วรรณกรรม'สามานย์ สามัญ' | คมชัดลึก

 

 

          ช่วงงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ เข้าใจว่าหลายคนคงได้แวะเวียนไปซื้อหาหนังสือที่ชอบมานั่งๆ นอนๆ อ่านกันแล้ว ดิฉันเองก็เหมือนกัน... 

 

          และให้บังเอิญได้เห็นผลงานล่าสุดของ คุณอุทิศ เหมะมูล นักเขียนซีไรต์ จากนวนิยายเรื่อง "ลับแลแก่งคอย" ที่ตอนนี้ตั้งสำนักพิมพ์เอง ชื่อสำนักพิมพ์จุติ เลยอยากให้ได้ลองอ่านเป็นน้ำจิ้มกันสักนิด

 

*********

 

          หญิงวัยกลางคนยังไม่ได้หลับสักตื่นเลย ทั้งตื่นเต้นและกังวล ค่าที่ว่าลูกชายหายหัวยังไม่เอามอเตอร์ไซค์กลับมา ตอนนั้นเองที่นางได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์ค่อยๆ แล่นเข้ามาใกล้ นางรีบลุกจากหน้าจอทีวีออกไปหน้าห้องแถว ลูกชายตัวดีงุ่นง่านดับเครื่องรถ ใช้เท้าเขี่ยขาตั้งรถยันพื้น หญิงวัยกลางคนถลาเข้าหาลูก มือไม้ทั้งสองข้างระรัวฟาดใส่เต็มแรงห่วง

 

          "มึงหายหัวไปไหนมาทั้งคืน ไอ้..." ถ้อยผรุสวาทมาอีกชุดใหญ่

 

          เด็กหนุ่มเงียบกริบ ปัดป้องการทุบตีได้บ้าง ไม่ได้บ้าง จนนางเจ็บมือและเหนื่อยเพลียเองนั่นแหละจึงหยุด

 

          ตานางเหลือบไปเห็นรอยครูดถลอกเป็นทางยาวบนตัวรถมอเตอร์ไซค์ที่ยังผ่อนไม่หมด โทสะบันดาลขึ้นอีก คราวนี้มองเห็นไม้ไผ่ขนาดลำแขนวางอยู่ใกล้ๆ จึงหยิบคว้าฟาดดะไปที่ตัวลูกชาย เด็กหนุ่มนอนขดตัวอยู่บนพื้นอย่างจำนน ขวัญกระเจิงไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้เป็นเพียงผลของความย่อยยับทางใจของเขา จึงไม่ต่อต้านตอบโต้ใดๆ

 

          นางหยุดมืออีกครั้งเมื่อโทสะจางลง ไต่สวนพลางหอบพลางว่า เขาเอารถมอเตอร์ไซค์ของนางไปโดนอะไรมา

          "มึงจะแหกโค้งตายตามพ่อมึงไปก็ได้ แต่อย่ามายุ่งกับมอเตอร์ไซค์กู" นางว่า "เอ้า ว่ามา มึงเอามอเตอร์ไซค์กูไปโดนอะไรมา"

          ช่วงเวลาของถ้อยคำ เด็กหนุ่มเห็นว่าช่วงลงมือลงไม้จบสิ้นแล้ว จึงลุกขึ้นยืนแล้วยอมพูด

          "ทหารทำ มันขับรถถังไล่ยิงผม ดีที่หลบทัน เลยล้มลง" เด็กหนุ่มบอก

          นางสะอึกจุกอก เป็นทั้งพ่นลมหายใจและแสยะปากพร้อมกัน

          "โกหกหน้าด้านๆ จนเป็นสันดานของมึงแล้วสินะ" นางเยาะ "เหมือนที่มึงโกหกกูเรื่องภูเขาทอง"

          "โกหกอะไร!" เขาว่า "ก็ทหารมันออกมาทั่วเมืองแม่ไม่เห็นรึไง"

          "เออกูเห็น แต่เขาไม่ได้มาไล่ยิงใครอย่างมึงว่า"

 

          "ถ้าไม่ไล่ยิงแล้วผมจะขับรถมอไซค์ล้มได้ไงเล่า พูดไม่รู้เรื่อง" เด็กหนุ่มเถียง ขับรถล้มเพราะทหารล้อมเขาไว้ทุกทิศทุกทางจริงๆ

          พอมารดาเห็นลูกชายไม่ยอมรับความผิดของตน ทั้งยังเถียงคำไม่ตกฟาก โทสะจึงแล่นปราดขึ้นมาอีก นางใช้ไม้ไผ่ในมือหวดกระหน่ำเด็กหนุ่มไม่ยั้ง ปากยังพูดเป็นคำๆ ตามครั้งที่หวดไม้ลง

 

          "ไอ้เด็กเหลือขอ ไอ้คนโกหก เลี้ยงเสียข้าวสุก ไอ้เนรคุณ ใครเขาจะไล่ยิงมึง แหกตาดูสิ มีแต่คนเขาเอาดอกไม้ไปให้ ไอ้จัญไร ไอ้โกหก ไอ้ภูเขาทอง ไอ้เด็กเสียคน!"

*****

 

          บางตอนจากเรื่อง 'กรุงเทพฯ กรงเทพ (1)' รวมเรื่องสั้นในเล่ม สามานย์ สามัญ...เผื่อว่าแฟนๆ อยากติดตามอ่านทั้งเล่มค่ะ

 

.......................................

(หมายเหตุ วรรณกรรม "สามานย์ สามัญ" : คอลัมน์ มองผ่านเลนส์คม โดย... นันทพร ไวศยะสุวรรณ์)