ขบคิดขีดเขียน:'อันว่าด้วยเรื่องของความสมดุล' | คมชัดลึก

 

 

          ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวผู้สูญเสียจากเหตุการณ์เรือล่มระหว่างทางไปเกาะเชจูในประเทศเกาหลีใต้ จนถึงวันที่หญิงยศนั่งเขียนต้นฉบับอยู่นี้ การค้นหาผู้ที่สูญหายยังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางอุณหภูมิอันเย็นเฉียบของพื้นน้ำ หญิงยศขอเอาใจช่วยให้การค้นหาลุล่วงไปได้ด้วยดีค่ะ 

 

          มีคนบอกว่า ถ้าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในประเทศไทย ยอดผู้สูญหายอาจไม่สูงเท่านี้ แต่เมื่อเกิดขึ้นที่เกาหลี เนื่องจากประชาชนของเขามีวินัยสูงมาก เมื่อมีเรือกำลังจะล่ม มีคนประกาศให้ผู้โดยสารอย่าออกมาจากห้องโดยสาร เดี๋ยวจะมีคนมาช่วย คนเกาหลีก็รอด้วยความมีวินัย แต่สุดท้ายก็เหมือนว่าความช่วยเหลือจะมาไม่ทัน ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ตัดสินใจกระโดดออกจากตัวเรือก่อนที่เรือจะล่ม ซึ่งถ้าเป็นพี่ไทยล่ะก็… กระโดดกันกราวแน่นอน แต่ถามว่า ถ้ากระโดดพร้อมกันแบบนั้นก็อาจซ้ำรอยเหตุการณ์โป๊ะแตกเมื่อหลายสิบปีก่อน ที่แม้แต่คนว่ายน้ำแข็งๆ ก็ยังจม เพราะต่างคนต่างตะเกียกตะกายเกาะกันเพื่อเอาชีวิตรอด พอชีวิตผ่านมาหลายๆ เหตุการณ์ในฐานะผู้สังเกตการณ์ ก็เลยเกิดคำถามกับตัวเองขึ้นมาเบาๆ ค่ะว่า… สิ่งที่เราคิดว่าดี อย่างเช่นระเบียบวินัยนั้นดีจริงหรือ? 

 

          เมื่อครั้งเหตุการณ์แผ่นดินไหวและสึนามิพัดถล่มญี่ปุ่นเมื่อไม่กี่ปีก่อน ทั่วโลกชื่นชมความมีระเบียบวินัยของชาวญี่ปุ่น ที่แม้ว่าตัวเองเป็นผู้ประสบภัย แต่กลับไม่มีความเห็นแก่ตัว ทุกคนเข้าแถวเพื่อรับน้ำดื่ม และรับไปเพียงแค่ให้พอความต้องการของครอบครัวตัวเองเท่านั้น ต่างเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ถึงผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกันอย่างน่าสรรเสริญที่สุด ในขณะที่เมื่อเกิดเหตุน้ำท่วมใหญ่ในเมืองไทย น้ำยังไม่ทันเข้ากรุงเทพฯ เลย แต่น้ำดื่มในซูเปอร์นั้นหมดเกลี้ยงละจ้า คนซื้อไม่ทันก็ซวยไป ส่วนพวกซื้อทันก็มีน้ำกินไปจนหลังน้ำลดอีกสักปีกว่าๆ ล่ะหญิงยศว่า ในกรณีนี้ หญิงยศว่าความมีระเบียบวินัยของคนญี่ปุ่นคือตัวอย่างที่ดี แต่ในกรณีของเกาหลี บางทีความมีระเบียบวินัยอาจบดบังสัญชาตญาณการเอาตัวรอดมากไปนิ้ดนึง 

 

          ทำให้หญิงยศกลับมาคิดได้ว่า แม้แต่ของที่ดี ที่เป็นที่ยอมรับอย่างความมีวินัย บางทีก็ต้องหาจุดตรงกลางให้ได้ ดีเกินไปก็ไม่ดี ร้ายเกินไปก็ไม่ดี ความเกรงใจก็เหมือนกัน รู้จักเกรงใจกันมันเป็นสิ่งที่ดี แต่บางทีความเกรงใจก็ไปอยู่ผิดที่ผิดทาง พาลทำให้อะไรๆ มันแย่ไปเสียหมด ความรู้สึกผิดก็ดี แต่คนที่รู้สึกผิดไปกับทุกอย่างก็คงยากที่จะลุกขึ้นมาสร้างอะไรที่เป็นประโยชน์ 

 

          เออนะ เมื่อคิดให้ดี โลกนี้ประหลาด… จะทำอะไรให้ดี หลายครั้งความหวังดีก็ผิดที่ผิดทาง สุดท้ายคงต้องยึดคำสอนของพระพุทธเจ้าเหมือนเดิมว่า จงมีสติ และยึดหลักทางสายกลางเข้าไว้ ละความชั่วนั้นดี แต่ความดีก็จงทำให้อยู่ในทางที่ไม่เดือดร้อนใครและไม่เดือดร้อนตัวเองเช่นกัน ชีวิตไม่ยากแต่ก็ไม่ง่าย ชีวิตนั้นน้อยนิดแต่ก็มหาศาล ในความสุดโต่งของโลกใบนี้ หญิงยศได้แต่ขออวยพรให้ทุกคนหาความสมดุลในชีวิตของตัวเองให้เจอและเดินให้ตรงทาง ไม่ตกซ้าย ไม่เบี่ยงขวานะคะทุกคน….

 

.......................................

(หมายเหตุ 'อันว่าด้วยเรื่องของความสมดุล' : คอลัมน์ ขบคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ)