ขบคิดขีดเขียน:'หยุดมโน... แล้วโกออน' | คมชัดลึก

          “ความกลัวเป็นสิ่งที่เราคิดไปเอง”

          คุณครูเล้ง ราชนิกร พูดประโยคนี้กับหญิงยศเมื่อวันก่อน ตอนที่หญิงยศกำลังห้อยหัวอยู่บนผ้าในท่าเตรียมพร้อมบนความสูงประมาณเจ็ดเมตร เพียงแค่ปล่อยมือจากผ้า หญิงยศจะม้วนตัวตีลังกากลางอากาศลงมาแล้วหยุดตรงจุดที่ขาเกือบจะแตะพื้น

         รู้ทั้งรู้ว่าเราทำทุกอย่างถูกต้อง ผ้าที่พันร่างไว้จะไม่มีวันปล่อยเราร่วงลงมา แต่ในขณะที่ตัวเราอยู่ใกล้กับหลังคา สูงก็สูง สั่นก็สั่น แล้วเรากำหนดทุกอย่างในชีวิตด้วยตัวเองเพียงแค่ปล่อยมือออกเท่านั้น หญิงยศยอมรับแต่โดยดีเลยค่ะว่ากลัว... เรียกว่าฉี่จะแตกเลยดีกว่า

          หญิงยศได้ยินตัวเองตะโกนตอบครูและเพื่อนๆที่เชียร์อยู่ข้างล่างไปว่า “ไม่ปล่อย ไม่เอา กลัว” ทุกคนเงียบกริบ แล้วหญิงยศก็ได้ยินครูเล้งพูดขึ้นมาว่า “พี่จ๋าเชื่อตัวเอง หยุดคิด อย่าคิด” หญิงยศรวบรวมสติครั้งสุดท้าย (เพราะยังไงก็ลงทางอื่นไม่ได้แล้วล่ะ) แล้วทำตามที่ครูบอก คือหยุดคิดค่ะ... ปล่อยให้หัวว่างๆ... นับหนึ่ง สอง สาม... แล้วปล่อยมือ!!

          หญิงยศรู้สึกตัวเองค่อยๆร่วงลงมา ตีลังกาอยู่สามรอบครึ่งก่อนที่ผ้าจะรัดแล้วดึงร่างหญิงยศไว้ให้หยุดกลางอากาศ ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาประมาณสองวินาที แต่มันกลายเป็นสองวินาทีที่ทุกอย่างเด่นชัดมากในความรู้สึกของเรา

          หลังจากนั้นหญิงยศก็ขึ้นไปทำดร็อป (Drop)ได้โดยที่ไม่กลัวอีกแล้วค่ะ คำพูดครูเล้งติดอยู่ในหัวค่ะ ความกลัวเป็นสิ่งที่เราคิดไปเอง...

          หญิงยศกลัวเหลือเกินเพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะต้องเจอกับอะไร เรากลัวเพราะเราไม่รู้นั่นเองค่ะ เรามีอาการเจ็บป่วยไม่สบายตัว เราก็มโนไปต่างๆ ไม่กล้าไปหาหมอเพราะกลัวจะเป็นนู่นนี่ เราไม่กล้าเริ่มงานใหม่ เราไม่กล้าออกเดินทางคนเดียว เราไม่กล้าเลิกกับแฟนที่ไม่ได้ดีกับเราเลย เราไม่กล้าแม้แต่จะฝัน...

          เคยคิดกันดีๆ ไหมคะว่าชีวิตเราถูกกำหนดด้วย ”ความกลัว” มากน้อยแค่ไหน... คนหลายคนเปลี่ยนความกลัวให้กลายมาเป็นแรงผลัก แต่หลายคนก็โดนผลักกระเด็นไปไม่ถูกที่ถูกทาง

          มีคนที่หญิงยศรู้จัก ทั้งสวย ทั้งเก่ง น่าจะเป็นที่มั่นใจและก้าวมุ่งไปข้างหน้าได้อย่างสวยงาม แต่กลับกลายเป็นว่าเขากลัวที่จะด้อยกว่าคนอื่น กลัวจะโดนเพื่อนด้วยกันแซงหน้า ความกลัวอันนี้เปลี่ยนเขาให้กลายเป็นคนที่ไม่มีความจริงใจให้กับใครเลย คอยแต่จะพูดลับหลังคนนี้กับคนนั้น นินทาคนนั้นกับคนนี้ แทนที่จะก้าวไปข้างหน้า กลับกลายเป็นว่าเขาเสียเวลาชีวิตคอยขัดขาคนนั้นคนนี้ สุดท้ายอาชีพก็ไม่ไปถึงไหน แถมยังไม่มีเพื่อนแท้ที่จริงใจกับเขาสักคน ความกลัวทำให้ยิ่งต้องแข่ง ยิ่งแข่งก็ยิ่งกลัว ยิ่งกลัวยิ่งลนลาน ที่นี้หาทางออกยากละค่ะ

          หลวงปู่ชาท่านเคยเทศน์ไว้เรื่องความกลัว ท่านไปปักกลดอยู่กลางป่าช้า กลัวแสนกลัว แต่ท่านไม่หนี ท่านกำหนดจิตวิปัสสนากรรมฐานจนผ่านค่ำคืนที่น่ากลัวมาได้ แล้วก็มาสอนเราต่อว่า ความกลัวนั้นเราเองคือคนกำหนด ให้กลับมาอยู่ที่ใจเราค่ะ เพ่งกลัวให้เห็น ให้รู้ว่าตั้งอยู่ แล้วตามไปให้เห็นว่ามันดับไป...

          หญิงยศเริ่มต้นเล่นกายกรรมด้วยความกลัว กลัวว่าจะเล่นสู้คนอื่นเขาไม่ได้ ครูเล้งคงเห็น วันหนึ่งครูเดินมาบอกว่า อย่าแข่งกับใคร กายกรรมไม่ใช่กีฬา พี่แค่แข่งกับตัวเอง ท่ายากไม่ใช่คำตอบ ทำท่าง่ายให้ถูกให้ละเอียดให้ดีที่สุด อย่างนั้นถึงจะเรียกว่ากายกรรม

          หลังจากวันนั้น ทุกครั้งที่จับผ้าหญิงยศกำหนดก่อนเลยว่ามีแค่เรากับผ้าเท่านั้น ไม่มีคนอื่น เมื่อไม่มีความกลัว เราจะมีความสุขกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เมื่อเราเลิกกลัวว่าคนอื่นจะแซงหน้า เราจะไม่อิจฉา เราจะรู้จักการยินดีกับคนอื่น เมื่อเราหยุดมโน หยุดให้เหตุผลและข้อแก้ตัว เราจะพบทางออก

          โลกทุกวันนี้ตอบโจทย์ความกลัวได้อย่างดีเยี่ยม เรียกว่าสปอยล์อาการมโนได้ถึงจุดสูงสุด เรากลัวใครดีกว่า เราตั้งสเตตัสด่า เรากลัวใครสวยกว่า เราแท็กรูปสมัยหน้าเงือก เรากลัวแฟนทิ้ง เราโพสท์เพลง เรากลัวไม่มีที่ยืน เราโพสท์คำคม... เราสปอยล์ความกลัวของตัวเอง ทั้งหมดนี้คือผลของคนไม่กล้านะคะ

          ลองดูค่ะก่อนตายไปในชีวิตนี้ ก้าวข้ามความกลัว ไม่ใช้อะไรเป็นเครื่องมือ ไม่โพสท์ทันทีที่รู้สึก กลับมาอยู่ที่ใจ ท่องไว้ว่า “ความกลัวเป็นสิ่งที่เรามโนไปเอง” กลัวอะไรก็แล้วแต่ เอาชนะมันให้ได้

          จุดมุ่งหมายคือเราจะไม่ตายไปความกลัว เราจะตายด้วยใจสงบ และก่อนตาย เราจะกล้า และใช้ชีวิตแบบที่ไม่ได้กำหนดด้วยความกลัว....

          หยุดมโน... แล้วโกเอ็นจอยน์ไลฟ์นะคะทุกคน....

.......................................
(หมายเหตุ 'หยุดมโน... แล้วโกออน' : คอลัมน์ ขงคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ)