เล่นหูเล่นตา:'ปาย-กาน-หย่าย (2)' | คมชัดลึก

 

 

 

          จากสนามบินสุวรรณภูมิ...สู่สนามบินเชียงใหม่...ต่อไปยังสนามบินปาย แล้วขึ้นรถตู้ไปลง “ภูริปาย วิลล่า” (Puripai Villa) พื้นที่ๆ โอบล้อมไปด้วยภูเขาท่ามกลางเมฆหมอกและอากาศเย็น 10 องศาในเวลาค่ำคืน... ในงานเปิดตัวธุรกิจอสังหาฯ อิงป่าเขาของ ภูริ หิรัญพฤกษ์ เพื่อให้ลูกค้าผู้มีฐานะและรสนิยมแนวอนุรักษ์ธรรมชาติได้ครอบครองในราคา 5 ล้านขึ้นไป บนพื้นที่ 200 ตารางวายันหลายไร่... “คุณเอ” ลูกค้ารายหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนในกลุ่มของภูริซื้อพื้นที่เปล่าแล้วสร้างเป็นโรงแรมเล็กๆ มูลค่า 120 ล้านบาทเบาๆ แต่ยังไม่เรียบร้อยดียังต้องตกแต่งต่อไปให้ได้ดั่งใจนาง... สร้างเสร็จคงมีลูกค้าจองคิวยาวข้ามปี! ตามที่แจ้งมางานนี้คืองานเปิดตัววิลล่า แขกที่มาส่วนใหญ่จึงควรจะเป็นลูกค้าหรือผู้สื่อข่าว แต่ที่เห็นอยู่ตรงหน้า... มีแต่ดารา! ถ้าไม่ใช่งานแจกรางวัลอะไรฉันก็ไม่เคยเห็นดารามารวมตัวกันมากมายขนาดนี้ ถ้าไม่นับคู่สามี-ภรรยาเจ้าของกิจการ “ภูริ-แอน” ก็จะมีทั้ง ทาทา ยัง, ชาคริต-วุ้นเส้น, อ้อม พิยดาและสามี, น็อต วรฤทธิ์, หญิง รฐา, อีฟ พุทธธิดา, เก้า จิรายุ, มาริโอ้ เมาเร่อ, อาเล็ก ธีรเดช, พิม พิมพ์มาดา, เป๊ก เปรมณัช, เคน ภูภูมิ, หญิงแมงมุม-คุณดอลล่าร์, "ปลาวาฬ" วรสิทธิ์ อิสสระ ยังมีอีกมากมายจนจำกันไม่หวาดไม่ไหว ส่วนนักร้องที่เขาจ้างมาสร้างความรื่นเริงในงานก็มี โรส ศิรินทิพย์, ป๊อบ ปองกูล และพวกฉัน (โก้ มิสเตอร์แซกแมน เจนนิเฟอร์ คิ้ม และทาเคชิแบนด์) ...

 

          เวลาแห่งความเถิดเทิงได้เริ่มตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ทันลับขอบฟ้า... ยิ่งดึกก็ยิ่งคึก!... ส่วนฉัน นักร้องแก่ตอแหลเก่งกับน้องชายตัวกลม โก้ มิสเตอร์แซกแมน และวงทาเคชิต่างตั้งสติทำงานให้เสร็จ ... เมื่อไหร่ที่ถูกจ้างมาทำงานแล้วรับค่าจ้าง พวกเราจะไร้ซึ่งตัวตนเป็นเพียงคนรับจ้าง... เป็น “ลูกจ้าง” อย่างเต็มตัว คนที่สนุกสนานอยู่ตรงหน้าพวกเราคือ “เจ้านาย” (ชั่วคราว) จะไม่มีการตีตนเสมอท่าน ชนแก้วหรือพูดจาเล่นหัวกับใคร เสร็จงานบนเวทีพวกเราก็ก้มหน้างุดเดินลงจากเวทีขึ้นรถตู้กลับที่พัก (แม้ในตอนหัวค่ำ ภูริกับแอนจะชวนให้พวกเราอยู่สนุกกันต่อหลังเสร็จงาน) แวะเซเว่นซื้อของกินใส่ท้อง พอถึงที่พักก็แยกเข้าห้องใครห้องมัน มองหน้ากันแล้วต่อให้เมาก็ไม่มั่วเซ็กส์กัน ทั้งๆ ที่หน้าตาดีกันทุกคน (ในที่มืด) ว่าไปแล้วอาชีพนักร้องอย่างฉันมีกฎกติกามารยาทและข้อห้ามต่างๆ มากมายที่จะทำให้อยู่ร่วมกันกับผู้ร่วมงานด้วยความเคารพและนับถือซึ่งกันและกัน (อาจถึงขั้น “เกรงกลัว” ถ้าดูที่หน้ากับปาก!) กฎเหล็กของฉันก็คือ “อย่าเอาลูกน้องมาทำผัว” ลูกน้องในที่นี้หมายถึงนักดนตรีในวงเพราะจะทำให้เสียการปกครอง มันอาจจะขึ้นขี่หัวเราได้หลังจากขี่อย่างอื่นไปแล้ว (ขี่มอเตอร์ไซค์มะ!) เหตุการณ์นี้ไม่เกิดขึ้นในวงทาเคชิแน่ๆ เพราะเวลาฉันรวมตัวกับพวกมัน... ละครสัตว์ชัดๆ! นักร้องสาว สวย บริสุทธิ์ และอ่อนแออย่างฉัน... พวกมันบอกว่า... เคารพเหมือนแม่!

 

          ตอนเช้าพวกเราเก็บข้าวของใส่กระเป๋าแล้วออกมากินอาหารเช้าของโรงแรมที่พัก... มีคนตื่นเช้ามานั่งกินก่อนพวกเรา... หน้าตาดีๆ กันทั้งนั้น เริ่มจาก มาริโอ้ หน้าตาตอนตื่นใหม่น่ารักน่าเอ็นดู ฉันเห็นเขาตั้งแต่ยังเด็กกว่านี้ มาริโอ้เป็นเด็กใสซื่อและจิตใจดี แม้เวลาจะผ่านไปจนเขามีชื่อเสียงมากมายในวันนี้ เขาก็ยังเป็นมาริโอ้คนเดิม... เป็นเด็ก! มาริโอ้ อาเล็ก ธีรเดช และเคน ภูภูมิ นั่งกินข้าวรวมกัน คุยกับงุบงิบเบาๆ ฉันจะเงี่ยหูฟังยังไงก็ไม่ได้ยิน ผิดกับโต๊ะฉันครบทีมรวมทั้งสีเกด เสียงดังยังกะทัวร์จีนลง... เฮ้อ! 

 

          ขึ้นเครื่องบินลำเล็ก 12 ที่นั่งกลับเชียงใหม่ โก้ สีเกด และฉันได้นั่งด้านหน้าติดกับนักบิน พอเครื่องลงนักบินหันมายกมือไหว้ฉันกับสีเกด... อือ... แก่ที่สุดในเที่ยวบิน! โก้แยกไปขึ้นรถตู้ต่อไปงานที่จ.สุโขทัย ส่วนฉันกับสีเกดยังอยู่ต่อที่เชียงใหม่เช่ารถขับไปโรงแรมที่พักรอทำงานต่อที่งานราชพฤกษ์ในวันพรุ่งนี้...

 

          ข้าวตูกับยิม (ช่างหน้า-ช่างผม) บินมาเชียงใหม่เพื่อโม่หน้าฉันให้ทันไปไถนาที่งานราชพฤกษ์ สวยงามตามท้องเรื่องพร้อมไถนา... มีผู้ชมซื้อบัตรราคา 50 บาท เพื่อมาดูเมียงู งานนี้จัดขึ้นเพื่อให้ผู้ชมเข้าชมสถานที่ซึ่งเปิดให้เช่าจัดงานอีเวนท์และกิจกรรมต่างๆ แต่ละพื้นที่ถูก-แพงขึ้นอยู่กับโซน... ที่ราคาสูงที่สุดคือโซนหน้าหอคำ จัดงานตอนค่ำวิวหอคำที่มีไฟส่องจะสวยงามมาก ลานน้า... ลานนา ค่าคุณตำรวจ! ที่งานราชพฤกษ์จัดกิจกรรมทุกเดือนตลอดปี ก่อนหน้านั้นมี “ตู่ ภพธร” มาแสดง เป็นที่ฮือฮาเพราะมีคนเข้าชมคอนเสิร์ตถึง 1,000 คน เจ้าหน้าที่ราชพฤกษ์เขาบอกมาทำให้ฉันใจแป้ว... เฮ้อ... คนจะมาดูเมียงูถึง 500 คนมะ... ทีแรกคนก็หร็อมแหร็ม ยิ่งค่ำลงคนก็ยิ่งเพิ่มขึ้น จะยังไงก็เถอะ อายุรวมของคนดูฉันมากที่สุดก็แล้วกัน! เป็นคอนเสิร์ตในสวนที่เย็นสบายในช่วงหน้าหนาวเช่นนี้ ... ร้องเพลงอย่างมีความสุขเพราะเหงื่อรักแร้ไม่ออก! ... ก่อนขึ้นเวทีมีคนดูอุ้มลูกจูงหลานมาถ่ายรูปกับฉัน คนมากขึ้นเริ่มมึน พักยกขอขึ้นไปร้องเพลงก่อนละกัน ร้องไปครึ่งชั่วโมง ก็เรียก “กบ วีระศักดิ์” (เดอะวอยซ์ 1) ขึ้นมาแตะมือร้องต่อ ฉันถือโอกาสลงไปกินน้ำ ติดกาวขนตาปลอม ติดกาวฟันปลอม เปลี่ยนผ้าอ้อมผู้ใหญ่ จิบน้ำขิง ชิมยาหอม ทาลองกานอยด์กันเข่าเสื่อม เอิ่ม... ต้องเข้าใจนะ... นักร้องมัน... แก่! ... ยกนี้คนดูบางส่วนก็กรูมาถ่ายรูปอีกรอบ... ต้องเข้าใจ! 

 

          ยกที่ 2 ขึ้นไปจัดเพลงสนุกสนานให้คนดูได้ขยับข้อต่อ แขนขา และต้นคอ เถิดเทิงกันจนลืมเวลาร่ำเวลาว่าปาเข้าไป 2 ทุ่มกว่าแล้ว... จบเพลงสุดท้าย ฉันกะว่าจะนั่งพักเท้าเพราะยืนเขย่งบนส้นสูง 5 นิ้วมา 2 ชั่วโมงกว่าแล้ว... เดินลงจากเวทีเห็นคนดูมารออยู่กลุ่มใหญ่ รถตู้มาจอดรอรับฉัน คงต้องจอดรอต่อไป ได้ยินเสียงสีเกด ผู้จัดการจัดคิวอยู่ด้านล่าง

 

          “เข้าแถวนะคะ... เดี๋ยวได้ถ่ายทุกคน”

 

          มองกวาดไปเดาว่าประมาณ 100 คน “อีคุณสีเกด ไม่ช่วยกรูเลย” ... เอาวะ ... คนเขาอุตส่าห์เสียเวลามาดูมารอมาชื่นชม นี่แหละเขาเรียกว่า “ความนิยม” นักร้องอย่างฉันใช้สิ่งนี้เลี้ยงปากเลี้ยงท้อง  คนที่เข้าคิวถ่ายรูปเหล่านี้ ... ฉันเรียกว่า “ผู้มีพระคุณ” เต็มที่เลยค่าทุกคน! 

 

          จากปายสู่เชียงใหม่ผ่านเรื่องราวและผู้คนมากมาย เรื่องมันไม่จบง่ายๆ หรอกค่ะคุณตำรวจ เพราะตอนนี้มันไปกันใหญ่แล้วค่า ...

 

.......................................

(หมายเหตุ 'ปาย-กาน-หย่าย (2)' : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)