เล่นหูเล่นตา : ไม่หือ......ไม่อือ | คมชัดลึก

 

                         ฉันเป็นคนไม่หือไม่อือกับเทศกาลใดๆ! ... สิ่งนี้ได้มาจากเตี่ยเต็มๆ ในชีวิตนักพนันอย่างเตี่ยมีแค่   “ได้” กับ “เสีย” นานๆ ทีจะมีเท่าทุน ถ้าช่วงไหนไม่มีขาไพ่หรือเสียติดกันบ่อย  เตี่ยก็จะหยุดอยู่กับบ้านเพื่อพักดวง  ฉันก็เช่นกันมีแค่วัน “มีงานทำ”  กับ “ไม่มีงานทำ” ช่วงไหนหยุดยาวก็หยุดอยู่บ้านเฉยๆ  ไม่ได้ออกไปไหนจะได้ไม่ต้องมีค่าใช้จ่าย  ถือคติว่า ... ไม่หาเงินเพิ่มก็อย่าไปทำให้มันลดลง  เงินทองมันหายาก ชื่อเสียงก็เป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน ต้องรู้จักใช้รู้จักจ่าย ในเวลาที่ไม่มีจะให้บากหน้าไปยืมใครให้เป็นบุญเป็นคุณก็ไม่ใช่คนอย่างฉัน จะกล้าไปยืมก็มีแต่ ... โก้ มิสเตอร์แซกแมน!  ซึ่งวันๆ ก็เอาเงินที่หาได้ไปลงกับ ร้านขายแซกและร.ร.สอนแซกซ์  “แซ็กโซไซตี้” (Saxsoceity) 08-9999-5157 ที่สีลม ซ.19 นั่นยังยุ่งไม่พอก็เลยเปิดร้านซูชิที่ชั้นล่างของร.ร.ชื่อ “แจ๊สซูชิ” (Jazz Sushi) ขายอาหารญี่ปุ่นและมีดนตรีแจ๊สเล่นให้ฟัง ทั้งหมดนี่ทำสนองความต้องการของตัวเองล้วนๆ!  เป็นคนเป่าแซกที่ชอบกินซูชิ  ชอบซื้อแซกเลยสั่งตรงจากโรงงานที่ต่างประเทศมาขายในราคาไม่แพงเท่าร้านอื่นที่บวกกำไรเยอะๆ  ด้วยความตั้งใจอยากให้เด็กไทยได้มีโอกาสเป่าแซกมากขึ้น   โดยมีในหลวงทรงเป็นต้นแบบและแรงบันดาลใจ การเป็นนักแซกโซโฟนทำให้มีโอกาสเดินทางไปเล่นดนตรีแจ๊สทั่วโลก ได้ร่วมงานกับเพื่อนนักดนตรีชาวต่างชาติ เมื่อคนเหล่านี้แวะมาเที่ยวบ้านเรา    โก้ก็ทำหน้าที่แฟนต้ายุวทูตดูแลตั้งแต่รับที่สนามบิน พาไปกินเที่ยว   หาที่พักให้ หางานให้ทำเพื่อเป็นพ็อกเก็ตมันนี่   เฉพาะค่าอาหารที่จ่ายไปในการรับรองปีละหลายแสน    เลยเปิดร้านอาหารมันซะเลย ชอบกินอะไรก็ขายสิ่งนั้นแหละ เอาแบบมีดนตรีแจ๊สด้วยจะได้พาเพื่อนนักดนตรีมาแจม  เอาซะให้เต็มที่!   ที่ร้านซูชิใช้ปลาสดๆ วัตถุดิบคุณภาพดีถูกปากเจ้าของร้าน เนื้อแซลมอนสดก็หั่นชิ้นโตๆ หนาๆ ป้ายวาซาบิจิ้มโชหยุใส่ปากเต็มปากเต็มคำ หวานลิ้น แสบซ่านไปทั้งโพรงจมูก  ฉันชอบสั่งข้าวปั้นหน้าปลาไหลย่างกินคนเดียวเกือบ 10 คำ  ไหนจะข้าวห่อไข่ม้วนสอดไส้หยอดมายองเนสด้านบน ... อ้ำ! ยำปลาแซลมอนอีกสักจานก็ดีนะ เอ่อ ... เอาเทมปุระรวมมาอีกจานนะน้อง! เขียนไปอยากกินไป ไปกินกันเถอะพวกเรา! ... ถามว่าทั้งหมดที่ทำกำไรมั้ย? เอิ่ม ... ร้านเล็กๆ ขายของดีๆ ราคาไม่แพง  โต๊ะนั่งก็มีอยู่ไม่กี่โต๊ะ มากัน 30 - 40คนก็เต็มร้านแล้ว ยิ่งวันไหนโก้มาเล่นดนตรีเอง วันนั้นแน่น!  อีลูกค้าที่กินอิ่มแล้วก็นั่งทอดหุ่ยฟังเพลงแจ๊สต่อ คนที่รอโต๊ะเพื่อกินอาหารจะเอาโต๊ะที่ไหนนั่งคะ ไม่มีใครลุกไปไหนจนกว่าจะเลิก ถามว่าผิดที่ใคร พูด!

 

                         “อีจิ๊บ”  (มือเบสวงทาเคชิ) เปิดร.ร.สอนเบส (Bassroom) สอนเด็กๆ มันเก่งขึ้นมั้ย  สงสัยจะพอๆ กับของพี่โก้ ถ้าฉันมีลูกนะไม่ให้ไปเรียนกับพวกแกหรอก เรียนไปก็ไม่เก่งเท่าพวกเมิง งานก็ไม่มีมาจ้างเพราะอาจารย์เอาไปแดรก...หมด คงต้องรอให้อีอาจารย์ตายให้หมดซะก่อน ลูกศิษย์ถึงจะมีงานทำ!

 

                         “โธ่พี่ ... พีโก้เขาไม่ได้เป็นคนสอน เขาเซตระบบการเรียนการสอนแล้วฝึกครูให้สอนอีกที ส่วนผมสอนเอง ไม่ใช่ประเดี๋ยวเดียวก็เก่งได้ ต้องใช้เวลาหลายปี ต้องมีประสบการณ์ ...”

 

                         “เออ ... งั้นกรูว่าไม่ต้องรงไม่ต้องเรียนมันละเบสกับแซกของพวกเมิงเนี่ย กรูส่งลูกหลานไปแข่งเดอะสตาร์หรือไปเป็นดาราดีกว่า  ไม่เปลืองตังค์  ได้เล่นละครก็หากินได้แล้ว!” ฉันอำทั้งโก้ทั้งอีจิ๊บ  เพราะเห็นพวกมันทำกันมาตั้งนานไม่เกิดกำรี้กำไรเสียที ทำงานเอาเงินไปละลายกับโรงเรียนชัดๆ! แต่ก็ว่าไม่ได้คนมันรักอ่ะนะ แค่ได้ทำในสิ่งที่รักก็สุขใจ ค่าของความสุขไม่สามารถวัดเป็นตัวเลขได้ ... แต่กรูละเหนื่อยแทน!  นี่วันที่ 20เมษายนพี่โก้เขาจัดคอนเสิร์ตให้เด็กๆ ลูกศิษย์ที่แซกโซไซตี้แสดงความสามารถกัน  เวลาจะนอนยังไม่มี ... เฮ้อโก้นะโก้

 

                         กลับมาถึงความไม่หือไม่อือของฉัน นอกจากได้มาจากระบบการทำงานของเตี่ยแล้ว ในระบบงานของฉันเอง การได้ทำงานก็คือการเที่ยวผ่อนคลายไปในตัว เพราะงานที่ทำนั้นเปลี่ยนสถานที่และผู้คนไปตลอด ทั้งในกรุงเทพฯ ต่างจังหวัดและต่างประเทศ  ไม่มีที่ประจำ  ไม่เป็นเวลา ไม่เป็นเทศกาล รับจ้างสร้างความสนุกสนานรื่นเริงเถิดเทิง ทำให้อะดรีนารีนหลั่ง หัวใจเต้นแรง แม้ภาพจำของฉันและโก้คือเพลงช้าเพลงซึ้ง ... เศร้า ... เหงา ... รัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นแนวนั้นทุกงาน    บางงานเพลงช้าเพลงแจ๊สอย่าได้หวัง   บางงานเขาตั้งใจสร้างความครึกครื้นให้พนักงาน 4,000 คน โจ๊ะชึ่งๆ กันตั้งแต่ต้นจนจบงาน  ไม่มีช่องให้แม้แต่จะพูดอย่าว่าแต่ซึ้ง!  ขาจะขวิดแล้วค่าคุณตำรวจ!  วันที่จัดงานก็เป็นเพียงวันธรรมดาๆวันหนึ่งแต่ต้องทำให้มันสนุกแบบเทศกาล ยังจะต้องตื่นเต้นกับเทศกาลอีกหรือ ... หมดแรงไปก่อนแล้ว!  มีเพียงวันเดียวที่ทำให้ฉันตื่นเต้น “ วันที่ 5 ธันวา ” ของทุกปี ... น้ำตาไหลทุกที!

 

                         ในช่วงเทศกาลถ้าไม่มีใครจ้างไม่มีอะไรให้ทำ  ฉันก็จะเก็บตุนแรงกายและใจเอาไว้ในวันทำงาน เพราะหน้าที่ของคนบันเทิงก็คือ “ทำวันธรรมดาให้เป็นวันพิเศษ”  ไม่ว่าคนดูจะมีอยู่เท่าไหร่  จะสงบนิ่งแค่ไหน ก็ต้องทำให้สนุกให้ได้ ... หลายทีที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด (เกือบตายคาเวที)  เพราะคนดูไม่หือไม่อือนี่แหละค่าคุณตำรวจ   ไม่รู้ใครเอายาชาให้พวกนางกิน   ควรจะเชิญพระมาทำบังสกุลเก๊ต่ออายุกันก่อนเริ่มงาน  แล้วเทศน์ต่ออีกสักกัณฑ์ จัดอีเวนท์กันกลางป่านะ เฮ้อ ... จะโทษใครได้นอกจากตัวฉันเอง ที่ต้องเจอแขกผู้ใหญ่ต่างคนต่างมา ไม่รู้จักกัน จะหันมาคุยกันก็ใช่ที่ ทางที่ดีรีบกิน รีบจับรางวัลแล้วกลับบ้านดีกว่ามะ!

 

                         นี่คือความในใจของนักร้องอย่างฉัน คนทั่วไปก็ขอให้สนุกกับเทศกาลมหาสงกรานต์นี้นะคะ อย่าลืมไปทำบุญตักบาตรและรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่ต้อนรับวันขึ้นปีใหม่ไทย  ...  และขอให้สนุกอย่างมีสติจะได้ไม่มีเรื่องร้ายตามมา ... ขอคุณพระคุ้มครองคุณผู้อ่านทุกท่านนะคะ

 

 

 

 

-------------------------

 

(เล่นหูเล่นตา : ไม่หือ......ไม่อือ : โดย...เจนนิเฟอร์ คิ้ม)