ทีวีสีรุ้ง:'คืนความสุข' | คมชัดลึก

 

 

          ถ้าเราพูดถึงความสุข ความสุขในบ้านของคุณเป็นแบบไหนคะ?

 

          ความสุขของลูกเป็นที่ตั้ง ความสุขของพ่อแม่เป็นผลพลอยได้

 

          ความสุขของพ่อแม่เป็นที่ตั้ง ลูกจะสุขบ้างทุกข์บ้างก็ละไว้ในฐานที่เข้าใจ(ว่าไม่เข้าใจกัน)

 

          ความสุขของบ้านเราเป็นที่ตั้ง แต่ ลูกบ้านใครไม่เคยคิดถึง

 

          สัปดาห์ที่ผ่านมา ก็นั่งดูทีวีไปตามปกติ มีบางเรื่องที่เพิ่งเริ่มใหม่  บางเรื่องเริ่มมาได้สักแป๊บ ในขณะที่บางเรื่องก็อยู่มาหลายปีตามสไตล์ของ ซิทคอม... มันน่าสนใจตรงที่ว่า ความน่าสนใจของละครก็ไม่ได้อยู่แค่ พระเอก นางเอก ผู้ร้ายหรือตัวอิจฉาเท่านั้น แต่ยังมีตัวละคร "พ่อและแม่" ที่ดึงดูดอ้อมได้

 

          พูดถึงพ่อแม่ในละครนี่ไม่ใช่เรื่องว่า ใครจะแสดงเป็นพ่อเป็นแม่ใครในละครนะคะ เพราะอันนั้นเห็นแล้วแอบใจหาย บางคนรุ่นเดียวกันกับอ้อม ลูกงี้โตเป็น น้องแพนเค้ก ในขณะที่บางคนเด็กกว่าอ้อมด้วยซ้ำ ลูกโตมาเป็น มาริโอ้ เลยค่า เห็นแล้วตกใจแอบคิดไปว่า ไฉนในชีวิตจริง ชั้นยังไม่มีใครข้างตัวสักคนเลยแว้....

 

          แต่จะมาบ่นคร่ำครวญเรื่องอายุไปก็ใช่ที่ เพราะเรื่องที่อ้อมอยากบอกในวันนี้คือ ความเป็นพ่อเป็นแม่ที่เห็นในละคร อย่างเมื่อวันก่อนได้มีโอกาสดู รอยรักหักเหลี่ยมตะวัน ถ้ามองข้ามความสวยงามของบรรยากาศ หน้าตาที่น่าเอ็นดูม้าก...มากของพระเอกทั้งสอง และการเปิดเรื่องแบบทุ่มทุนสร้างของกองถ่าย สิ่งที่เตะตาอ้อมดังเปรี้ยงคือ นิสัยพังๆ ของ แพท ณปภา (ไอโกะ เป็นลูกของดอม เหตระกูล) ดูแล้วแบบ.. เฮ้ย อะไรว้า นี่หล่อนโตมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง ระราน บ้าอำนาจ อาละวาด ไม่รู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร รู้อยู่แค่ว่า ฉันจะต้องหมั้นกับ มาริโอ้ (ทาเคชิ) ให้ได้ เพราะพ่อเราสัญญาต่อกันไว้ โดยไม่ได้พยายามทำตัวเองให้น่ารักเลยสักนิด หนังสือหนังหาก็ไม่เห็นจะเรียน วันๆ แม่ไอโกะนี่ก็เอาแต่เดินตามหาทาเคชิอยู่ในมหาวิทยาลัยอยู่นั่นแหละ วันดีคืนดีก็ไประรานผู้หญิงที่คิดว่าเขามาชอบทาเคชิ ไม่เห็นทำอะไรเป็นแก่นสาร ราวกับการได้แต่งงานกับผู้ชายคนนี้เป็นจุดหมายหลักของชีวิต ส่วนดอม แทนที่จะปรามลูกซสักนิดก็ไม่มี หลับหูหลับตารักและเอ็นดู หนำซ้ำยังไปอวยกับคนอื่นว่าลูกเป็นกุลสตรีทั้งจัดดอกไม้ ชงชา ทำอาหาร ซึ่งจริงๆแล้วก็เอาดีไม่ได้สักอย่าง สมควรเรียกว่าสปอยล์ตัวพ่อ

 

          ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อ บีม (พี่ชายของไอโกะ) ทักพ่อว่า ดูทรงแล้วฝั่งนั้นไม่อยากหมั้นกับน้อง พ่อกลับตอบว่า ใครบังอาจมาทำร้ายแก้วตาดวงใจของฉัน มันเสร็จแน่ โอ้แม่เจ้า...คนดูอย่างฉัน น้ำตาแทบไหลในความรักของพ่อ รู้ว่ารักและเป็นห่วงลูก แต่มันใช่มั้ย? เพราะเห็นๆ กันอยู่ว่า ความสุขของลูกตูต้องมาก่อน โดยไม่สนความสุขหรือทุกข์ของลูกชาวบ้านหน้าไหน ทำให้ลูกเสียนิสัยจนเข้าข่าย พ่อแม่รังแกฉัน

 

          พ่อแม่ในละคร ก็น่าจะสะท้อนมาจากพ่อแม่ในชีวิตจริง ลองถามตัวเองดูนะคะว่า สมการความสุขในบ้านของคุณเป็นแบบไหน อย่าให้สมการความสุขของบ้านคุณ สร้างผลลัพธ์ที่เป็นความทุกข์ให้กับบ้านอื่น เพราะบวกลบคูณหารกันไปสุดท้ายแล้ว ทุกข์นั้นแหละจะย้อนกลับมายกกำลังสองกับลูกของคุณเองในตอนจบ!

 

          คิดซะว่าเราคืนความสุขให้ประชาชนคนอื่น ก็เท่ากับเราสร้างกุศลให้ตัวเองนะคะ

 

.......................................

(หมายเหตุ 'คืนความสุข' : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์)