The Wolf of Wall Street | คมชัดลึก

 

                  ได้ชื่อว่าเป็นคนทำหนังที่ถนัดถนี่กับการทำหนังแก๊งสเตอร์ ชอบเล่าเรื่องของมาเฟีย(Good Fellas, Casino, Gangs of New York)หรือไม่ก็พวกชนชั้นล่าง, นอกกฎหมาย(Taxi Driver, Raging Bull) มักนำเสนอความรุนแรงในหนังอยู่บ่อยๆ รวมถึงตัวละครในหนังของเขามักเป็นคนมีปมทางจิต(Cape Fear, The Aviator ฯลฯ อันที่จริงทักษะการทำงานของลุง ‘มาร์ตี้’ มีมากมาย เขายังเคยทำหนังสารคดีดนตรีอย่าง The Last Waltz, Shine A Lightด้วยซ้ำไป

 

                  หลังจาก Shutter Island เมื่อ 4 ปีที่แล้ว ลุงมาร์ตี้ ขยับไปทำงานหลากหลายแนวออกไปทั้งสารคดี ทีวีซีรี่ย์ ล่าสุดเมื่อ 2 ปีก่อนมาร์ตินสกอร์เซซี่ หันมาทำหนังเด็กชื่อ “Hugo” นัยว่าเพื่อแสดงความคาราวะต่อ จอร์จส เมลิเยร์ บิดาแห่งประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ เป็นหนังดราม่าแฟนตาซี ที่ใช้เทคโนโลยี 3 มิติ เพื่อรับใช้ศิลปะภาพยนตร์ได้อย่างลงตัว

 

                  เป็นเวลาร่วม 10 ปีทีเดียว ที่เราไม่ได้เห็นงานในลักษณะของการทำหนังยุคแรกๆของลุงมาร์ตี้ หนังพวกแก๊งสเตอร์ หรือหนังที่เล่าเรื่องของคนนอกกฎหมาย จนมาปีที่แล้ว The Wolf of Wall Street ถือเป็นงานที่ผู้กำกับ สกอร์เซซี กลับมาตวัดลายเซ็นต์ที่แฟนหนังของเขาคุ้นเคย นั่นคือการพูดถึงชีวิตคนๆหนึ่ง ที่เดินคร่อมอยู่บนโลกโสมม ทั้งการสร้างความมั่งคั่งจากธุรกิจผิดกฎหมาย หลงมัวเมาอยู่กับอบายมุข และมีความสุขอยู่กับการใช้ชีวิตด้วยความสุ่มเสี่ยง (ทั้งเสี่ยงกับชีวิต และเสี่ยงกับคุกตะราง)

 

                  ครั้งนี้ ตัวละครของ‘มาร์ตี้’เปลี่ยนจากพ่อค้ายา นักมวย ตำรวจคอรัปชั่น อาชญากรโรคจิต ฯ มาเป็นโบรกเกอร์ขี้ฉ้อ ที่ผิดหวังจากหน้าที่การงานในสายพานธุรกิจยิ่งใหญ่อย่างตลาดค้าหุ้นวอลล์สตรีทในนิวยอร์ค กลับมาเป็นโบรกเกอร์ในห้องค้าเถื่อนหรือBoiler Room ในลองไอส์แลนด์ ที่ใช้โทรศัพท์ตื้อลูกค้าเพื่อซื้อ-ขายหุ้นราคาไม่กี่เพนนี แต่ปั่นให้มีมูลค่าหลายดอลล่าร์ แลกกับค่านายหน้าอย่างงามถึงครึ่งหนึ่ง และไอ้หนุ่ม จอร์แดน เบลฟอร์ท ก็ทำได้ แถมยังชักชวนเพื่อนๆมาร่วมก๊วนจนกิจการรุ่งเรือง เปิดบริษัทเป็นของตัวเองและไปกร่างในตลาดใหญ่อย่างวอลล์สตรีทได้สำเร็จ

 

                  ไม่เพียงแค่ธุรกิจ ซื้อ-ขายหุ้น ในตลาดทุน แต่ฉากหลัง เบลฟอร์ทและเพื่อนๆกลับรวมหัวกันฉ้อฉล ทั้งปั่นหุ้น ฟอกเงิน กอบโกยเงินเข้ากระเป๋าอย่างมโหฬาร ที่สำคัญพวกเขาทำกันเป็นขบวนการ และยังล่อหลอกหนุ่มสาวรุ่นใหม่เข้ามาร่วมหัวจมท้าย ภายใต้ชื่อองค์กรว่า ‘สแตรทตัน โอ๊คม้อนท์’ นอกจากรายได้งามยั่วยวนใจแล้ว เบลฟอร์ท และเพื่อน ยังจูงใจคนในบริษัทด้วยการจัดปาร์ตี้ ที่มีทั้งเซ็กซ์, ยา โดยเฉพาะตัวเขาและเพื่อนสนิทไม่ว่าจะเป็น ดอนนี่, บอดนิค, ริสกิ้นส์ หรือแม้กระทั่งญาติฝ่ายภรรยา อย่างป้าเอมม่า ก็ช่วยกันยักย้ายถ่ายโอนฟอกเงินจากการทำผิดกฎหมายตลาดหลักทรัพย์กันอย่างสนุกสนาน ที่สำคัญ เบลฟอร์ทและดอนนี่ ก็เสพติดทั้งยาและปาร์ตี้ รวมถึงเซ็กซ์อย่างเมามันไม่แพ้กัน

 

                  The Wolf of Wall Street ไม่เพียงแฉให้เห็นเส้นทางของการฉ้อฉลและกลโกงในธุรกิจซื้อขายหุ้นเท่านั้น แต่ยังนำเสนอความวายป่วงของคน ที่หลงมัวเมาอยู่ในลาภยศอย่างโงหัวไม่ขึ้น‘เบลฟอร์ท’ปลูกฝังความภักดีให้กับคนในองค์กรของเขา ด้วยการปลุกเร้าให้ทำงานเพื่อเห็นแก่ความร่ำรวย อันนำไปสู่ชีวิตที่สุขสมแสนสบาย ทุกเช้าก่อนเริ่มงานเขาจะมาพร้อมคำพูดปลุกปลอบสร้างความฮึกเหิม ก่อนจะให้ทุกคนลงมือหว่านล้อม กวาดต้อนลูกค้าให้หลงกลติดกับความละโมบในหุ้นที่พวกเขาหลอกปั่นให้มีมูลค่าสูงลิบเกินจริง ก่อนจะเทขายทิ้งอย่างไม่ใยดี ทำเงินมหาศาลเป็นกอบเป็นกำจนได้รับฉายาเป็น ‘หมาป่า’ ที่หิวกระหายของวอลล์สตรีท

 

                  ความบ้าคลั่ง ห่ามห้าว ของเบลฟอร์ทและเพื่อนๆ ไม่ว่าจะเกิดจากความร่ำรวยอู้ฟู่จากธุรกิจที่ทำ หรือความมึนเมาจากยาที่เสพ ตลอดจนปาร์ตี้ที่จัดกันบ่อยครั้งจนแทบจะเป็นเหมือนอาหารมื้อหนึ่งของวัน ทำให้เบลฟอร์ทเพื่อน ขาดสติ ตัดสินใจหุนหันพลันแล่นในการทำธุรกิจจนสุดท้ายมันส่งผลสะท้อนมายังตัวเขา แต่ก็ถือว่าคุ้มสุดคุ้มเมื่อตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาเขาได้เสวยสุขจนล้นกระอัก

 

                  ความคุ้มคลั่งมัวเมา ที่เกิดขึ้นกับตัวละครในหนัง(ที่สร้างมาจากชีวิตจริง) จะไม่มีวันเกิดขึ้นให้เรารู้สึกรู้สมสัมผัสไปกับมันได้ ถ้าไม่ได้มาจากการแสดงแบบบ้าพลังของ ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ งานกำกับที่ดูจะแม่นยำและจับวางองค์ประกอบต่างๆได้อย่างแม่นยำลงตัวของมาร์ตินสกอร์เซซี เช้าวันจันทร์ที่ 3 มีนาคม เราคงได้เห็นใครคนใดคนหนึ่งเดินขึ้นไปรับรางวัลออสก้าร์อันทรงเกียรติ แต่ถ้าผิดไปจากนี้อย่างน้อย เราก็ได้หนังดีๆไว้ประดับโลกภาพยนตร์อีกหนึ่งเรื่อง

 

 

 

............................

 

(The Wolf of Wall Street : คอลัมน์เอกเขนกดูหนัง : โดย...ณัฐพงษ์ โอฆะพนม)