เล่นหูเล่นตา:'คุณหมาหรรษา (1)' | คมชัดลึก

 

 

          เท่าที่รู้ ... พระเจ้าสร้างมนุษย์คนแรกขึ้นมาบนโลกชื่อว่า อดัม และตามด้วยอีฟ ... แต่พระเจ้าสร้างหมาตัวแรกขึ้นมาบนโลกตอนไหน?  ชื่ออะไร? ไม่มีใครรู้ รู้อีกทีมันก็มีทั้งหมด 54 สายพันธุ์ 1.เกรย์ฮาวด์ 2.เกรทเดน 3.โกลเดนรีทรีฟเวอร์ 4.ค็อกเกอร์สเปเนียล 5.คาดาลาน ชีพด็อก 6.แคนาเดียน เอสกิโม ด็อก 7.แจ๊กรัสเซล เทอร์เรีย 8.ซิโกกุ 9.ชิสุ 10.ชาเป่ย 11.เชาเชา 12.ชิวาวา 13.เซนต์เบอร์นาร์ด   14.ซาลูคิส์ 15.ไซบีเรียนฮัสกี้ 16.ดัชชุน 17.ดัลเมเชียน 18.โดเบอร์แมน  

 

          19.ไทยบางแก้ว 20.ไทยหลังอาน 21.บ๊อกเซอร์ 22.บอสตัน เทอร์เรีย 23.บาเซ็นจิ 24.บีเกิล 25.บูลล์ เทอร์เรีย 26.แบล็ค รัสเซียน เทอร์เรีย 27.ปอมเมอเรเนียน 28.ปั๊ก 29.ปักกิ่ง 30.พุดเดิล  31.เฟรนซ์บูลด็อก 32.มัลทิส 33.มิเนเจอร์ ฟินช์เชอร์ 34.ยอร์คเชียร์ เทอร์เรีย 35.เยอรมัน เชฟเฟิร์ด 36.ร็อดไวเลอร์ 37.รัสเซลล์ เทอร์เรีย 38.ลาบราดอร์รีทรีฟเวอร์ 39.โลชอง

 

          40.เวสต์ไฮร์แลนด์ไวท์ เทอร์เรีย 41.สก๊อตติชเทอร์เรีย 42.สก๊อตดิชเดียร์ฮาวนด์ 43.สปิตซ์ 44.อเมริกันบูลด็อก 45.อเมริกัน เอสกีโม ด็อก 46.อลาสวัน มาลามิว 47.อสสเตรเลีย ซิลด์กี่ เทอร์เรีย 48.อัลเซเชียน 49.อัฟเฟนฟินส์เชอร์ 50.อัฟกันฮาวน์ 51.อาคิตะอินุ 52.อาเจนไตน์โดโก 53.อิงลิชแมสตีฟ 54.อิงลิซเซทเตอร์ ...

 

          นี่ยังไม่รวมสายพันธุ์หายากและสายพันธุ์ที่ฉลาดที่สุดในโลกอีก 10 สายพันธุ์ (1.บอร์ดอร์ คอลลี่ Border Collie 2.พูเดิ้ล Poodle 3.เยอรมันเชฟเพิร์ด German Shepherd 4.โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ Golden Retriever 5.โดเบอร์แมน Doberman Pinscher 6.เชตแลนด์ ชีพด็อก Shetland Shepdog 7.ลาบราดอร์ รีทรีฟเวอร์ Labrador Retriever 8.ปาปิลลอน Papillon 9.ล็อตไวเลอร์ Rottweiler 10.ออสเตรเลียน แคตเทิ่ล Australian Cattle) … เอาเป็นว่าถ้าเรารักมันเราก็ไม่สนใจหรอกว่ามันจะเป็นพันธุ์แท้หรือพันธุ์ทาง ฉลาดหรือโง่ หายากหรือหาง่ายตามท้องถนน ขึ้นชื่อว่าเป็น “เพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์” เลี้ยงด้วยความรักและเมตตา มันยังเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์ที่สุดในโลกอีกด้วย มันไม่เคยตัดสินเจ้าของว่า หน้าตาดีหรือขี้เหร่  อ้วนหรือผอม จนหรือรวย ดีหรือเลว มันไม่เคยอิจฉาเวลาที่เจ้านายมันได้ดี มันไม่เคยบ่น มันไม่นินทาลับหลัง มันไม่จับกลุ่มกันหักหลัง เลื่อยขาเก้าอี้ และมันไม่เคยทอดทิ้งเรา ไม่ว่ายามดี จน ป่วย ไข้ มันคอยให้กำลังใจเราด้วยสายตาและท่าทางที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่สปีชี่ส์ต่ำกว่ามนุษย์สปีชี่ส์ไหนทำได้ แม้แต่สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า “ผัว” บางตัว เอ๊ย! บางคนก็ไม่มีคุณสมบัติพิเศษแบบนี้ อยู่ด้วยกันแท้ๆ มันยังทำกับเราไม่มีตัวตนงี้! หมา ... มันทำให้เรารู้สึกเป็น “คนพิเศษ” ทุกวัน ทุกครั้งที่เจอหน้า หรือเรียกหา มันจะกระดิกหาง กระโจนใส่ บางตัวถึงขั้นเยี่ยวเล็ดเยี่ยวราด ดีใจเล่นใหญ่เกิ๊น! นั่นทำให้ทั้งเราและมันต่างรู้สึกดีด้วยกันทั้งคู่ใช่มั้ย? … 

 

          ตลอดชีวิตของครอบครัวฉัน ... พวกเราโตมากับการเลี้ยงหมา ไม่ว่าจะอยู่บ้านหลังเล็กคับแคบ หรืออยู่ในที่มีบริเวณ ครั้งแรกที่เตี่ยกับแม่เอาลูกหมามาให้พวกเราเลี้ยงเป็นพันธุ์อัลเซเชี่ยนเพศเมีย ชื่อ “จูดี้” วัยครึ่งขวบ มันน่ารักและขี้เล่น เป็นเพื่อนที่ดีของพวกเรา ทั้งเฝ้าบ้านและให้เรากอด มือเล็กๆ ของพวกเรามะรุมมะตุ้มลูบขน ลูบตัว ลูบหัวมัน ในการพบกันครั้งแรก มันเลียหน้าเลียมือพวกเรา มันคงกำลังบอกพวกเราว่า “มันจะอยู่ดูแลและรักพวกเราตลอดไป” นั่นคงเป็น “สัญญา” จาก “สัมผัส” ครั้งแรกที่พวกเรามีต่อมัน เลี้ยงได้ไม่กี่ปีจูดี้ก็หายไปจากบ้าน มันทำให้พวกเราได้รับรู้ความรู้สึกหนึ่งที่เด็กเล็กๆ ไม่น่าจะเข้าใจ แต่ก็ต้องรับให้ได้ “ความสูญเสีย” พวกเรากอดคอกันนั่งร้องไห้ รอมันกลับมา ...

 

          แต่มันก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย จากนั้นพอเราย้ายบ้านเราก็เลี้ยงหลายตัว หลายพันธุ์ ได้เรียนรู้ว่า หมาก็ไม่ต่างจากคนในเรื่องของการต้องการความรักและการดูแลเอาใจใส่ แต่บางตัวเลี้ยงให้ดีเท่าไหร่มันก็ไม่เชื่อง มันชื่อ “ไอ้เจ๊ก” มันเป็นพันทางที่เกิดจากหมาตัวเมียน่ารักและเรียบร้อยพันธุ์สปิตซ์ แม่มันเป็นหมาที่มารยาทงามที่สุดเท่าที่ฉันเลี้ยงหมามา นางชื่อ “ไดมอนด์” นางไม่เห่าพร่ำเพรื่อ นางไม่นั่งหรือนอนพื้น นางจะกระโดดขึ้นบนม้าหินด้านบนแล้วนั่งเอาขาหน้าไขว้กัน เริ่ดๆ เชิ่ดๆ ดูมีวรรณะ แต่นางไปพลาดท่าหมาหนุ่มแว้นแถวบ้านเลยออกลูกมาเป็นตัวผู้ตัวโตสีขาวมีจุดสีน้ำตาลกระจายอยู่เป็นหย่อมๆ ลักษณะพิเศษของมันคือ “ตาหยี” มากกก ...

 

          พวกเราเลยเรียกมันว่า “ไอ้เจ๊ก” แม่มันโอ๋และสปอยล์มันจนเสียหมา มันชอบหนีออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกแล้วกลับมาตัวเปรอะเลอะเทอะ บางทีก็ไปวิ่งสู้ฟัดกับหมาเจ้าถิ่นมาจนตาจะปิด พวกเราต้องออกตามหาลากกลับเข้าบ้าน ทาหยูกทายา คุณแม่ไดมอนด์ก็เลียหัวเลียตัวลูกยังกับลูกยังเป็นลูกหมาไม่ยอมโต ไม่กัด ไม่เห่า ไม่ดุลูกเลยสักนิด (เหมือนใครคนหนึ่งในบ้านฉันไม่มีผิด!) นานเข้าพวกเราเลยถอดใจปล่อยมัน งั้นอยู่หน้าบ้านเลยแล้วกัน เอาข้าวไปวาง มันกินอิ่มก็ออกไปเพ่นพ่านตามซอยของมัน ... เฮ้อ! เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ! …

 

          ในขบวนหมาที่เลี้ยงมาที่ “น่าสงสารที่สุด” ทำให้พวกเรารู้สึกผิดจนถึงทุกวันนี้ ชื่อ “เจ้าแชมป์” เป็นหมาพันธุ์นโปเลียนสีเทาขนเรียบเป็นเงา หน้าห้อยๆ หูตกๆ ตัวโตขนาดหลานฉันเวลานั้น 2 ขวบปีนขึ้นไปขี่หลังมันได้สบายๆ เจ้าแชมป์เป็นหมาที่พี่ชายคนละแม่เขาซื้อมาเลี้ยง พอเบื่อก็เอามาทิ้งไว้ที่บ้านฉันตอนมันโตแล้ว แชมป์ น่ารัก นิสัยดี ไม่ดื้อ ไม่ซน เหมือนเด็กโข่งบื้อๆ เวลานั้นพวกเราเป็นวัยรุ่นเลี้ยงหมาพันธุ์แท้พวกนี้ไม่เป็น ไม่มีความรู้ว่าสายพันธุ์นี้มีนิสัยอย่างไร มีจุดอ่อน มีข้อควรระวังในการเลี้ยง ทั้งอาหารและสภาพแวดล้อมอย่างไร เลี้ยงได้หลายปีวันหนึ่งมันถูกยุงกัด (น่าจะเป็นภาวะสะสม) เป็นพยาธิในหัวใจ ท้องเสีย เอาไปฝากไว้ที่คลีนิครักษาสัตว์ใกล้บ้านโดยไม่รู้ว่าหมอเก่งหรือไม่ เดี๋ยวเดียวมันก็ตายทำให้เราต้องกลับมาคิดใหม่ทำใหม่ใส่ใจทุกรายละเอียด ยิ่งเป็นหมาฝรั่งยิ่งเลี้ยงยาก อากาศร้อน แพ้ยุง สะโพกเสียเวลาที่เดินอยู่บนพื้นปูน ไม่มีบริเวณที่เป็นหญ้า หรือ สนามกว้างๆ ให้วิ่งออกกำลังกาย ที่ๆ มันอยู่ก็ต้องมีบริเวณอากาศถ่ายเทได้ดี บางสายพันธุ์ก็ต้องเปิดแอร์ เปิดพัดลมให้ อาบน้ำ เอาผ้าชุบน้ำเช็ดตัวคลายความร้อนให้ในวันที่อากาศร้อนจัด อาหารและน้ำก็ต้องคอยระวังต้องสะอาด อย่าให้มันหรือเค็มเกินไป บางตัวแพ้อาหารบางอย่างเช่น ตับ ทำให้ตัวเป็นผื่น ยิ่งตอนที่มันแก่ลงอายุ 10 กว่าปีไปแล้วยิ่งต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิดเพราะมันพูดไม่ได้ บอกเราไม่ได้ต้องคอยสังเกตเอาเองและหาหมอที่เก่งๆ ตามคณะสัตว์แพทย์มหาวิทยาลัยชื่อดัง ไม่งั้นมันก็จะอยู่กับเราไม่นาน พวกฉันไม่อยากจะรู้สึกผิดอีกต่อไปแล้ว จึงเลี้ยงอย่างใส่ใจ (บางทีก็ตามใจไปมะ!) หมาแก่ก็เหมือนคนแก่ ออดแอด ป่วยกระเสาะกระแสะ ขี้งอน เอาแต่ใจ ... ที่บ้านตอนนี้มีหมาอายุ 16 ปี นางชื่อ “คุณยายเกี้ยมอี๋”

 

โปรดติดตามตอนต่อไป 

 

.......................................

(หมายเหตุ 'คุณหมาหรรษา (1)' : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)