เล่นหูเล่นตา:คุณหมาหรรษา(3) | คมชัดลึก

 

 

          “หมาคือเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์” เพราะมันไม่เลือกว่าเจ้าของมัน จะหน้าตาดี ขี้เหร่ โง่ ฉลาด ดี เลว รวย หรือ จน … การเลี้ยงหมาเป็นเพื่อนคงจะเป็นวัตถุประสงค์แรกของการเลี้ยง ก่อนหน้าที่จะใช้ความสามารถพิเศษในแต่ละสายพันธุ์ เพื่อประโยชน์ทางการงานและธุรกิจ ไม่ว่าจะต้อนฝูงแกะ ล่าสัตว์ วิ่งแข่ง แข่งกัดกัน นำทางคนตาบอด ดมหาคนและยาเสพติด หรือ ดมหาคนที่เป็นโรคมะเร็งได้อย่างแม่นยำ ตัวนี้เป็นน้องหมาตัวเมียของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น มีความสามารถพิเศษสามารถบอกได้ว่าใครเป็นโรคมะเร็งด้วยการดม ซึ่งเครื่องตรวจสแกนต่างๆ ทางการแพทย์ไม่สามารถตรวจพบเมื่อน้องหมาเสียชีวิตลง ทางโรงพยาบาลได้ส่ง DNA ไปให้แล็บแห่งหนึ่งในเกาหลีใต้โคลนนิ่งออกมาปรากฏว่าสำเร็จเหมือนตัวต้นแบบเป๊ะ ทั้งลักษณะทางกายภาพ อุปนิสัย และโรคประจำตัวบางชนิด เช่น หูอักเสบ ปัจจุบันมีเจ้าของหมาที่หมาตายแล้วอยากได้เหมือนตัวเดิม ส่ง DNA ไปโคลนนิ่งได้กลับมาสมใจ แต่ค่าใช้จ่ายตัวละหลายล้าน คาดว่าในอนาคตราคาจะถูกลง … ช่วงนี้เก็บเงินรอไปก่อนนะคะคุณ! (ข้อมูลทั้งหมดดูจากช่อง Discovery ของทรู วิชั่นส์ เมื่อหลายปีก่อน)

 

          นั่งดูความสามารถต่างๆ ของหมาในทีวี     แล้วกลับมามองหมาของตัวเอง อยากถามมันว่า “แกทำอะไรแบบในทีวีได้บ้าง”  มันเงยหน้าขึ้นมามองแล้วลงไปนอนอย่างเดิมพร้อมถอนหายใจใส่หน้าฉัน 1 ที มันคงอยากจะตอบว่า “แล้วแกทำอะไรแบบนั้นได้บ้าง … พูดดด!” อือ … หมามันก็คงคล้ายกันกับเจ้าของ หมาก็เป็นแค่หมาธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง  เจ้าของก็เป็นแค่ … คนธรรมดาๆ คนหนึ่ง ต่างคนต่าง … ธรรมดา แล้วจะเรียกร้องหาความพิเศษอะไรกัน วันๆ ก็นั่งอยู่หน้าทีวี ดูละครดราม่าหลังข่าว สมมุติว่าตัวเองเป็นนางเอก   อินไปกับพระเอกจนกว่าจะจบ เปลี่ยนเรื่องเปลี่ยนผู้ชายมากหน้าหลายตา จาก คุณพิศุทธิ์ มาเป็น คุณเขม คุณเอื้อ … 2 เรื่อง กับ 3 ผู้ชาย ไม่มีอะไรมากก็แค่อยากจะบอกว่า … สวยอ่ะ!       มันไม่ผิดปกติตรงไหนหรอกถ้าเรารู้จักแยกแยะว่าอะไรจริงอะไรเพ้อ แล้วทำให้มันพอดี ดังที่เลโอ ตอลสตอย (Leo Tolstoy) กล่าวไว้ว่า “ความงดงามของชีวิตคือการสร้างสมดุลระหว่างความจริงกับจินตนาการ …” พอละครจบก็ต้องบอกกับตัวเองว่า “พอกันทีคุณเอื้อ!” เพราะคุณนาคินทร์ (โดม ปกรณ์ ลัม) จากละคร “ เสน่หาสัญญาแค้น ” มาแล้ว  ช่องว่างในหัวใจฉันมีไม่พอ    ขอให้คุณเอื้อย้ายไปอยู่ที่อื่นก่อน … หวังว่าคงเข้าใจนะคะ! … ความดราม่าไม่เพียงแต่จะอยู่ในจอ ถ้าเราใส่ใจพอเราจะเห็นว่ามันอยู่ใกล้ตัว … บางทีมันใกล้จนไม่ทันสังเกต … ใน “หมา” ของเรานั่นแหละ 

 

          ที่บ้านฉันทั้งเกี้ยมอี๋และนังหมี มันเป็นตัวของตัวเอง แมนๆ ตรงไปตรงมา มีบ่นงอนบ้างเล็กน้อยตามสถานการณ์ แต่ก็เข้าใจได้ทุกอย่าง แม้จะเป็นช่วงประกาศใช้ “รัฐประหาร”  ก็ยังคึกคักมีความสุขดี เพราะภายใต้การดูแลปกป้องโดยทหารของพระราชา พวกเราโอเคค่าคุณตำรวจ! ตัวที่ดราม่าน่าจะเป็น “คุกกี้” หมาพุดเดิ้ลตัวเล็กขนฟูของน้องชายที่มันไม่คิดว่าตัวเองเป็นหมาเพราะน้องชายฉันเลี้ยงมันจน “เสียหมา” ไปแล้ว จะกินก็ต้องป้อนให้กินจากมือ กระดูกกระเดี้ยวก็เคี้ยวไม่เป็น มันจะแยกตัวอยู่ลำพัง ไม่ค่อยเล่นกับใคร แล้วแต่อารมณ์ บทจะเล่นก็เล่นใหญ่ดีใจอะไรขนาดนั้น บทไม่อยากยุ่งกับใคร อยากอยู่เงียบๆ ตัวเดียว   ใครไปจับมันจะแฮ่ใส่ ถ้ามันเห็นเกี้ยมอี๋เดินงงเข้ามาในบ้านมันจะเห่าไล่ “ไล่ยังกับหมูกับหมา” มันไม่ทักทายหรือเล่นหัวกับหมาตัวไหน กระโดดขึ้นไปนั่งบนโซฟาทำหน้าเชิดๆ เหมือนทุกสิ่งที่อยู่ต่ำกว่ามัน ถือว่า “ต่ำ!” ชาติที่แล้วอีนี่คงเกิดในยุคที่ยังไม่เลิกทาส! …

 

          “คุกกี้” นางแค่ไว้ตัวและดราม่า แต่ไม่ขึ้นแท่น    “ดราม่าควีน” ดราม่าตัวแม่อย่าง “อีทับทิม” หมาพันธุ์บรัสเซ็ทฮาวนด์ (Basset Hound) ในโฆษณารองเท้าฮัชปัปปี้นั่นแหละ หูยาวๆ ตัวอ้วนยาว ขาสั้นๆ ตาตกเพราะหูมันถ่วงหนังตาลงมา หน้าตาน่าสงสารและน่าเอ็นดู แต่ไม่ใช่ตัวนี้!   มันเป็นหมาของพี่สิทธิ์ (เจ้าของร้านเสื้อ 27 Friday และสไตลิสต์เสื้อผ้ารายการเดอะวอยซ์) ฉันเจอมันครั้งแรกมันนอนอืดทำตาปรืออยู่ที่ออฟฟิศพี่สิทธิ์ เดินผ่านไปลูบหัว มันก็เฉยๆ แต่พอขากลับแวะไปลูบหัวมันกลับ “แฮ่” ใส่ … คุณนายโจ้ ตุ๊ดยักษ์ลูกน้องพี่สิทธิ์เล่าประวัติอันอื้อฉาวของมันให้ฉันฟังว่า

 

          “อีทับทิมเนี่ย เอาแน่กับมันไม่ค่อยได้ มันคงอยู่กับพวกกะเทยมากไป อารมณ์มันเลยขึ้นๆ ลงๆ มันเกลียดชะนี เวลาพี่สิทธิ์เรียกนายแบบ นางแบบ มาลองชุด มันจะแฮ่ใส่นางแบบ แต่พอนายแบบมา มันจะเดินเลียบๆ เคียงๆ เข้าไปหางลู่ หูลีบ นอนขดตัวอยู่ใกล้ๆ ให้ผู้ชายลูบหัว สักพักก็จะนอนหงายท้องให้ผู้ชายเกาท้องให้ … เคลิ้มเชียว”

 

          นี่แค่นิสัยเบาๆ ของมัน วีรกรรมของอีทับทิมนั้นช่างสุดแสบ!

 

          “มันไปกัดหมาบ้านข้างๆ พันธุ์ที่ตัวเล็กๆ ตายไปหลายตัว ป่าป๊าพ่อพี่สิทธิ์ต้องจ่ายเงินค่าทำขวัญเจ้าของหมาไปหลายแสน แล้วเอามันไปไว้บ้านอีกหลัง ที่บ้านนั้นเขาก็มีหมาท้องแก่กำลังจะคลอด อีนี่ไปถึงก็อิจฉาเขา มันไปคาบเอาตุ๊กตาหลายๆ ตัวมานอนกกบนผ้าที่ปูไว้ให้ ร้องงี้ดๆ เดินวนไปวนมาเหมือนจะคลอดลูก ประมาณว่าฉันก็ท้องนะ สนใจฉันมั่งสิ  อีนี่มันคงดูละครพีเรียดมากไปที่เจ้าคุณมีเมียหลายคน แล้วอีเมียบ่าวแกล้งท้อง … มันเห็นลูกเขาออกมามันก็จะกัด ก็เลยต้องกลับมายืนที่เดิมที่ออฟฟิศนี่แหละ” 

 

          ขณะที่โจ้เล่า มันก็นอนอืดอ้วนมองพวกเราด้วยหางตา มันคงว่า “เชอะ … ดีแต่เห่านะพวกมึง อย่างกูนี่ … กัดเลย!” มันดูเหงาเหงือกในวันธรรมดาและตื่นตาตื่นใจกับช่วงไฮไลท์ที่นายแบบแปลกหน้าแปลกกลิ่นหมุนเวียนกันมาลองชุดของพี่สิทธิ์ที่ออฟฟิศนี่ แต่ช่วงนี้ก็ต้องทนอยู่กับคุณโจ้ แม่บ้านตุ๊ดยักษ์ต่อไปอย่างเหนื่อยหน่าย …

 

          หมาดราม่าอีกตัวเป็นของผู้ใหญ่ท่านหนึ่งที่ฉันรู้จักเล่าให้ฟังว่า …

 

          “หมาเนี่ย มันก็มีชั้นวรรณะของมันนะ ตัวที่บ้านเป็นตัวเมีย เขาจะต้องมีผู้ช่วยคอยรองมือรองเท้า เป็นน้องสาวเขา เขาคลอดลูกออกมาแล้วไม่ค่อยสนใจลูก วันๆ ก็จะออกไปข้างนอก คนงานบอกว่า  “ นั่นไง … ได้เวลาออกไปแรดแล้ว ” ก่อนจะออกก็จะเรียกน้องมาเฝ้าแล้วกกลูกให้ด้วย ตัวน้องก็ว่าง่าย รู้งาน เรียกก็มา ไล่ก็ไป … กลายเป็นแม่นมของลูกตัวนี้ไป”

 

          อะไรในโลกนี้ขึ้นชื่อว่า “เพศเมีย” แล้ว จะมีความดราม่าแฝงอยู่ในโครโมโซม ไม่ว่าคนหรือสัตว์ ดูเวิ่นเว้อ วึ่นวือ มากมาย ยากแก่การเข้าใจ สิ่งเหล่านี้คือ สีสันและรสชาติจัดจ้าน ที่ทำให้โลกนี้มีชีวิตชีวาถึงแม้จะวุ่นวายไปบ้าง แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็ต้องการความรักและความเข้าใจ … ทั้งคนและสัตว์ ไม่ยากเกินกว่าจะเข้าใจ หากเรายอมเปิดใจ …    

 

.......................................

(หมายเหตุ คุณหมาหรรษา(3) : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)