
มองผ่านเลนส์คม - อยากสวย(ฮ่ะ)!!
เรื่องในภาพยนต์โฆษณาของโรงพยาบาลดังแห่งหนึ่ง ที่จงใจแสดงให้เห็นว่า "ผู้ชาย" สามารถเปลี่ยนเสียงได้
จะด้วยเทคโนโลยี หรือความสามารถของคุณหมอผู้เชี่ยวชาญอย่างไรสุดแล้วแต่
แต่สิ่งที่น่าคิดก็คือ "อิทธิพลของโฆษณา" ที่มองว่าอยู่บนเส้นแบ่งบางๆ ที่จะทำให้คน "เชื่อ" หรือ "หลงเชื่อ" ได้
ไม่ทราบว่าโฆษณาชุดนี้ผ่านหูผ่านตา แพทยสภา หรือ สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค หรือ สคบ.บ้างหรือยัง
ทั้งนี้ โดยส่วนตัวไม่ได้รู้สึกห่วง หรือกลัวว่าที่นี่จะกอบโกยเงินจากกลุ่มคน "เพศที่สาม" แต่อย่างใด
และเข้าใจด้วยว่านี่เป็นเรื่องสิทธิส่วนบุคคล ไม่มีใครผิด-ถูก หรือคิดจะไปตัดสินใคร
แต่รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง ในเชิง "ทัศนคติ" ของคนกลุ่มนี้
พวกเขา (เธอ) ไม่ใช่แค่ยอมแปลงทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้ความเป็นหญิงเท่านั้น ทว่าเวลานี้ เสมือนกลายเป็นแฟชั่นใหม่ ที่ทุกคนจะต้องสวย หรือให้สวยมากกว่าผู้หญิงด้วยกันแล้ว!!
หลายคนยินดีทำงานทุกอย่าง เพื่อเก็บเงินก้อน นำตัวเองสู่จุดหมาย นั่นคือการผ่าตัดเสริมสวย จนกระทั่งผ่าตัดแปลงเพศ และเส้นเสียง ยิ่งมีเวทีประกวดความงามรองรับด้วยแล้ว เหมือนมี "ธง" ในใจ เห็นภาพบีฟอร์-อาฟเตอร์ ของแต่ละคน ก็ยิ่งให้อยากทำบ้าง บางคนเปลี่ยนตัวเองจนกลายเป็นดาราไปแล้วก็มี
ปฏิเสธไม่ได้ว่านั่นคือแรงบันดาลใจ
ซึ่งแรงบันดาลใจนี้เอง ที่ทำให้พวกเธอตกเป็น "เหยื่อ" สถาบันเสริมความงามเก๊ๆ หรือคำโฆษณาชวนเชื่อ
เราคงไม่ว่าคนที่มีฐานะ เพราะพวกเขาคงไม่เดือดร้อนที่จะทำ แต่เดี๋ยวนี้เห็นน้องๆ ที่ยังอยู่ในวัยเรียน ฐานะทางบ้านก็ไม่ดีนัก แต่เกิดความกดดัน ที่อยากจะมีอยากจะเป็น พลอยให้ครอบครัวเครียดไปด้วย
นึกถึงคนรุ่นก่อน อย่าง ดร.เสรี วงษ์มณฑา หรือ "โหน่ง" วสันต์ อุตมะโยธิน คนรุ่นนี้น่าจะเป็นต้นแบบในเรื่องความคิด ความสามารถได้ดีกว่าการแข่งกันในเรื่องความสวยงามเพียงอย่างเดียว
เคยได้ยิน คุณนที ธีระโรจนพงษ์ (หรือที่เรียกตัวเองว่า "เกย์นที") บอกว่า "กะเทยนะไม่ใช่ผู้หญิง ไม่จำเป็นต้องสวยพริ้ง แต่แค่ปิ๊งแบบพองาม" ฟังแล้วอยากให้ดูละคร "พระจันทร์สีรุ้ง" ของช่อง 3 ซะจริงๆ
ชีวิตของนางโชว์ "อารักษ์" ที่แสดงโดย "อ๊อฟ" พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง ที่เก็บลูกของอรดี หมอนวดใจร้ายที่ทิ้งลูกอย่างไม่ไยดี เฝ้าฟูกฟักด้วยใจบริสุทธิ์ ที่สำคัญเธอยอมที่จะ "ไม่สวย" โดยเปลี่ยนตัวเองเป็นผู้ชาย เพื่อให้ลูกจดจำภาพที่ควรจะเป็น... ในฐานะ "พ่อ"
แต่สุดท้าย เมื่อลูกเข้าใจทุกอย่างจึงคลี่คลายลง
แค่นี้เราก็ได้เห็นถึง "หัวใจ" ที่งดงามของกะเทยแก่คนหนึ่งแล้ว
ขนาดละคร ยังทำให้เรา "อิน" ได้ขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นเรื่องจริงล่ะ คงจะน่ายกย่องไม่น้อยเลย...ใช่มั้ย!
"นันทพร ไวศยะสุวรรณ์"



