์ คนที่จะใส่แบบนี้ได้ถ้าไม่ใช่โจอี้ ก็ต้องเป็นดีไซเนอร์เกย์ฝรั่งเศสที่แต่งตัวเนี้ยบๆ น่ะ ” ถ้าก้องแต่งแบบนี้ชะนีคงร้องไห้กันทั้งประเทศ! นี่ดีที่เป็นโจอี้ มันเท่อ่ะค่าคุณตำรวจ!

 

          ช่วงรอทีมงานจัดไฟ ฉันหันไปคุยกับก้องและแสตมป์

 

          “พวกเรานี่โชคดีนะ ที่ได้หาเลี้ยงตัวเองด้วยงานที่ชอบ” … แสตมป์พยักหน้าเห็นด้วย … จะเป็นโชควาสนา บุญ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ได้ทำในสิ่งที่รัก แถมยังใช้มันหาเงินมาเลี้ยงตัวและครอบครัวได้ ถือว่าเป็นโชคดี แต่บนความโชคดีนั้นก็ต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย การปรับตัวประนีประนอมกับผู้ร่วมงานและนายจ้างทำให้ยังคงยืนหยัดอยู่ได้มาถึงวันนี้ อีกทั้งยังต้องเข้าใจวิถีของวงการที่เราอยู่ว่ามีขึ้นมีลง มีคนหน้าใหม่เข้ามาแบ่งที่กันยืนกับเรา เมื่อมากๆ เข้าบางทีเราก็ไม่มีที่จะยืนก็ต้องยอมรับว่า “ ทุกสิ่งมันมีช่วงเวลาของมัน ” เกิดขึ้น ดำรงอยู่และดับไป ตามที่พระพุทธเจ้าสอนไว้ … ไม่มีสิ่งใดที่แน่นอน อย่ายึดติด อย่าต่อต้าน ปล่อยให้มันเป็นไป เราเป็นเพียงแค่สิ่งมีชีวิตเล็กๆ บนโลกนี้ที่ต้องต่อสู้เอาตัวรอดให้ผ่านพ้นไปวันๆ จนกว่าจะถึงวันสิ้นลม เพื่อเรียนรู้ตัวตนของเราและวิถีการดำรงอยู่บนโลกใบนี้ … 

 

          ฉันเรียนรู้สิ่งต่างๆ มาค่อนชีวิต … แต่ที่เรียนยังไงก็ไม่เข้าใจคือการอยู่ร่วมกับผู้ชายที่เป็นตัวของตัวเองเหล่านี้ … ดีแล้วที่ไม่เข้าใจ … ถ้าเข้าใจเมื่อไหร่จะถูกเรียกว่า … เมีย!

 

.......................................

(หมายเหตุ อยู่กับผู้ชาย : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)