'เป้าหมายมีไว้พุ่งชน
'เป้าหมายมีไว้พุ่งชน' : คอลัมน์ ขบคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ
ยังคงอยู่ในกลิ่นไอของปีใหม่ที่เพิ่งผ่านพ้นไปหยกๆ หลายคนอาจจะเพิ่งฟื้นจากการเดินสายปาร์ตี้ บางคนอาจยังง่วงงุน และเชื่อว่าอีกหลายคนอาจกำลังไฟแรงกับการตั้งเป้าว่าปีนี้จะทำอะไรให้สำเร็จ
เวลาที่เราจะตั้งเป้าทำอะไรสักอย่าง ส่วนใหญ่เราจะมองไปที่จุดมุ่งหมายใหญ่ๆ ค้นหาาสิ่งใหม่ๆ แปลกๆ โดยที่ลืมมองสิ่งเล็กๆ ง่ายๆ ใกล้ๆ ตัวกันไป เราอยากออกเดินทางไกล เราอยากเอาอกเอาใจเจ้านาย เราอยากไปกราบพระให้ได้เก้าวัด เราทุกคนถนัดกับการมองออกมากกว่าการมองกลับเข้ามาที่ตัวเองหรือคนใกล้ตัวเรามากที่สุด
เมื่อประมาณห้าปีที่แล้วค่ะ หญิงยศรู้สึกเหมือนทุกอย่างพังทลาย ทั้งสูญเสียคุณยายที่รัก ทั้งเลิกกับแฟนที่คบกันมานาน คุณพ่อก็ป่วยอีก คุณแม่ก็เสียกำลังใจ หญิงยศรู้สึกได้ว่าชีวิตมันไม่ได้สดใสอย่างที่เคยเป็นมาอีกแล้ว เป็นปีที่ได้เรียนรู้กับคำว่าทุกข์ใจอย่างลึกซึ้งที่สุด
ปีนั้นหญิงยศตั้งสติแล้วตั้งเป้าหมายให้กับตัวเองไว้ว่า “นี่คือปีที่เราจะกราบเท้าพ่อกับแม่ให้ได้บ่อยที่สุด” ความตั้งใจของหญิงยศกลับมาที่สิ่งที่ธรรมดาที่สุด อยู่กับคนที่ใกล้ตัวเรามากที่สุด หญิงยศคิดแค่ว่า ถ้าเรารู้สึกว่าอยากสวดมนต์ เราจะนั่งและยกมือขึ้นมาสวดมนต์ทันที ไม่มีการคิดลังเลใดๆทั้งสิ้น เพราะตลอดเวลาหญิงยศรู้สึกจริงๆ ว่าเราไม่ลังเลต่อบาป แต่เรากลับสองจิตสองใจกับบุญ และมันกำลังกลายเป็นนิสัยของเรา
ยกตัวอย่างง่ายๆเช่น เมื่อเรานั่งอยู่กับเพื่อนๆ แล้วหัวข้อสนทนาของเราคือการเม้าท์เพื่อนอีกคนหนึ่งหรือดารานักแสดงในกระแสข่าว เราจะไม่รู้สึกผิดที่จะพูดถึงคนอื่นในแง่ไม่ดีหรือเรื่องที่เราไม่รู้ว่าจริงหรือไม่ ในขณะที่ถ้าเรานั่งอยู่บ้านเฉยๆ แล้วเรารู้สึกอยากสวดมนต์ เราจะลังเล สองจิตสองใจ เอายังไง สวดบทไหนดี จะยาวไปไหม เดี๋ยวเพื่อนจะโทรมาไหม สวดไปแป๊บนึงมีแวะเช็กไลน์ เช็กเฟซบุ๊ก สุดท้ายก็กลายเป็นว่าไม่ได้สวดมนต์อย่างที่ตั้งใจไว้เสียที
ปีนั้นหญิงยศจึงได้ตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะหันหนีจากความวุ่นวาย เลิกออกตามหาพระเกจิอาจารย์ที่ไหน แต่ขอเริ่มทุกอย่างที่ใจกับสองพระอรหันต์ในบ้านของตัวเองนี่แหละ ขอให้ท่านลงนั่งแล้วเราก็ก้มลงกราบ ตั้งใจให้ดี ปากก็ขออโหสิกรรมที่เราอาจเคยทำให้ท่านเสียใจ แล้วกอดพ่อกับแม่ไว้ ตั้งใจรับพรที่วิเศษที่สุด
แล้วไม่ใช่แค่ทำเพียงแค่ครั้งเดียวแล้วจบ หญิงยศบอกแล้วว่าตั้งใจจะกราบพ่อกับแม่ให้ได้บ่อยที่สุด ทุกเช้าก่อนออกจากบ้านยกมือไหว้กล่าวสวัสดี พ่อแม่เราให้พรทันทีนะคะ และพรจากใครก็ไม่ศักดิ์สิทธิ์เท่า ไม่ส่งตรงถึงตัวลูกเท่ากับพรของพ่อและแม่
เทศกาลอะไรก็ตาม วันเกิดพ่อ วันเกิดแม่ วันเกิดตัวเอง วันสงกรานต์ วันพ่อ วันแม่ วันปีใหม่ เอาเทศกาลแค่นี้เป็นที่ตั้ง เราก็ได้กราบเท้าพ่อกับแม่บ่อยมากขึ้นแล้ว แล้วในแต่ละวันก็ยกมือไหว้สวัสดี เมื่อเราทำดีกับพ่อแม่ ใจของเราก็จะสุขสงบ ใจก็อยากจะทำสิ่งดีๆ อยากสวดมนต์ก็สงบพอที่จะลงนั่งตั้งใจสวด
ปีนั้นเองที่หญิงยศได้เข้าใจคำว่าธรรมะจัดสรร หญิงยศได้เข้าปฏิบัติธรรม วิปัสนากรรมฐาน เชื่อว่าเป็นผลบุญที่มาจากการที่เรากราบพ่อแม่ หลังจากปีนั้นหญิงยศจิตใจดีขึ้น บุญของการได้วิปัสนาเหมือนเป็นคำตอบให้เราสามารถจัดการกับความทุกข์ในใจของเราได้ดีขึ้น ทุกข์ก็อยู่ สุขก็อยู่ แต่เราเรียนรู้ที่จะไม่เอาใจของเราไปยึดเหนี่ยวมันเอาไว้ ปล่อยมันเข้ามา แล้วก็ปล่อยมันผ่านไป ไม่ยึดติดกับอดีต ไม่ว่าจะเป็นการสูญเสียคนที่รักไป หรือข้อผิดพลาดที่เราเคยอยากกลับไปแก้ไข
หญิงยศได้เข้าใจว่าคำว่า “ปัจจุบัน” นั้นมันอยู่กับเราเพียงแค่เสี้ยววินาที ทันทีที่เราหายใจออก ทุกอย่างก็จะกลายเป็นอดีตที่เราย้อนไปแก้ไขไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ทุกอย่างสอนให้เราใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาท เพียงแค่รับผิดชอบเสี้ยววินาทีของเราคนเดียวก็ยากเหลือเกินแล้ว เรายังชอบประมาทไปสนใจเสี้ยววินาทีของคนอื่นเขาอีก ยิ่งรับมาก็ยิ่งทุกข์ ยิ่งสุขมากก็ยิ่งโง่ ปีนั้นหญิงยศได้คำตอบมากมายให้กับตัวเอง ได้เข้าใจวิธีพ้นทุกข์ที่ต้องรับมาฝึกปฏิบัติไปจนวันตาย ค้นพบความสุขที่ยั่งยืน ไม่ใช่ความสุขที่ฉาบฉวย ทั้งหมดทั้งสิ้นนี้ หญิงยศเชื่อว่ามาจากบุญกุศลที่ดลใจให้หญิงยศตั้งเป้าหมายในปีนั้นว่าจะไหว้พ่อกับแม่ให้ไมากที่สุด และได้ลงมือทำจริงๆ
ใครที่ยังหลงวุ่นวายอยู่กับสิ่งเร้าใจภายนอก ลองดึงจิตกลับมาอยู่ใกล้ๆตัว กลับมาอยู่ที่บ้าน ใครที่คุณพ่อคุณแม่ไม่อยูแล้วก็ยังกราบได้ ขอให้ตั้งจิตให้แน่วแน่แล้วแค่ก้มลงกราบ ใครที่คุณพ่อคุณแม่ยังอยู่ครบถ้วนแล้วยังอาย บอกเลยค่ะว่าการที่คุณไม่ไหว้ไม่กราบพ่อแม่ของคุณนั้น น่าอายยิ่งกว่า...
ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีของทุกคน เป็นปีที่คุณได้กราบพ่อแม่ของคุณให้มากที่สุดค่ะ....
.......................................
(หมายเหตุ 'เป้าหมายมีไว้พุ่งชน' : คอลัมน์ ขบคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ)