เราจะด่าอะไรใครแบบนี้ได้ด้วย? | คมชัดลึก

 

 

          ไอ้เด็กบ้านไม่มีไฟ

          ไอ้คนไม่มีไฟฟ้าใช้!!

 

          เหล่านี้คือถ้อยคำที่อ้อมพยายามคิดว่า ถ้าเรารู้จักใครสักคนที่บ้านยังไม่มีไฟฟ้าใช้ แล้วเราจะล้อเค้า เราจะล้ออะไรได้ และเราจะล้อให้ได้อะไร อ้อมลองคิดไปคิดมา ก็ได้มาแค่สองวลี แต่ลองยังไง ก็ไม่เห็นจะสนุกสักนิด... 

 

          งงล่ะสิ คืออย่างงี้ค่ะ เมื่อวันก่อนตั้งใจจะเขียนคอลัมน์ว่าด้วยเรื่องของรายการ กินอยู่คือ ซึ่งเป็นรายการประเภท cooking show กำลังว่าจะจรดปากกา แต่เผอิญคุณพี่ที่บ้านเรียกให้ไปดูรายการ เรื่องเล่าเสาร์อาทิตย์ เหตุผลของนางคือ คุณๆๆ ดูสิ น้องกุ๊กกลับมาอ่านข่าวกะคุณพี่สรยุทธ์แล้ว!! เอ่อ...ไม่ได้สนใจเนื้อหาข่าวเลยค่ะ สนใจแต่คนอ่าน??!!

 

          แต่อ้อมก็ว่าง่ายค่ะ นั่งดูเอาใจนาง กะจะดูแค่ผ่านๆ แต่ก็มีอันต้องเงยหน้ามาตั้งใจดู เมื่อเห็นกลุ่มชาวบ้านกำลังพยายามลงเสาไฟ (ก็ถ้าช่วยกันทำนาเรียกลงแขก ช่วยกันตั้งเสาไฟฟ้า อ้อมขอเรียกว่าลงเสาไฟละกัน) ทีแรกก็นึกว่าดินถล่ม เสาล้ม ต้องตั้งเสาใหม่ โอ...ที่ไหนได้... ชาวบ้านเหล่านี้มาช่วยกันลงเสาไฟฟ้า เพื่อว่าที่บ้านเขาจะได้มีไฟฟ้าใช้สักที!!  ซึ่งเป็นเรื่องไม่น่าเชื่อว่าจะยังเกิดขึ้นในยุค 3 จี ไวไฟไร้สายแบบปัจจุบัน แถมชาวบ้านที่ว่านี้ ก็ไม่ได้อยู่ไกลในป่าดงที่ไหนค่ะ พวกเขาอยู่แค่ที่ จ.อุตรดิตถ์ เท่านั้นเอง

 

          และที่ทำให้อ้อมต้องตั้งใจดูต่อเนื่องยิ่งไปกว่าคือ เมื่อพิธีกรรมลงเสานั้นสำเร็จ นักข่าวได้ไปสัมภาษณ์น้องหนูในละแวกนั้น ว่ารู้สึกอย่างไรบ้างที่จะมีไฟฟ้าใช้เสียที คำตอบที่ได้คือ ดีใจที่จะได้ไม่โดนเพื่อนล้ออีกต่อไป! เป็นประโยคง่ายๆ ที่จะฟังผ่านหูซ้ายทะลุหูขวาไปก็ได้ หรือจะฟังแล้วอึ้งทะลุไปถึงใจก็ได้ เพราะอ้อมไม่เคยคิดมาก่อนว่า การที่บ้านของเพื่อนไม่มีไฟฟ้าใช้ จะกลายมาเป็นประเด็นให้ล้อกันได้ จริงๆ แล้วบทสรุปที่ดีกว่าน่าจะเป็นว่า มีน้ำใจและเห็นใจเพื่อน แล้วชวนเขามาอ่านหนังสือที่บ้านด้วยกันมั้ยล่ะ

 

          ไอ้การล้อเลียนเพื่อนแรงๆ หรือที่ฝรั่งเรียกว่า Bully นั้น เป็นปัญหาที่เจอได้บ่อย จนบางคนคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา หรือเป็นส่วนหนึ่งของวัยเด็ก อ้อมว่าบ่อยครั้งที่ละครไทยก็มีให้เห็น ประเภทล้อว่า "ไอ้ลูกไม่มีพ่อ" หรือ "อีดำ" ฯลฯ ไม่รู้ว่าจะล้อให้ได้โล่กันทำไม ซึ่งตรงนี้น่าจะเป็นหน้าที่ของผู้ใหญ่ที่นั่งดูละครกับเด็กๆ ควรจะสอนให้เขาเข้าใจว่า การล้อเลียนแค่ประโยคเดียวนั้น อาจสร้างความสนุกได้ชั่วครั้งชั่วคราว แต่สร้างปมด้อยที่ติดในใจตั้งแต่เด็กไปจนโตได้ 

 

          และยังมีอีกหนึ่งคำสัมภาษณ์จากคุณพี่ในหมู่บ้านเดียวกันนี้ รอยยิ้มและแววตาของเธอกับคำพูดที่ว่า "ดีใจมากเลยค่ะ ที่มีแสงสว่าง"  ทำให้รู้สึกว่า ทำไมเราไม่เคยรู้สึกถึงความโชคดีนั้น ในสิ่งที่เรามีอยู่ทุกวัน หรือมันเป็นเพราะความเคยชินกับสิ่งที่มี จึงมัวแต่ไขว่คว้าหาสิ่งที่ไม่มี 

 

          ข่าวที่ไม่ใหญ่ข่าวนี้ สอนให้อ้อมเห็นว่า เราควรจะมีความสุขง่ายๆ กับสิ่งต่างๆ รอบตัว อย่างรู้ซึ้งในคุณค่าของมัน และในขณะเดียวกัน เราก็พร้อมจะแบ่งปันความสุขง่ายๆ เหล่านี้ ให้แก่คนข้างหน้า ที่เขาไม่มี

 

.......................................

(หมายเหตุ เราจะด่าอะไรใครแบบนี้ได้ด้วย? : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์)