เล่นหูเล่นตา:'บริสเบน 2 (Brisbane) ' | คมชัดลึก

   
          ความจงรักภักดี คือ "สิ่งมหัศจรรย์" สิ่งหนึ่งในความรู้สึกของฉัน ... ยิ่งการได้เกิดเป็นคนไทย ได้เป็นข้าใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท อยู่เย็นเป็นสุขมีลมหายใจเข้าออกจนถึงเวลานี้ก็ด้วยพระบารมีของในหลวงปกเกล้าปกกระหม่อม ... ยืนอยู่บนผืนแผ่นดินของท่าน เก็บเกี่ยวประโยชน์สุขทั้งหลายจากสิ่งที่ท่านได้ทำไว้ให้   จะตายอีกสักกี่สิบชาติก็ไม่อาจจะทดแทนพระมหากรุณาธิคุณอันใหญ่หลวงของท่านได้ ... คนธรรมดาๆ อย่างฉันสิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือ จงรักภักดีต่อท่านตราบจนลมหายใจสุดท้าย ... ความจงรักภักดีไม่สามารถประเมินค่า ... ซื้อ ... ขาย หรือแลกเปลี่ยนเป็นสิ่งใดได้ นอกจากแลกด้วยชีวิต! ... ฉันเห็นคนที่ไม่จงรักภักดี โกงบ้านโกงเมืองทั้งๆ ที่ได้ถวายสัตย์ปฎิญาณและดื่มน้ำพระพิพัฒน์สัตยาในพระมหาพิธีที่เป็นแบบแผนมาตั้งแต่โบราณ ด้วยคำสวดภาษาโบราณอันศักดิ์สิทธิ์ที่มีมานับร้อยๆ ปี ... ตายไม่ดีสักคน! การกตัญญูรู้คุณในระดับคนธรรมดาเป็นสิ่งที่คนไทยเราสั่งสอนและปลูกฝังกันมาจากรุ่นสู่รุ่น ... และการกตัญญูหรือจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์อันเป็นเจ้าชีวิตและเจ้าแผ่นดินด้วยนั้น ... ยิ่งต้องตระหนักและจำใส่กะลาหัวทุกชั่วอายุคน ผู้ใดอกตัญญูต่อกษัตริย์และแผ่นดิน มันผู้นั้นย่อมถึงแก่ ... “ความฉิบหาย" !!! (เอิ่มเปิดมาซะแร๊งงง ... เชียว)
    
          พลังพิเศษที่ซ่อนอยู่ในความจงรักภักดีก็คือ "การเยียวยา" ... ทำให้ความวุ่นวายกลายเป็นความสงบสุข ทำให้ความแตกแยกกลายเป็นความสามัคคี ทำให้ร้อนกลายเป็นเย็น ทำให้ร้ายกลายเป็นดี ...
    
          “คิงส์ของพวกยูอเมซซิ่งมากๆ ทุกครั้งที่ท่านออกมาปรากฎตัว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เลวร้ายก็กลายเป็นดี ...” เพื่อนฝรั่งคนหนึ่งบอกกับฉัน ... ฟังแล้วน้ำตาจะไหล พระองค์ท่านคือศูนย์รวมจิตใจ ช่วยปลุกความจงรักภักดีที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจคนไทยทุกคนให้กลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ... ท่านไม่ได้ต้องการอะไรจากพวกเรา นอกจากให้พวกเราอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขและร่มเย็น ... ท่านรักประชาชนของท่านไม่ว่ามันจะแสนดีหรือชั่วช้า เหมือนพ่อที่รักลูก ... ความรักของท่านช่างยิ่งใหญ่นัก!
    
          โอกาสในการทำงานและเดินทางไกลหลายครั้งของฉันเกิดจากความจงรักภักดีที่มีต่อในหลวง มันทำให้ได้ตระหนักว่า ... ความจงรักภักดีของคนไทยยังคงอยู่ไม่ว่าจะอยู่แห่งหนใดของโลก จะไกลแสนไกลแค่ไหนพวกเราก็มารวมตัวกันได้เพื่อพระองค์ท่าน และที่เมืองบริสเบน ประเทศออสเตรเลียก็เช่นกัน ... คลื่นวิทยุชุมชนเพื่อคนไทย FM98.1 ได้จัดกิจกรรมครบรอบ 3 ปี เพื่อนำเงินที่ได้จากการขายบัตรถวายในหลวงโดยมอบผ่านท่านฑูตไทยประจำออสเตรเลีย ... ฉัน โก้ มิสเตอร์แซกแมน สีเกด และนุชนาฎ ต้องขึ้นเครื่องข้ามทวีปเป็นเวลา 9 ชั่วโมง ... แล้วเราก็มาถึงเมืองเล็กๆ เงียบๆ ที่ร้านรวงเปิดปิดกันเป็นเวลา พอ 5 โมงเย็นก็เงียบยังกับเมืองร้าง ยกเว้นในย่านที่เขาเปิดดึกกันถึง 3 - 4 ทุ่ม ... พวกเราไปพักที่คอนโดให้เช่าแห่งหนึ่ง ชั้นล่างมีซุปเปอร์มาร์เก็ตที่ข้าวของอุดมสมบูรณ์ยิ่ง แค่เห็นผักต้นใหญ่ๆ ในกระบะ ความเมื่อยล้าก็หายไปปลิดทิ้ง "อโรมาร์เก็ตเธอราปี้ (Aromarket Therapy) ศัพท์บัญญัติตามอารมณ์คนอย่างฉัน  อารมณ์จะเสียแค่ไหนก็ดีขึ้นมาทันที ต่อให้นอนน้อย อ๊อกซิเจนในสมองน้อย ไม่ค่อยมีสติ ฉันก็ตื่นได้เสมอเมื่อเจอแหล่งอาหาร ใครจะงีบจะหลับเอาแรงก็ช่าง ส่วนฉันขอมาซื้อข้าวของขึ้นไปให้สีเกด คุณผู้จัดการทำให้กินในห้องพักที่มีครัว จะมีความสุขกว่ามะ? ...  กินอิ่ม   ทีมงานก็เอารถมาพาไปเช็คเสียงที่สถานที่จัดงาน เป็นสถานที่ให้เช่าจัดงานเก่าแก่อายุ 100 กว่าปี โทนสีน้ำตาล-เทา ทึมๆ กลิ่นและบรรยากาศขลังมาก ... ข้างฝามีรูปภาพขาว-ดำ รูปนายพลติดอยู่ ซึ่งก็น่าจะเสียชีวิตกันไปหมดแล้วทุกคน! เหมือนอยู่ในฉากหนังผีฝรั่งยังไงยังงั้น เหมือนได้ย้อนยุคกลับไปในเวลานั้น จะมีผีมั้ยมันอีกเรื่อง ดึกๆ เดี๋ยวก็รู้! ในหนังพวกผีฝรั่งจะชอบเคลื่อนย้ายวัตถุสิ่งของ เปิด-ปิดประตูหน้าต่าง ทำลมพัดแรงๆ ปรากฎตัวเป็นแสงลางๆ เป็นพลังงานอย่่างหนึ่ง ... อือ ... น่าตื่นเต้นดี แต่อย่ามาร้องว่า "อยู่ต่อเลยได้มั้ย อย่าเพิ่งปล่อยให้ตัวฉันไป ...” เพราะพอเลิกงานฉันก็จะเผ่นก่อนคนแรกเลยค่าคุณตำรวจ!
    
          งานเร่งด่วนและงบจำกัด ฉันกับโก้จึงไม่ได้หนีบเอาวงทาเคชิอีก 4 ตัวมากับพี่โรจน์ ช่างควบคุมเสียงประจำวงมาด้วย นี่แหละปัญหาแรกที่ต้องเผชิญ เครื่องขยายเสียงที่นักดนตรีฝรั่งเขาเอามาให้เช่าพร้อมไมโครโฟนและแผงควบคุมเสียง (Mixer) เหมือนของเล่นเด็กอันจิ๋วๆ ที่แย่ไปกว่านั้นคือไม่มีใครรู้วิธีปรับอีแผงควบคุมเสียงนี้เป็น พี่โก้ของเราพยายามอย่างสุดความสามารถก็ได้ดีขึ้นมาอีกจึ๋งนึง! เฮ้อ! ... คิดถึงพี่โรจน์ที่สุดเลยเวลานั้น! อีฝรั่งเจ้าของเครื่องก็เขามาช่วยแก้ปัญหา แต่ฉันว่ามาเพิ่มปัญหามากกว่ามะ!
    
          “ยูต้องเอาปากชิดกับไมค์ อย่าดึงไมค์ห่างจากปาก เสียงมันก็จะคมชัดเอง”
    
          ฉันหันไปมองหน้าโก้ ประมาณว่า “มันพูดอะไรของมันคะพี่โก้ มีเครื่องแต่ก็ใช้ไม่เป็น ยังจะมาอะไรกับฉันอีกค้า ...” ก่อนที่ฉันจะรับประทานหัวฝรั่ง คุณพี่โก้ก็รีบมาขวาง เอ๊ย ประนีประนอมโดยบอกกับฝรั่งคนนี้ว่า ให้ปรับหาเสียงกลาง เสียงทุ้ม เสียงแหลม อะไรสักอย่าง ... อือ ... พอมันปรับ ... หนักกว่าเก่าค่า ... ฉันเลยหันไปบอกคุณฝรั่งว่า ...
    
          “คุณฝรั่งค้า ... มันไม่เกี่ยวกับระยะห่างระหว่างปากกรูกับไมค์อ่ะค่า มันเกี่ยวกับว่าเครื่องกับฝีมือปรับของเมิง (ไม่รู้อะไรห่วยกว่ากัน) ... มากกว่า!”
    
          ก่อนที่ไฟจะไหม้ห้องนั้น ฉันต้องหุบปากหยุดเห่า เพื่อให้เรื่องเงียบ มิเช่นนั้นอาจมีใครสักคนในนั้นเสียชีวิต หันไปมองหน้าผู้จัด 3 คน ที่ยืนทำหน้าจะร้องไห้ ฉันรู้สึกเห็นใจและรู้สึกผิดก็เลยต้องพลิกลิ้นไปว่า “โอเคค่า ... โอเค ... พอได้อยู่ เดี๋ยวพี่โก้ปรับได้ แค่นี้ก็พอร้องได้แล้วแหล่ะ” พี่โก้ทำหน้ายิ้มๆ แล้วพูดคำที่ติดปากโก้ว่า    “สบายๆ ... ได้เลยครับ”  “อือ ... เมิงรับผิดชอบเลยนะพี่โก้!” ฉันคิดในใจ ... สงสารคนจัดที่โดนอีฝรั่งโง่นี่หลอกเอาเครื่องอะไรไม่รู้มาให้ โก้ว่าเครื่องน่ะดี แต่ไม่มีคนที่ชำนาญในการใช้เครื่องมาช่วยปรับเสียง ... ผู้จัดค่อยมีสีหน้าดีขึ้นหน่อยเมื่อโก้รับปากว่าจะปรับให้ ฉันก็ต้องปล่อยวาง และในเวลาทำงานฉันจะเอาความสบายใจของผู้ว่าจ้างเป็นที่ตั้งมากกว่าตัวเอง  ในที่สุด! ในชีวิตเคยเจอเครื่องเสียงห่วยๆ มามากมาย สิ่งที่ทำได้ก็คือปล่อยวาง เท่าไหร่ก็เท่านั้น ไม่ใช่ถึงไหนถึงกัน พอดีห้องที่จัดมีขนาดเล็ก สำพังเสียงแหกปากเปล่าๆ ของฉันก็ลั่นห้องแล้ว เครื่องเสียงมีไว้ให้มันดังขึ้นกว่าเก่าก็เท่านั้นเอง ไม่ซีเรียสเลยค่าคุณตำรวจ! ...
    
          โปรดติดตามตอนต่อไป

.......................................
(หมายเหตุ 'บริสเบน 2 (Brisbane) ' : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)