'อดดูละคร เลยได้ย้อนดูตัว' | คมชัดลึก

 

          "แล้วฉันเลือกอะไรได้มั้ย เลือกให้เธอไม่ไปได้รึป่าวววว..."

 

          อยู่ๆ เมื่อคืนวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา อ้อมก็มีเพลงนี้เปิดวนอยู่ในหัวเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง เพลงงุ้งงิ้งฟรุ้งฟริ้งของ Zaza เพลงนี้มักจะโผล่เข้ามาในช่วงเวลาที่อ้อมกำลังตกอยู่ในภาวะเลือกอะไรไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความรัก (กรณีนี้อาจจะบ่อยหน่อย!) ข้อจำกัดทางความคิด หรือเวลาที่อารมณ์ติสต์แตกเกิดขึ้น แต่เจ้านายดันไม่ติสต์แตกไปด้วย ในหลายๆ สถานการณ์ที่รวมเรียกได้ว่า "ภาวะไม่มีทางเลือก"

 

          ซึ่งหากมองย้อนกลับไปเมื่อพฤหัสบดีที่แล้ว เราคนไทยทั้งประเทศก็คงตกอยู่ในภาวะเดียวกัน คือ อยู่ๆ ก็ไม่มีรายการโทรทัศน์ให้ดู ไม่มีรายการวิทยุตามปกติให้ฟัง ซึ่งในฐานะนักจัดรายการวิทยุอย่างอ้อมแล้ว บอกได้เลยว่า แอบดีใจเบาๆ ที่ได้กลับบ้านเร็วขึ้น (ดีใจไม่มากนะ เดี๋ยวนายจะใจดีให้กลับไปนอนอยู่บ้านเร็วทุกวัน...) ส่วนในฐานะประชาชนคนหนึ่ง แน่นอนว่าอ้อมรู้สึกห่วงสถานการณ์บ้านเมือง และในฐานะสื่อมวลชนที่มีหน้าที่สังเกตการณ์สื่อโทรทัศน์และผลกระทบ อ้อมคาดเดาว่าน่าจะมีคน 3  กลุ่มใหญ่ๆ ที่รู้สึกแตกต่างกันไปกับภาวะไม่มีทางเลือกนี้ คือ 1. รับไม่ได้ 2. ไม่สนจะรับ และ 3. รับไปตามนั้น

 

          พวกรับไม่ได้คือ ประเภทที่สารพัดจะบ่นว่า เฮ้ย ทีวีกรู วิทยุกรู หายไปไหนแว้.... แล้วเสน่หาสัญญาแค้นของกรูกับพี่โดมล่ะ อยากดูพี่โดมทำร้ายจิตใจเจนนี่ ทรมานจิตใจติ่งมากกกก ซึ่งอ้อมว่านี่ยังดีนะคะ ที่พี่เอื้อกับพี่เขมชาติได้กัน เอ้ย..ลาไปตั้งแต่พฤหัสบดีที่แล้ว ไม่อย่างนั้นล่ะก็ เหล่าบรรดาชะนีคงมีอึ้งไร้ทิศทางเคว้งคว้างอยู่หน้าจอกันเป็นแถว ประชากรติดโทรทัศน์กลุ่มนี้อาจมีความรู้สึกอึดอัด คับข้องใจ กับการที่ความคุ้นเคยเดิมๆ กลับต้องมาหายไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ความรู้สึกนี้เหล่านี้นั้นหรือคือความทุกข์ เพราะรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่อยากเห็นความเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะเกิดกับอะไรทั้งนั้น

 

          ประเภทที่สองคือ พวกไม่สนจะรับ คือ รายการโทรทัศน์วิทยุอะไรจะหายไป กรูไม่แคร์ แต่ถ้าสัญญาณ 3G หรือ Wi-fi หายไปล่ะก็ ฆ่ากันเลยดีกว่า เพราะชีวิตนั้นผูกติดกับโลกในโซเชี่ยลมากกว่าโลกในชีวิตจริง คนกลุ่มนี้จะเดือดร้อนเหมือนพวกแรกก็ต่อเมื่อของรักของหวงหายไป แต่ตราบใดที่ยังมีสัญญาณอินเทอร์เน็ตหล่อเลี้ยง พวกเขาก็ไม่เดือดร้อน

 

          ประเภทที่สามคือ พวกรับไปตามนั้น พี่โดมหายเหรอ ก็ดี ฉันจะได้ไปทำอย่างอื่นบ้าง บ้างไปกวาดถูบ้าน บ้างก็อ่านหนังสือ หรือบางคนอาจจะหันไปสเน่หาสัญญาแค้นทำอะไรกับคนใกล้ตัวก็ได้ สุดแต่สถานการณ์จะพาไป แต่พอยอมรับไปตามนั้นปุ๊ป ภาวะไม่มีทางเลือก ก็กลายเป็นภาวะมีทางเลือก เพราะถึงไม่มีโทรทัศน์ให้ดู แต่ก็ยังมีทางเลือกอีกมากให้ทำ แค่พลิกมุมมองนิดเดียว ความทุกข์ก็หายวับไปกับตา!

 

          อ้อมพูดอยู่บ่อยๆ ว่า ดูละครแล้วตัองย้อนดูตัว แต่ในครั้งนี้ ไม่มีละครให้ดู ก็ช่วยให้เราย้อนดูตัวได้เหมือนกัน ว่าถูกกระทบชิ่งมากน้อยแค่ไหน พลิกวิกฤติเป็นโอกาสได้หรือไม่ แต่สุดท้ายท้ายสุดแล้ว ไม่ว่าคุณจะรับไม่ได้ ไม่สนจะรับ หรือรับไปตามนั้น เมื่อเข็มนาฬิกาเดินต่อไปถึงชั่วโมงที่25 โทรทัศน์วิทยุที่รักของเราก็กลับมาทำหน้าที่ของเค้าตามเดิม

    

          มันก็เป็นเช่นนั้นแล :)

 

.......................................

(หมายเหตุ 'อดดูละคร เลยได้ย้อนดูตัว' : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์ )