ขบคิดขีดเขียน:'จากคุกกี้รัน.. ถึงทีวีดิจิทัล' | คมชัดลึก

 

 

          เสร็จมันค่ะ งานนี้พูดได้คำเดียวว่า “เสร็จมัน!!!”

 

          จะอะไรล่ะคะ ก็ไอ้เกมคุกกี้รันนี่น่ะสิ อุตส่าห์ตั้งใจไว้ว่า คราวนี้จะไม่แตะ จะไม่เล่น ใจแข็งมาได้ตั้งนมนาน แล้วยังไง อีท่าไหนก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกที เอะอะวิ่ง เอะอะวิ่งจนไม่ลืมหูลืมตา เปิดหาคุกกี้ สัตว์เลี้ยง หาสมบัติ อัพเกรด อัพเลเวลตริ๊งๆๆๆๆๆ แข่งกับชมพู่ อารยา อยู่ในกองถ่ายทรายสีเพลิงจนได้ รายนั้นติดมานานกว่า อาการหนักกว่า ใครไปใครมานางขอให้เรียกนางว่า “แชมป์คุกกี้รัน” แถมทุกมื้อหลังทานข้าวอิ่ม นางจะรวบช้อนพร้อมพูดว่า “เฮ้อ กินซะเยอะเชียว ไปวิ่งดีกว่า” นั่นหมายความว่านางจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมกับกดๆๆๆๆ อย่างรัวๆๆๆๆ ให้ตัวคุกกี้ของนางออกวิ่งเพื่อทำหน้าที่ย่อยอาหาร (ตรงไหน??)

 

          ปรากฏการณ์สุดฮอตของเกมนี้มีมาสักพักแล้วค่ะ แล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะซาลงเลย มันแรงจนหญิงยศชักจะไม่ไหว เกิดความใคร่รู้ว่ามันคืออะไรกันนักหนา เลยตัดสินใจลองโหลดมาเล่นดู อยากรู้ว่าทำไมมันถึงฮิตขนาดนี้ คงต้องลองขอแยกดีเอ็นเอกันดูสักตั้งว่า ตัวแปรที่ทำให้คนทั่วโลกเสพติดมันได้ขนาดนี้คืออะไร??

 

          ลองเล่นดูถึงได้รู้ค่ะ ว่ามันไม่ใช่ของใหม่แกะกล่องอะไรเลย ถ้าสมัยก่อนใครเคยเล่นเกมมาริโอ้มาก่อนล่ะก็ คงจะพอจำได้ว่ามันคือเกมกระโดดเก็บคะแนน โดยที่เราต้องพยายามโดดเก็บของให้ได้โดยที่ไม่ตกเหวไปซะก่อน.... ก็เท่านั้นเอง

 

          ย้อนมาที่ทำไมอยู่ดีๆ หญิงยศถึงต้องขอแยกดีเอ็นเอเกมฮิตเกมนี้ แหม... คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะคุณตำรวจ คือเมื่อวันก่อนหญิงยศตื่นมาเปิดทีวีเพื่อจะดูทีวีตามปกติ แต่.. อุต๊ะต่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ทำไมช่องมันหาย ช่องมันงง มันไม่เรียงตัว มันมั่วไปหมด มันคืออัลไล??? ตั้งสตินึกขึ้นได้ก็ร้องอ๋อ ว่านี่สินะคือ การปรับผังรับทีวีดิจิทัล ลองเปิดดูผ่านๆ เห็นรายการของหลายๆ ช่องที่ดูเหมือนว่ายังไม่ค่อยจะเข้ารูปเข้าร่าง บ้างมากไป บ้างน้อยเกิ๊น บ้างงงๆ บ้างก็เอ่อ...นะ ดูเป็นศิลปะชั้นสูงเข้าใจยาก เหตุมันมาจากการตื่นตัวของผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ต่างๆ เมื่อประตูบานใหญ่เปิดกว้าง ใครๆ ก็อยากจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิวัติวงการโทรทัศน์ครั้งประวัติศาสตร์ จากฟรีทีวีไม่กี่ช่อง เพิ่มมาเป็นหลายสิบช่อง ใครที่ไม่เคยได้รับโอกาสก็หมายมั่นปั้นมือว่า คราวนี้แหละ จะโชว์เพาเวอร์ให้ลือลั่นสนั่นเมือง ของมีเท่าไหร่ ขนใส่มาให้หมด ผลที่ออกมามันเลยดูเหมือนว่าจะล้นขอบมากไปนิด เข้าใจยากไปสักหน่อย มันยากไปน่ะค่ะ 

 

          คนเรานี่บางทีมีจิตอยากปฏิวัตินู่นนี่มากไปจนเคยตัว เลยลืมคิดไปว่า จริงๆ แล้ว สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือ สิ่งที่เราทำความเข้าใจได้ง่ายที่สุด คนดูก็เหมือนกับคนเล่นเกมนั่นแหละค่ะ ถ้าโหลดเกมมาแต่เล่นไม่เป็น เราก็ไม่เล่น เกมยอดฮิตตลอดกาลนั้น ล้วนแล้วแต่เล่นง่าย ทำความเข้าใจกับมันได้ภายในเวลาอันสั้น แล้วรายละเอียดปลีกย่อยต่างๆ ถึงค่อยตามมาในเลเวลสูงขึ้นไป คนดูรายการก็เหมือนกัน บางครั้งเราก็ไม่ได้อยากดูอะไรที่มันสลับซับซ้อนมากจนเกินไปนัก ถ้าต้องเปิดมาแล้วต้องทำความเข้าใจนานเกินสองสามนาที มีความเป็นไปได้ว่าสมองจะหยุดสั่งการประมวลผล แล้วส่งมาที่นิ้วมือให้กดเปลี่ยนช่องไปแทน 

 

          ในวันที่การแข่งขันนั้นสูงขึ้นเรื่อยๆ เดิมพันของคนทำไม่ได้อยู่ที่ใครสามารถคิดเนื้อหารายการที่ยุ่งยากได้มากที่สุด แต่น่าจะเป็นใครสามารถเอาเรื่องง่ายกลับมาเล่าให้น่าสนใจได้มากที่สุด ใส่รายละเอียดลงไปได้มากที่สุดต่างหาก การเล่าเรื่องให้ยากนั้นง่าย แต่การเล่าเรื่องให้ง่ายนั้นต่างหากที่ยากกว่า คนเราหลายคนชอบแอบซ่อนตัวอยู่ข้างหลังข้อคิดคำคมที่ซับซ้อนซ่อนเงื่อน เพียงเพราะไม่รู้ว่าจะแปลคำสวยหรูเหล่านั้นให้เป็นภาษามนุษย์ได้อย่างไรต่างหาก ไม่เชื่อดูคุกกี้รันเป็นตัวอย่าง เกมไม่ได้ยาก แต่สามารถพรากเงินจากเครดิตการ์ดเราไปได้ทีละมากๆ ฟรีทีวีในยุคดิจิทัลคงต้องย้อนกลับมาพิจารณาตัวเองสักหน่อยว่า ลำพังให้คนดูจำผังตัวเลขใหม่เป็นสิบเป็นร้อยช่องก็ยากแล้ว พอเปิดเจอแล้ว ถ้ายังต้องมาทำความเข้าใจกับรายการที่ยากยิ่งกว่าอีกล่ะก็... กดปิดปึ๊งแล้วนั่งเล่นคุกกี้รันง่ายและสนุกกว่าเยอะเลยจะบอกให้!!!

 

.......................................

(หมายเหตุ 'จากคุกกี้รัน.. ถึงทีวีดิจิทัล' : คอลัมน์ ขบคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ)