ขบคิดขีดเขียน:'ทำดีที่สุด... หรือยัง' | คมชัดลึก

          คนบางคนเกิดมาเพื่อเป็นแรงบันดาลใจ...

          เมื่อสามสี่ปีก่อน หญิงยศได้มีโอกาศยกกองละครเรื่อง “รักประกาศิต” ไปถ่ายทำถึงยอดดอยช้าง จังหวัดเชียงราย ด้วยว่าพระเอกในเรื่องเป็นเจ้าของไร่กาแฟค่ะ เราได้รับความเมตตาจากเจ้าของและผู้บุกเบิกกาแฟดอยช้าง “พี่วิชา พรหมยงค์” ให้ขึ้นไปถ่ายทำกับสถานที่จริงได้เลย ทางเราปลาบปลื้มปิติ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าต้องเผชิญกับอะไรกันบ้าง..

          ถึงวันถ่ายทำ ทีมงานและนักแสดงขึ้นเครื่องไปลงที่สนามบินเชียงราย แล้วก็มีรถตู้มารับค่ะ ทุกคนได้รับการบอกกล่าวว่าการขึ้นดอยจะใช้เวลาเป็นชั่วโมง หากใครเมารถให้อัดยาไว้ได้ก่อนเลย ขบวนเราเริ่มเดินทางโดยมีขบวนรถตู้ค่อยๆวิ่งขโยกขึ้นดอยไป เรียกว่าแทบต้องจอดรถอ้วกกันเลยทีเดียว มันทั้งชัน ทั้งลดเลี้ยว ทั้งหลบหลุม ทั้งโค้งมุมฉาก ทั้งกระชาก ทั้ง.. โอ๊ย สารพัดที่จะนึกได้ล่ะค่ะ

          เมื่อขึ้นมาถึงทั้งทีมงานและนักแสดงหน้าเขียว หน้าเหลืองไปตามๆ กัน แต่ทันทีที่เปิดประตูรถตู้ อากาศเย็นๆ โชยมาแตะที่หน้า เย็นเฉียบคมกริบ สดชื่นที่สุด ข้างหน้าเราคือลานกว้างหน้าโรงงานผลิตเมล็ดกาแฟอราบิก้า มีการตากเมล็ดกาแฟเรียงรายไว้เกือบเต็มลาน

          หญิงยศมองไปรอบๆ แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับป้าย ที่เขียนด้วยลายมือง่ายๆ ตั้งตระหง่านอยู่หน้าโรงงานว่า “ทำให้ดีที่สุด... ทุกวัน” เป็นคำพูดง่ายๆ ที่สะกดใจหญิงยศให้หยุดคิด จนเลขาหญิงยศมาสะกิดให้ไปสวัสดีเจ้าของไร่ที่ไม่เคยเจอกันมาก่อนเลยค่ะ

          หญิงยศเดินมาที่ร้านกาแฟข้างๆ โรงงาน จริงๆ ต้องเรียกว่าเพิงมากกว่า เพราะเป็นแค่ศาลาโล่งๆ และมีโต๊ะไม้เรียงๆ กันอยู่ไม่กี่ตัว ตรงมุมหนึ่งของร้าน พี่วิชานั่งอยู่ในชุดชาวเผ่าพื้นเมือง ผมยาว ไร้การปรุงแต่งใดๆ เรียกว่าถ้าไม่แนะนำไม่มีวันรู้ว่านี่คือเจ้าของกาแฟดอยช้าง ผู้บุกเบิกกาแฟขี้ชะมดแก้วละเป็นพันเด็ดขาด

          ดอยช้างไม่มีอะไรเตะตาเรานอกจากโรงงานกาแฟค่ะ ถ้าจะมองกันด้วยตาเปล่า แต่ถ้าลองได้สัมผัสแล้วจะพบว่านี่คือชุมชนที่เข้มแข็ง แข็งแรงจากผู้นำที่มีความตั้งใจจะทำให้คุณภาพชีวิตของผู้คนดีขึ้น ทั้งดอยมีสัญญาณอินเตอร์เน็ทแล่นปรู๊ดๆ ทุกอย่างสะดวกสบาย ชาวบ้านมีรถกระบะขับ มีอาชีพ และที่สำคัญหญิงยศได้ดื่มกาแฟลาเต้ที่อร่อยที่สุดบนดอยนี้เองค่ะ

          จากเพิงกาแฟเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรเลยนั่นแหละ อร่อยจนต้องเดินถือถ้วยเปล่าไปที่เพิงหมาแหงน แล้วหญิงยศก็ได้ลงนั่งคุยกับพี่วิชาค่ะ “อร่อยใช่มั๊ย ชงด้วยน้ำแร่ทุกแก้วนะ” คุณพระ!! ไฮโซกว่านี้ไม่มีนะจะบอก!!

          หญิงยศถามพี่วิชาว่าพี่วิชาชอบดื่มกาแฟเหรอคะ พี่วิชายิ้มแล้วตอบว่า “กินไม่เป็น กินแต่เหล้า แต่คนเรานะ ถ้าตัดสินใจจะทำอะไรแล้ว มันต้องทำให้ดีที่สุด” หญิงยศนั่งคุยกับพี่วิชาตลอดบ่ายวันนั้น นั่งคุยไปเรื่อยๆแต่กลายเป็นว่าหญิงยศได้ไฟได้แรงบันดาลใจกลับมาทำงานแบบเต็มเปี่ยม ....

          หญิงยศไม่มีโอกาศได้เจอกับพี่วิชาอีกเลยหลังจากวันนั้น แต่แปลกที่ยังจำทุกคำพูดและระลึกถึงแกเสมอ โดยเฉพาะป้ายที่บอกให้เราทำดีที่สุดทุกวันนั้นมันติดตาติดใจหญิงยศอยู่ตลอดเวลา จนเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา อยู่ดีๆ ก็นึกถึงแกอีก และตั้งใจจะเขียนถึงแกลงคอลัมณ์นี่สักครั้ง คิดเสร็จก็เปิดเฟซบุ๊กตัวเอง เห็นอาตู่ นพพล โกมารชุนลงรูปคู่กับพี่วิชาพร้อมกับข้อความไว้อาลัย หญิงยศตกใจรีบเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น อาตู่ตอบว่า พี่วิชาเดินลงมานั่งรอจะทานข้าวเช้า แล้วอยู่ดีๆ ก็ฟุบลงไปโต๊ะ แล้วเสียชีวิตทันที ด้วยอาการหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน

          แปลกดีค่ะที่หญิงยศรู้สึกเสียใจกับข่าวนี้มาก ทั้งๆ ที่ก็ได้พบเจอแกเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น แต่เรากลับรู้สึกว่าเราได้สูญเสียบุคคลที่มีความดี มีประโยชน์กับโลกนี้ไป เหมือนกับที่อาตู่ นพพลเขียนไว้อาลัยพี่วิชาไว้ว่า “อำลาและอาลัยมนุษย์ประเสริฐอีกท่านของสยามประเทศ ตำนานแห่งดอยช้าง” ไม่ได้มากเกินจริงไปเลยค่ะ

          ย้อนกลับมาดูที่ตัวเรากันบ้างว่า ทุกวันนี้ที่เราดิ้นรนไขว่คว้า เราทำไปเพื่ออะไร เราทำดีที่สุดหรือยัง เราได้ทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้างหรือไม่ หากวันนี้เรานั่ลงงรออาหารเช้าแล้วเกิดฟุบต้องจากโลกนี้ไป เราจะเสียดายชีวิตหรือไม่ จะมีใครอาลัยคร่ำครวญถึงความดีของเราหรือเปล่า หรือมีแต่คนก่นด่าสมน้ำหน้าว่าดีแล้วไปเสียได้ เราจะถูกจดจำในแบบไหน.... สังขารก็ต้องตายไป แต่ความดีที่ได้สร้างไว้จะตั้งอยู่... ลองทำดูในวันที่ยังหายใจนะคะ ทำดีต่อกันไว้ ลดละอัตตาหนาแน่น แล้วค่อยๆใช้มือของเราขีดเขียนลงบนป้ายปักไว้ในหัวใจ ให้ตัวเราอ่านให้ขึ้นใจทุกวัน...

          “จงทำให้ดีที่สุด... ทุกวัน”

          ขอร่วมอำลาและอาลัยมนุษย์ประเสริฐผู้เกิดมาสร้างแรงบันดาลใจ พี่วิชา พรหมยงค์

.......................................
(หมายเหตุ 'ทำดีที่สุด... หรือยัง' : คอลัมน์ ขบคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ)