ขบคิดขีดเขียน:'ลัทธินิยมความลำบาก' | คมชัดลึก

 

          เพิ่งผ่านงานประกาศผลรางวัลออสการ์ไปหมาดๆ โดยมี Ellen DeGeneres มารับหน้าที่พิธีกรตลอดการถ่ายทอดสดไปทั่วทั้งโลก หญิงยศได้มีโอกาสอ่านสัมภาษณ์ของเอลเลนกับคำถามที่ถามถึงเหตุผลว่าทำไมถึงตัดสินใจรับงานนี้ หลายคนคงคิดนะคะว่าก็ทำไมจะไม่ล่ะ โอกาสงดงามขนาดนี้ คิดอย่างนั้นก็ใช่ แต่อีกแง่หนึ่ง รายการนี้คือการแจ้งเกิดและ “แจ้งดับ” พิธีกรมามากมายหลากหลายคน หากไม่แน่จริงนี่เรียกว่า ยังไม่ทันประกาศผลรางวัลสุดท้ายก็ออกใบมรณะบัตรให้พิธีกรไปก่อนได้เลย มันคือความท้าทายและเรียกว่าเป็นบททดสอบครั้งใหญ่ในหน้าที่การงานกันเลยทีเดียว 

 

          คำตอบของเอลเลนถูกใจหญิงยศมากค่ะ เธอตอบว่า “As a performer, you shouldn’t get yourself too comfortable.” ประมาณนี้นะคะ แปลออกมาได้ว่า ในฐานะผู้แสดง เราไม่ควรปล่อยให้ตัวเองสบายเกินไปนัก แปลไทยเป็นไทยอีกทีก็คือ เราควรต้องยอมให้ตัวเองได้พบเจองานที่ยากและท้าทายตัวเอง เพื่อที่เราจะได้เก่งมากขึ้นนั่นเองค่ะ แต่หลายคนกลับกลัวนะคะ คนส่วนใหญ่ทำงานมาจนถึงจุดที่เราเรียกว่า “Comfort Zone” นั่นก็คือเราทำงานมาจนอยู่ตัว มีชื่อเสียงและฐานะมั่นคงดี ปลอดภัย ไม่เสี่ยง เปรียบเสมือนเราสร้างบ้านมาจนเสร็จแล้วก็เริ่มจะเอาเบาะนุ่มๆ มาบุหุ้มเอาไว้ ล้มยังไงก็ไม่เจ็บ โลกมันนุ่มไปหมด ปลอดภัย สบาย แล้วทำไมเราถึงจะอยากออกไปเผชิญกับโลกแข็งๆ ภายนอกอีกใช่ไหมคะ 

 

          คิดแบบนั้นก็ได้ หญิงยศเชื่อว่ามีหลายคนที่พอใจจะอยู่ในนั้นตรงจุดที่ชีวิตสบาย แต่ประเด็นคือตรงนี้แหละค่ะ เราเลือกที่จะ “หยุด” อยู่กับที่ แต่ในฐานะของศิลปิน ของคนสร้างงาน เราหยุดเมื่อไหร่ก็คือเราตายนั่นแหละค่ะ เหตุผลที่เอลเลนเลือกที่จะเสี่ยงมาเป็นพิธีกรออสการ์ทั้งๆ ที่เธอน่าจะอยู่ในจุดที่พีกที่สุดของอาชีพก็เพราะเธอไม่ยอมที่จะหยุด เธอเลือกที่จะเสี่ยง หญิงยศนับถือผู้หญิงคนนี้ที่ความคิด นี่ถ้าไม่ติดว่าชอบผู้ชาย ก็ว่าจะบินไปหานางซะหน่อย หลงรักทอมผู้นี้จริงๆ ค่ะ

หญิงยศตัดสินใจมาเล่นกายกรรมตอนอายุสามสิบห้า ทั้งๆ ที่มันน่าจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด มันกลับเป็นสิ่งที่สอนให้หญิงยศเอาชนะความกลัวของตัวเองได้ผลชะงัดมากที่สุด ในโลกกายกรรม หญิงยศคือคนที่เพิ่งเริ่มต้น เหมือนกับเด็กๆที่กำลังไต่เต้าทำงานอย่างหนักเพื่อที่จะสร้างรากฐานให้มั่นคง คุณครูของหญิงยศห้ามไม่ให้เราพูดคำว่ากลัวในสตูดิโอกายกรรม แต่ในโลกของการทำงาน หากคุณอยากจะประสบความสำเร็จ มีอีกห้าคำที่ไม่ควรปล่อยให้มันหลุดออกมาจากปาก

1. “ยาก” ทันทีที่เราพูดออกมามันจะบล็อกความสามารถของสมองเราทันที

2. “ทำไม่ได้” นี่คือการยอมแพ้ที่แย่ที่สุด

3. “ขี้เกียจ” พูดเล่นก็ไม่ได้ นี่คือบ่อเพาะเชื้อของความไม่รับผิดชอบ

4. “เหนื่อย” ทันทีที่พูดคำนี้ออกมา ร่างกายจะตอบสนองด้วยการอ่อนแอลงทันที

5. “เบื่อ” พอคำนี้แล่นเข้าสมอง สมองจะสั่งไม่ให้เรียนรู้ต่อและหยุดเรียนรู้สิ่งที่กำลังจะทำ

 

          หญิงยศได้รับห้าคำที่ไม่ควรพูดนี้จากการส่งต่อกันมาในกรุ๊ปไลน์ อ่านแล้วชอบใจ ก็เลยแชร์ต่อ ผลที่ได้รับกลับมาคือคอมเม้นท์จากหลากหลายคนที่ยอมรับว่าในหนึ่งวัน เขาพูดคำเหล่านี้กันบ่อยมาก อ่านแล้วก็อยากกลับไปกราบแม่ที่ไม่เคยยอมให้หญิงยศเอ่ยคำเหล่านี้เลยตั้งแต่เด็ก แม่พูดเสมอว่า “เหนื่อยก็ไปนอน ตื่นมาทำต่อ อย่าให้ได้ยินว่าทำไม่ได้ ไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้ ไม่มีอะไรยากถ้าตั้งใจจริงๆ อย่าเป็นคนขี้เกียจเพราะนั่นคือคนน่ารังเกียจที่สุด” สี่คำนี้หญิงยศจำขึ้นใจ แต่มีคำหนึ่งที่เหมือนจะเป็นคำติดปากของคนเกือบทุกคน นั่นก็คือคำว่า “เบื่อ” พูดลอยๆ โดยไม่ตั้งใจ พูดเพราะติดปาก พูดเพราะเคยชิน ลองหยุดมันนะคะ ลองตั้งใจจะหยุดพูดคำเหล่านี้ที่มันเป็นอุปสรรคกั้นเราจากความสำเร็จยิ่งใหญ่ที่เราควรจะได้รับในชีวิตนี้

 

          คุณเอลเลนเขาสร้างบ้านนุ่มๆ เสร็จแล้วเขายังเลือกที่จะเดินออกมาหาโลกที่แข็งกร้าวใบนี้ต่อ เราที่ยังสร้างบ้านไม่เสร็จด้วยซ้ำก็อย่าเพิ่งบ่น มีงานทำมีอุปสรรคให้ต่อสู้ ตรงนี้แหละคือรสชาดคือความสนุกของชีวิต เหมือยไต่เขาขึ้นไปหายอด เราคิดหาทางต่อสู้กว่าจะขึ้นถึงยอดเขาได้นั้นมันใช้ทั้งพลังกายพลังสมอง ร่างกายทำงานถึงขีดสุด มันสุดยอด มันเซ็กซี่ พอขึ้นถึงยอดเขามันก็คงหอมหวานอยู่สักสองสามชั่วโมงนะ เชื่อเถอะพอหายเหนื่อย เราจะอยากกลิ้งร่างลงมาข้างล่างแล้วเริ่มปีนใหม่....

 

          เพราะคุณค่าของชีวิตมันไม่ได้มาจากการอยู่เฉยๆนะคะคู้ณณณณณณ....

 

.......................................

(หมายเหตุ 'ลัทธินิยมความลำบาก' : คอลัมน์ ขบคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ)