ขบคิดขีดเขียน:'ศิลปะของการถูกรุม....' | คมชัดลึก

 

 

          นั่งติดตามข่างวงโยฯ จากโรงเรียนเก่าของตัวเองมาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ จากที่ไม่มีใครเคลื่อนไหวอะไร ตอนนี้ดูท่าว่าจะสาดใส่กันให้เละ ต่างฝ่ายต่างก็เอาดีเข้าตัว เอาชั่วให้คนอื่น หลุดออกมาทั้งคลิปเสียง ทั้งภาพข่าว หญิงยศยอมรับว่า ลุ้นเหลือเกินว่าทั้งฝ่ายเด็กและอาจารย์จะออกมาให้ข่าวในรูปแบบไหน เพราะต้องยอมรับค่ะว่า การออกมาแถลงต่อสื่อนั้น ถ้าคุณไม่แน่จริง มีสิทธิ์เละเป็นโจ๊กกันเลยทีเดียว ไม่เฉพาะในวงการบันเทิง หรือวงการการเมือง หรือเรื่องฉาวไม่สังกัดวงการ แต่การแถลงข่าวที่ดูเหมือนจะกลายเป็นสิ่งที่ใครๆ ก็ทำกันในยุคสมัยนี้นั้น พูดเลยว่า คนที่จะต้องเป็นเป้า เป็นจุดศูนย์กลางท่ามกลางไมโครโฟนและกล้องเป็นสิบเป็นร้อยตัวนั้น “สติ” สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด นี่ไม่ใช่การวัดว่าใครจะพูดความจริงมากกว่ากัน แต่คนที่จะรอดคือคนที่มีสติและเตรียมตัวมาดีต่างหาก... หญิงยศไม่ได้บอกว่าโกหกแล้วจะรอดนะคะ เพียงแต่คนที่จะแถลงต้องมั่นใจในสิ่งที่จะพูดให้มากเท่านั้นเอง

 

          ในฐานะที่หญิงยศเติบโตมากับนักข่าว การโดนเอาไมค์มาจ่อปากนั้น ไม่ก่อให้เกิดจังหวะหัวใจเต้นเร็วผิดปกติใดๆ คนอย่างนี้นักข่าวไม่ค่อยชอบสัมภาษณ์ เพราะไม่ค่อยมีประเด็นแซบๆ หลุดออกมา เคยมีนักข่าวสัมภาษณ์เสร็จแล้วหลุดร้อง “ว้า” ออกมา โถ.. น้อง พี่ขอโทษจริงๆ พี่ให้สัมภาษณ์มาตั้งแต่น้องยังไม่รู้ตัวว่าอยากเป็นนักข่าวเลยลูกเอ๊ย...

 

          แต่กับนักแสดงหน้าใหม่ ไม่เคยผ่านมือ (ถือไมค์จ่อหน้า) มาก่อน เวลาเกิดประเด็นฮอตขึ้นมาที ทางต้นสังกัดต้องรีบจับมานั่งสอบถาม ตามด้วยการฝึกหัดให้ตอบคำถามให้เป็น ของอย่างนี้ไม่มีใครเป็นมาแต่เกิด ต้องค่อยๆ สั่งสมประสบการณ์ ค่อยๆ ทำความคุ้นหน้ากับพี่ๆ นักข่าวแล้วถึงจะหัดเอาตัวรอดได้ เมื่อเริ่มต้น พี่ๆ น้องๆ นักข่าวคงจะคุ้นกับภาพหญิงยศเดินไปเดินมา คอยเงี่ยหูฟังเวลานักข่าวรุมล้อมนักแสดงหน้าใหม่ ไม่ว่าจะเป็น หมาก, ณเดชน์, คิมเบอร์ลี่, "มิ้น" ณัฐวรา, พรีม และอีกมากมาย หลายคนพี่ๆ นักข่าวจะเดินมาบอกว่า น้องมันพูดไม่เป็นเลย แต่พอผ่านไปสักพัก คำพูดเหล่านั้นก็หมดไป เด็กๆ ก็สามารถพูดคุยกับพี่ๆ นักข่าวได้อย่างเป็นธรรมชาติ เพียงแต่มัน “ต้องใช้เวลา” กลับมาที่น้องๆ วงโยธวาทิต ที่ตอนนี้หญิงยศยอมรับว่า ไม่รู้ว่าใครเป็นศิษย์ปัจจุบัน หรือใครเป็นแค่คนมาคุมวง เพราะมันมั่วไปหมด ตอนที่กำลังส่งต้นฉบับนี้ก็ได้ยินการแถลงข่าวจากน้องๆ หนึ่งครั้ง และจาก ผอ.หนึ่งครั้ง ต่างฝ่ายต่างก็พยายามยืดเวลาแถลงออกไปให้นานหน่อย จนบรรดาคนในโลกโซเชียลเขาแดกดันเอาว่า คงต้องขอเวลาไปแก้สคริปท์ใหม่กันละมัง ในฐานะศิษย์เก่าที่เป็นผู้จัดละครก็ได้แต่หวั่นใจ เพราะสิ่งเหล่านี้เอาเข้าจริงๆ มันไม่ได้สำคัญที่สคริปท์หรอกค่ะ เขียนใหม่กี่ที ถ้ามันไม่มีสติและขาดความจริง มันเหลวไปทุกราย เอายังงี้ก็แล้วกัน สอนนักแสดงให้รับมือกับกองทัพนักข่าวมาหลายรุ่น วันนี้ขอเอาคำที่เคยสอนนักแสดงมาตั้งแต่สมัยคุณแม่มาแชร์สักนิด เผื่อจะเป็นประโยชน์กับใครบ้าง

 

          ข้อแรกและข้อสำคัญที่สุดคือ “พูดความจริง” ความจริงเป็นสิ่งไม่ตายและมันจะทำให้เราพูดเหมือนเดิมทุกครั้ง แต่ความจริงบางครั้งก็อาจทำให้คนพูดตายได้ อันนี้หญิงยศเข้าใจ แต่ทางออกไม่ใช่โกหก เราต้องพูดความจริงต่อไป แต่!!! ไม่ต้องพูดทั้งหมดก็ได้ พูดเท่าที่จำเป็น พูดเท่าที่เขาถาม พูดเท่าที่เราสบายใจจะพูด

 

          ข้อสอง “อย่าเหวี่ยง อย่าถ่อย” อย่ากลบเกลื่อนความผิดของตัวเองด้วยการเหวี่ยง ด้วยการแสดงอารมณ์ว่าข้านี่เจ๋ง ข้านี่แมน คนจริงสิถึงได้ยอมรับ... ไม่ต้องนะคะ ไม่ต้องโชว์พาว นอบน้อมไว้เยอะๆ ยิ้มรับ ยกมือไหว้ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย สองมือประนมแล้วก้มหัวลงมา พาหนูรอดได้ง่ายกว่าการเชิดหน้าไร้สาระนะจ๊ะ

 

          ข้อสาม “อย่าพาดพิงคนอื่น” จงตอบเฉพาะเรื่องของตัวเอง ไม่ต้องตอบแทนคนอื่น ไม่ต้องคิดแทนคนอื่น อย่าเอาคนอื่นมาเป็นฐาน คิดว่าจะยกตนขึ้นเหนือเขา นั่นคือความคิดของคนไม่น่ารัก ไม่ต้องคิดแทนว่าถ้าเราไม่ทำ คนนั้นคนนี้จะเสียชื่อ เพราะถ้าเขาตอกกลับมา งานจะงอกมาอีกเป็นเท่าตัว

 

          ข้อที่สี่ “อย่าท้าทาย” หงายหลังมาเยอะแล้วลูกเอ๊ย อันนี้พูดจริงๆ จากประสบการณ์ เห็นมากับสองตา ไม่ได้บอกผ่าน

 

          ข้อสุดท้าย “จริงใจและมีสติ” ก่อนจะออกมาเจอไมค์ ขอให้ทบทวนสิ่งที่จะพูด แล้วตั้งสติให้ดี แผ่เมตตาให้ตัวเองและสัตว์โลก ตั้งมั่นว่าจะออกไปบอกกล่าวสิ่งไหน แล้วทำเสีย มองหน้า สบตาทุกคนตรงๆ อย่าหลบ พูดให้ชัดเจน ไม่ลิ้นจุกปาก ไม่ง้องแง้ง งานแง้ว ไม่เอา ไม่เอา เคลียร์ให้ชัด กระชับ ไม่เวิ่นเว้อ แล้วปิดประเด็นไปอย่างชัดเจนที่สุด ฟังคำถามแล้วจับประเด็นตอบให้ถูกต้อง เราจะดูน่าเชื่อถือ ไม่โง่ ไม่เพ้อเจ้อ

 

          สิ่งเหล่านี้สอนกันมาตั้งแต่นักแสดงรุ่นแม่รุ่นพี่จนมาถึงรุ่นนี้ พี่หญิงยศก็อยากจะฝากไว้ จะเป็นรุ่นน้องวงโยฯ หรือนักแสดงรุ่นต่อไปก็รับไว้นะลูกนะ ไม่งั้นพี่หญิงยศต้องกลับมาปวดตับกับสคริปท์เลื่อนลอยอีกมันก็ไม่ไหวจะช่วยเหลือจริงๆ ค่ะ...

 

.......................................

(หมายเหตุ 'ศิลปะของการถูกรุม....'  : คอลัมน์ ขบคิดขีดเขียน โดย.. หญิงยศ)