เล่นหูเล่นตา:'ไหล (2)' | คมชัดลึก

 

          บนโลกใบนี้ไม่มีอะไรได้ดั่งใจไปทุกอย่าง แม้แต่ตัวเราเอง ... เราจึงต้องรู้จักเรียนรู้ที่จะยอมรับในสิ่งที่ไม่ได้ดั่งใจเหล่านั้น แล้วชีวิตจะมีความสุขทุกวัน ไม่ใช่เพราะสิ่งนั้นๆ ได้รับการแก้ไข แต่เพราะเราเปิดใจกว้างที่จะเข้าใจต่างหาก ... แต่ก็ยังมีอีกหลายสิ่งที่ทำอย่างไรก็ไม่มีวันเข้าใจ สุดท้ายยังต้องไหลตามไปทุกครั้ง

 

          “วันที่ 13 มึงว่างมั้ย?” พูดเพราะกันทั้งกลุ่ม ขอบอก! … แต่เฉพาะพูดกับคนอื่นเท่านั้น ถ้าพูดกันเอง กระทรวงวัฒนธรรมอาจส่งคนมาตีปาก! … เวลาที่ใครถามอะไรฉัน ความสำคัญมันไม่ได้อยู่ที่ความหมายของสิ่งที่พูด แต่กลับขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนพูด … น้ำเสียงที่พูด ...สีหน้าและสายตาที่แสดงออกขณะพูด ก่อนที่จะไปไกลถึงการวิเคราะห์การใช้ภาษาไทยว่าเป็นประโยคบอกเล่า คำถาม ขอร้อง หรือ คำสั่ง และถ้าคนพูดเป็นผู้หญิง 2 คนนี้ … เจ๊ณี แม่ของฉัน กับ คุณท็อป ดารณีนุช เพื่อนของฉัน ทุกประโยคที่พูดจะกลายเป็น “ประโยคคำสั่งแกมขอร้อง” (ขอร้องอย่าขัดใจกู!)

 

          “ลูกแก็งค์ (ลูกคนเล็ก) จะบวชเณร เพื่อนๆ เขาไปกันหมด” มารวบตึงเอาที่ “ไปกันหมด” แปลว่า “หรือมึงจะไม่ไป?” คุณท็อปจะมีการใช้ถ้อยคำที่พิเศษกว่าคนทั่วไป ราวกับว่ามันจบอักษรฯ หรือ เอกภาษาและวรรณคดีไทยมา  การพูดการเขียนของนางช่างลึกซึ้ง เป็นวรรคเป็นเวร! งดงาม และเห็นภาพ  ทั้งๆ ที่ความจริงนางจบ “ คณะนิเทศศาสตร์ ” จาก ม.กรุงเทพ รุ่นเดียวกับพี่ก้อง ปิยะ เอาง่ายๆ ก็คือ … นางฉลาดก็แล้วกัน! เพื่อนในกลุ่มไม่มีใครเถียงชนะนาง (แพ้ตั้งแต่เสียงดังและใหญ่ห้าวของมันแล้วมั้ย?) … แรกๆ ที่รู้จักกัน นางนั้นช่างใจดีราวกับแม่พระ พูดจาไพเราะน้ำเสียงอ่อนโยนและเมตตา มือไม้และท่าทางของนางก็ช่างละมุนละไม ลูบหลัง ลูบไหล่ ทำให้รู้สึกปลอดภัย แต่พอรู้จักกันนานๆ ไป (10 ปีผ่านไป) เราจะสังเกตเห็นแอ็กติ้งระดับรัชดาลัยเธียเตอร์ของนาง ออกแนวแอ็กชั่นดราม่าในบางที หนังผีในบางครั้ง นางใช้ทุกวิถีทางกล่อมทุกคนจนอยู่หมัดจนทุกคนยอมความตามนางไปทุกเรื่อง … ไม่เช่นนั้น … สวรรค์จะพลันเปลี่ยนเป็นนรกทันที!    เหมือนกับว่าเราเดินอยู่ท่ามกลางป่าช้าระเบิดที่พวกเวียดกงฝังไว้ในเวียดนาม แค่ “อิเดียว” “แอะเดียว” อาจระเบิดตูมตามตายอย่างอนาถได้ ทางที่ดีควรจะพยักหน้าหงึกๆ ไว้จนเป็นนิสัยถ้าอยู่ใกล้ๆ นางเมื่อได้คำตอบสมใจนางแล้ว นางจะเอาอกเอาใจเราสารพัด หัวเราะคิกคักมีความสุขทั้งวัน … นางบ้าค่ะคุณตำรวจ!

 

          ฉันกากบาทวันที่ 13 กรกฎาคม 2557 ไว้ในปฏิทินที่แขวนข้างฝาให้เห็นชัดๆ จะได้ไม่ลืมราวกับมันเป็นวันสำคัญที่สุดในชีวิตวันหนึ่ง ถ้าพลาดไปชีวิตอาจเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตีนได้! ฉันกระชากวิญญาณพร้อมร่างตะกายลงจากที่นอนเหมือนตะกวดตัวเมียท้องแก่กำลังคลานลงไปวางไข่เมื่อเสียงปลุกดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ … สะลึมสะลือยืนแปรงฟันเหมือนสมัยเรียนประถมที่ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียนแล้วเสียงแม่ตะโกนแว้ดๆ เข้ามาว่า “เร็วๆ หน่อย สายแล้วลูก” … ฉันนั่งอยู่ในรถถือแก้วกาแฟที่สีเกดซื้อให้ อารมณ์กึ่งฝันกึ่งตื่น (ฝันว่านั่งรถไปต่างจังหวัด) เสียงนังนุชนาฎเจื้อยแจ้วแต่เช้าฟังดูมีความสุขเหมือนนักเรียนอนุบาลกำลังจะไปทัศนาจร

 

          “ใกล้ถึงยังสีเกด” ประโยคที่ฉันถามสีเกด (ผู้จัดการ) ทุกๆ 15 นาที รถแล่นไปบนถนนขรุขระฝุ่นฟุ้งกระจาย … หลงทางบ้าง เลี่ยงเส้นทางรถติดบ้าง ในที่สุดก็ถึงจุดหมาย วันผาณิตาราม จ.ฉะเชิงเทรา รถแล่นเข้าในเขตวัดที่เงียบสงบและร่มรื่นจนฉันไม่คิดอะไรทั้งสิ้น นี่ใช่มั้ยที่เรียกว่า “สงบ” แม้ในช่วงเวลาเพียงสั้นๆ ไม่คิดถึงอดีตและอนาคต ไม่คิดอยากมีอยากได้ ไม่รัก ไม่โลภ ไม่โกรธ ไม่หลง … อยากให้ช่วงเวลานี้อยู่ในใจฉันตลอดไป … มันเป็นเพียงแค่ “อยาก” เพราะอีกไม่กี่อึดใจฉันจะพาตัวเองเข้าไปหาคนที่เวิ่นเว้อที่สุดคนหนึ่ง

 

          “อ้าว … มาถึงจนได้นะอีคิ้ม” คุณท็อปเดินเข้ามาสวมกอดฉันทำหน้าดีใจราวกับเจอลูกสาวที่หนีออกจากบ้าน แล้วกลับเข้ามาสู่อ้อมกอดอันอบอุ่นและห่วงใยของแม่ … คนละเรื่องแล้วล่ะ!

 

          “มาๆ กินก๋วยเตี๋ยวเรือกัน หมูก็มี เนื้อก็มีนะ นี่ไอติมกะทิ ผลไม้เยอะแยะเลย มากินข้าวกันก่อน” และนี่คือธรรมชาติของคุณท็อป นางชอบให้ ชอบแจก ชอบดูแลปากท้องของผู้คนโดยไม่เลือกปฏิบัติ ครั้งหนึ่งมีเพื่อนของเพื่อนรุ่นน้องเข้ามาในงานวัดเกิดของพี่คนหนึ่ง เด็กผู้ชายตัวอ้วนและอับ (เปียกฝนมา) ยืนหงอยอยู่นอกงานไม่กล้าเข้ามา คุณท็อปเดินไปพาเข้ามาแล้วหาอาหารให้กินราวกับเป็นคนสำคัญ … หลังจากนั้นฉันก็เห็นคุณท็อปทำแบบนี้กับคนอื่นๆ จนกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว นี่ทำให้มาตรฐานในการคบเพื่อน (ที่มีอยู่ไม่กี่คน) ของฉันสูงมาก ต้องมีคุณสมบัติ 2 ข้อ คือ “รู้จักให้” และ “มีจะให้” … อยากให้แต่ไม่มีอะไรจะให้หรือมีแต่ไม่ให้ ฉันไม่เอา! ด้วยคุณสมบัติ 2 ข้อนี้ รวมเรียกว่า “มีเมตตา” ซึ่งสูงล้ำเกินกว่าความร่ำรวยและความมีชื่อเสียงใดๆ “คน” ใน “วงใน” แยก “ภาพลักษณ์” ที่ประชาชนมองออกจาก “ภาพความเป็นจริง” ที่ได้สัมผัสทำให้ไม่เห่ออะไรไปตามกระแสง่ายๆ เพราะในวงการมายานี้ความนิยมนั้น “สร้างได้” โดยอาจจะไม่ต้องเป็นอย่างนั้นจริงๆ … การใช้วิจารณญาณในการรับชมอาจไม่เพียงพอหากขาดประสบการณ์ในการลงพื้นที่จริงหรือเป็นคนในวงการนี้จริงๆ เพราะผีย่อมเห็นผี! อย่างไรก็ตามฉันเชื่อว่าในความเป็นจริงคนเราไม่ต้องการความจริงที่สุด   เราแค่ “ต้องการเห็นในสิ่งที่อยากเห็น” และ “ฟังในสิ่งที่อยากได้ยิน” ทุกคนล้วนมีธงคำตอบอยู่ในใจตั้งแต่ต้นว่า “จะเชื่อหรือจะชอบไปในทางที่เราอยากให้เป็นเท่านั้น” … หรือมันไม่จริง!

 

          กินข้าวกันเสร็จ คุณท็อปก็เรี่ยไรเงินทำบุญใส่ซองให้พระลี่ (ผู้ที่เคยโฆษณาไอ้ฤทธิ์ กินแบล็ค ซึ่งนางเกลี้ยกล่อมจนมาบวชได้ 6 เดือนแล้ว และมีทีท่าว่าจะบวชต่อไปอีกหลายพรรษา) ไว้ให้เป็นค่าอาหารหมาแมวในวัดที่คนเอามาปล่อยทิ้งไว้ … จากนั้นพวกเราก็ไปเยี่ยมชมหอวิปัสสนาอันใหญ่โต แต่เรียบง่ายและงดงาม คุณท็อปเรียกฉันให้ไปกราบพระบรมสารีริกธาตุที่ประดิษฐานอยู่ชั้นบน ตามนั้น! ฉันต้องไต่บันได้ขึ้นไปแล้วไต่กลับลงมา เสียงหัวเข่าดังกร๊อบแกร๊บ  พอให้คุณท็อปได้เห็นหน้าว่า “กรูทำตามที่มึงบอกแล้วนะ” เหมือนนักเรียนที่ยกมือให้อาจารย์เช็กชื่อเข้าเรียนแล้วแว้บออกมาอย่างนั้น  คุณท็อปมองเห็นฉันก้มลงกราบพระบรมสารีริกธาตุแล้วยิ้มอย่าง  “โพธิปิติ” (นามสกุลนาง) ฉันบ่นเจ็บเข่ากับเพื่อนๆ ตอนลงมานั่งพับเพียบรอ “แก่ก็งี้แหละ กร๊อบแกร๊บ สู้หนูไม่ได้ ไม่มีเสียงสักนิด แต่ … ลุกไม่ขึ้น!” น้ำฝน บุณฑริก อดีตนางเอกช่อง 7 ปล่อยมุกให้พวกเราได้หัวเราะกัน … กลับไปที่วัด ถึงเวลาบวชเณรของลูกแก็งค์ พวกเรานั่งพับเพียบอยู่ร่วมพิธีอย่างปลาบปลื้ม ลูกแก็งค์สวดมนต์คำขอบวชได้คล่องสมกับเป็นลูกดารณีนุช (จำบทแม่น) 

 

          ตอนลูกแก็งค์สวมผ้าเหลืองครบชุดให้โยมแม่และพ่อถวายดอกไม้ คุณท็อปปลื้มปริ่มน้ำตารื้น คงมีแต่ลูกๆ หลานๆ ที่จะห่มผ้าเหลืองให้พวกเราได้เกาะชายผ้าเหลืองหนีจากนรกกัน ถ้ารอเพื่อนชายที่มีอยู่บวช พวกเราคงตกนรกแหงๆ เพราะพวกเพื่อนชายเหล่านั้น … เป็นตุ๊ดกันหมด!

 

          เสร็จพิธีพวกเราแยกย้ายกันกลับ คุณท็อปกอดฉันแล้วกอดฉันอีก ทำหน้าปีติมานีมานะอย่างมากมาย ไม่ใช่เพราะฉันมาร่วมงานบวชเณรของลูกแก็งค์ แต่นางดีใจที่พาฉันเข้าวัดเข้าวาได้สำเร็จอีกครั้ง … สำหรับฉันขอให้เพื่อนรักมีความสุขจะไหลขึ้นสวรรค์หรือลงนรก ฉันก็ไหลไปกับมันทั้งนั้น … เพราะความหมายของชีวิตฉันส่วนหนึ่งก็คือ “พวกมัน” … เพื่อนรักของฉัน!

 

.......................................

(หมายเหตุ 'ไหล (2)' : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)