คมเคียวคมปากกา - ซิ่งสะท้านโลกันตร์ | คมชัดลึก

  จำได้ว่า ตอนที่ ไมเคิล แจ็กสัน มาแสดงที่เมืองไทยครั้งแรกเมื่อ 17 ปีที่แล้ว ยังเป็นยุคทองของ "ราชาหมอลำ" พรศักดิ์ ส่องแสง จึงมีรัฐมนตรีท่านหนึ่งให้สัมภาษณ์สื่อว่า จะเสนอให้พรศักดิ์ขึ้นโชว์ลวดลายหมอลำในเวทีเดียวกันกับไมเคิล

 ตอนนั้นผมอ่านข่าวแล้ว ก็รู้สึกสมเพชเวทนารัฐมนตรีท่านนั้น ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย! แต่เอาเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าไปสนใจเลยว่ารัฐมนตรีชื่ออะไร?

 สำหรับชั่วโมงนี้ ผมอยากพูดถึงอัลบั้มบันทึกการแสดงสด "หมอลำซิ่ง" ที่มาแรงสุดๆ นั่นคือ "บัวผัน ทังโส ประชัน ศรีจันทร์ วีสี"

 ผลงานการสร้างของ "เฮียช้วง" แห่งท็อปไลน์ไดมอนด์ ที่ดวงกำลังขึ้น หลังจากเพลง "มันต้องถอน" ของ ปอยฝ้าย มาลัยพร ดังระเบิดเถิดเทิง ก็โกยเงินเงียบๆ จากอัลบั้มลำซิ่งชุดที่ว่านี้

 ผมนั่งชมวีซีดีลำซิ่งชุดนี้จบ ก็พอจะทราบว่าเหตุใดลำซิ่ง มันจึงกลับมาอยู่ในความนิยมของแฟนๆ อีกครั้ง
 อย่างแรกคือ บัวผัน ทังโส สาวลำซิ่งจาก อ.เดชอุดม จ.อุบลราชธานี ด้วยลูกเล่นลีลายั่วใจยั่วน้ำลาย "หนุ่มหน้าฮ้าน" จึงทำให้เธอมีผู้ว่าจ้างไปแสดงไม่ขาดสาย

 อย่างที่สองคือ แดนเซอร์สาวเอวบางร่างน้อย ที่มีจังหวะการเต้นเร้าใจเสือสิงห์กระทิงเปลี่ยว แถมออกจะโลดโผนกว่าหางเครื่องลำซิ่งทั่วไป

 ผมจำได้ว่า ท่าเต้น "เด๊อนางเดอ..." สูตรเด้งหน้าเด้งหลัง คล้ายกับท่าเต้น "อีหง่าง" ของสาวหางเครื่องลำเพลินเมื่อ 20 ปีที่แล้ว

 อย่างที่สามคือ ดนตรีที่มีสีสัน และสนุกทุกวินาที ซึ่งต่างจากยุคทองของลำซิ่งปี 2540
 แต่ลำซิ่ง พ.ศ.นี้ มีความเป็นดนตรีลูกทุ่งหมอลำมากกว่าลำซิ่งสมัยแม่ราตรี ศรีวิไล เฟื่องฟู ซึ่ง พ.ศ.โน้น "เสี่ยเอี๋ยม" เป็นคนเข้ามาจัดการเรื่องการบันทึกการแสดงสด ก็ปั่นกระแสลำซิ่งได้พอสมควร

 เฮียช้วงจึงเลือกเพลงลูกทุ่งดังๆ มาให้ "บัวผัน" กับ "ศรีจันทร์" ร้องในบันทึกการแสดงสดชุดต่อมา เพื่อเอาใจแฟนเพลงโดยเฉพาะ

 ผมเชื่อว่าคนที่ไม่ใช่แฟนลำซิ่ง คงชมวีซีดีชุดนี้ไม่จบ เพราะมันเป็นความสนุกแบบบ้านๆ ซึ่งบางคนอาจมองว่าเป็นเรื่องหยาบโลน หรือเข้าข่าย "ลามก"

 เรื่องพรรค์นี้เป็นเรื่องของ "รสนิยม" ของมนุษย์ทั่วไป อย่าได้นำเอาความคิดของคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งมาตัดสินดีกว่า

 ผมว่าท่าเต้น "ลูบเป้า" ของเทวดาไมเคิล กับท่าเต้น "เด๊อนางเดอ" ของสาวบ้านทุ่ง จะมองว่าอนาจาร หรืองานศิลปะก็อยู่ที่ว่า...ไผมักแบบได๋ แม่นบ่พี่น้อง!

"บรรณวัชร"