เล่นหูเล่นตา:เยี่ยมญาติ (1) | คมชัดลึก

    
          มาทำงานที่เชียงใหม่ครั้งที่เท่าไหร่ฉันไม่เคยนับ รู้แค่ว่าจะมากี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อไม่เคยพอ... วัดได้จากระดับความอาลัยอาวรณ์ตอนขึ้นเครื่องขากลับกรุงเทพฯ ฉันจะโอ้เอ้พิรี้พิไรอ้อยอิ่งพร่ำเพ้อสารพัดยังกับแอบเลี้ยงผู้ชายไว้ที่นี่ แต่... ไม่มีหรอกค่าคุณตำรวจ! ปูนนี้แล้วเก็บหอมรอมริบไว้เป็นค่าฌาปนกิจศพตัวเองตอนลาโลกไปแล้วจะดีกว่ามั้ยคะ?

          โดยปกติทำงานเสร็จฉันก็ปัดตูดขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพฯ อย่างไม่เร้าหรือยื้อไว้แต่อย่างใด ล้อเครื่องบินยังไม่ลอยขึ้นจากพื้นสนามบินใจฉันก็ถึงกรุงเทพฯ ซะก่อนแล้ว คิดถึงที่นอนนุ่มๆ แอร์เย็นๆ ห้องเงียบๆ มืดๆ (ที่อยู่ของผีดิบจีนตัวเมียอย่างฉัน)...

          ที่ที่เราเรียกว่า "บ้าน" สำหรับเชียงใหม่ที่นี่คือ "บ้านหลังที่ 2” ของฉัน แม้จะไม่ได้มีบ้านมีที่ดินเป็นของตัวเอง แค่อาศัยเช็กอินอยู่ตามโรงแรม แต่ที่นี่กลับให้ความรู้สึกเหมือนบ้าน อาจเป็นเพราะโรงแรมที่ฉันพักประจำมีลักษณะใกล้เคียงกับคอนโดที่ฉันอยู่ในกรุงเทพฯ คือ มีห้องนอนแยกออกจากห้องรับแขกที่กว้างขวาง ห้องน้ำกว้างๆ สะอาดๆ มีพื้นที่ครัวแยกส่วนทำอาหารได้ มีตู้เย็น เตาไฟฟ้า ไมโครเวฟและเครื่องซักผ้า โต๊ะกินข้าวเป็นโต๊ะกลมใหญ่ๆ นั่งหันหน้าเข้าหากัน จะขาดก็แต่คนในครอบครัวของฉัน ถ้ามาพร้อมหน้ากันเมื่อไหร่นี่ก็บ้านแล้วแหละ!

          กระนั้น... ก็ยังมีสิ่งทดแทน นั่นคือ "ญาติ" ฉันมีญาติเป็นคนเชียงใหม่ นี่แหละที่ฉันภูมิใจ พี่ๆ น้องๆ ที่รู้จักกันมานานฉันก็ไปนับญาติกับพ่อแม่ของพวกเขาแบบเนียนๆ ไปเชียงใหม่ทีร้องเพลงเสร็จภารกิจต่อไปคือ "เยี่ยมญาติ" ซึ่งกินเวลาเป็นวันกว่าจะครบกันทุกบ้าน เวียนกินข้าวบ้านนั้น กินขนมบ้านนี้ก็หมดเวลาไปวันหนึ่งแล้ว... แต่ฉันก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้ไปเจอหน้าคนที่ฉันนับญาติด้วยใจ ไม่ใช่ได้มาโดยสายเลือดข้างบิดา-มารดา ... พ่อแม่พี่น้องคนเมืองของฉันพร้อมที่จะช่วยเหลือเจือจานด้วยมิตรจิตมิตรใจอย่างล้นเหลือ เมตตา อ่อนโยน และอบอุ่นในแบบชาวเหนือ แม้บางครั้งจะต๊ะต่อนยอน (หวานเย็น) บ้างไรบ้างก็ยังพอเข้าใจได้...     การไปเชียงใหม่ฉันจึงดีใจที่จะได้ไปเยี่ยมญาติ
    
          “คิ้ม... เหนื่อยมั้ย กินอะไรรึยัง" เสียงแหลมๆ พูดในจังหวะเร็วๆ รัวๆ ของพี่ก้อง ปิยะ ที่ฉันคุ้นเคยดังมาก่อนจะถึงตัว สวมกอดกันอย่างกับไม่ได้เจอกันมาตั้งนานในงานเครื่องครัวที่โรบินสัน แอร์พอร์ต เชียงใหม่ พี่ก้องเป็นออร์แกไนซ์จัดงานให้... ต้องเข้าใจว่าฉันเป็นนักร้อง ดันมามีเพื่อนสนิทเป็นดาราแบบพี่ก้องและนังท็อป ดารณีนุช ก็ต้องปรับตัวตามไปให้เข้าพวก... พวกนี้มันเล่นใหญ่ จะมาจะไปร่ำลากันเป็นวรรคเป็นเวรยังกับจะย้ายตามผัวฝรั่งไปอยู่ขั้วโลกเหนือจะไม่ได้เห็นหน้ากันอีกนาน เวลากอดกันทีไรอดขำไม่ได้ทุกที ตอนมาไม่เท่าไหร่ แต่ตอนไปเนี่ยสิ กอดกันเป็นสิบๆ ครั้งกว่าจะได้แยกกันไปจริงๆ เพราะพี่ก้อง (ปิยะ) นางเป็นโรค OCD หรือโรคย้ำคิดย้ำทำนั่นเอง ไม่สงสัยแล้วใช่มั้ยว่าทำไมนางถึงยังไม่มีคู่ คงต้องสงสารผู้ชายคนนั้นน่าดู ตกกลางคืนมันต้องเหนื่อยแน่ๆ ค่าคุณตำรวจ !
    
          ทุกครั้งที่ฉันต้องไปงานที่พี่ก้องจัด ฉันจะต้องไปเข้าเฝ้านางล่วงหน้าเป็นชั่วโมง ไม่ใช่แค่ฉันหรอก อั้ม พัชราภา, ชมพู่ อารยา หรือแม้แต่น้องทาทา ก็เคยโดนอย่างฉันมาแล้วทั้งนั้น (จนชิน) ต้องให้นางเห็นหน้าก่อนว่ามาถึงแล้ว จากนั้น... รอต่อไป ระหว่างรอเราก็เม้าท์กันอย่างเมามันสลับกับจิกตีลูกน้อง ในเวลางานจะได้เห็นพี่ก้องโชว์ไถนา นางทำทุกอย่างด้วยความรักและทุ่มเทต่อลูกค้าอันเป็นพระเจ้าของนาง แค่ยืนมอง อิฉันก็ขอทูลลาล่ะค่า ... เหนื่อยแทน! เสร็จงานปุ๊บนางต้องรีบขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพฯ เพื่อไปไถคราดต่อไปในวันพรุ่งนี้ เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง แต่ก็ทุกครั้งอีกนั่นแหละที่นางจะต้องถามฉันตอนเสร็จงานว่า...
    
          “พี่จัดงานดีมั้ยคิ้ม เริดมะ? งานโอเคนะคิ้ม" ประโยคคำถามหรือบอกเล่า? เอาเป็นว่าฟังแล้วหืออือไป ขืนตอบอะไรไม่ถูกใจนางเรื่องจะยาว...วววววววว นี่ขนาดไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อนนอนหลับและหลับนอน นางยังแอบไปทำธุรกิจกาแฟชงสำเร็จรูปสำหรับคนอยากผอม "กาแฟ เคิร์ฟฟี่" (Curffee Coffee) จ้าง อั้ม พัชราภา เป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ วางอยู่ในเซเว่นทั่วประเทศ... ฉันล่ะทึ่งพี่ก้องจริงๆ!
    
          พอพี่ก้องออกจากห้างโรบินสันขึ้นรถตู้ไปแอร์พอร์ตเพื่อกลับกรุงเทพฯ ฉันถอนหายใจโล่งอก... ฉันจะได้หุบปากซะที ไม่งั้นนางจะคอยถามตลอดว่า "ไหนเล่าซิ!” จะให้เล่าเรื่องอะไร ลูกก็ไม่มี ผัวก็ไม่มี เวลาส่วนใหญ่ก็อุทิศให้เดอะวอยซ์ จะให้เอาปากที่ไหนไปเห่าเรื่องชาวบ้านล่ะ!
    
          ภารกิจแรกหลังเสร็จงานที่เชียงใหม่ คือ การพบญาติคนแรก "พี่หม่วย" (อรพินธ์ เลิศทำนองธรรม) ซึ่งตอนนี้เป็นถึงผู้อำนวยการกองเศรษฐกิจและสารสนเทศ การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค เขต1 (ภาคเหนือ) จ.เชียงใหม่ กว่าจะเจอตัวกันได้ก็ต้องรอนางเลิกงานนั่นแหละ แวะไปกินอาหารประเภทผักๆ เพื่อสุขภาพที่ร้าน "สลัดเทอเรส" (08-3570-3954) ตรงซอยวัดกู่เต้า ร้านของหลานชายนาง มาถึงปุ๊บนางก็สั่งน้ำดีท็อกซ์สีแดงๆ ให้ฉันกิน (อีน้ำนั่นนะคะ ช่วยให้ถ่ายสบายท้องในตอนเช้าจริงๆ ค่าคุณ) ตามด้วยสลัดจานยักษ์เท่าถาด... มะเขือม่วงย่างซอสเต้าเจี้ยวญี่ปุ่น ... เห็ดหัวลิงชุบแป้งทอด (เห็ดนี้มีสีขาวนวลทรงกลม มีขนปุกปุยเหมือนขนตุ๊กตาหมี) กรอบนอกนุ่มในคล้ายเนื้อไก่แต่นุ่มกว่า... ปลาดอลลี่ทอด... เอิ่ม... จานหลังๆ นี่เอาอร่อย ไม่เอาสุขภาพละ!... ยำทูน่ากินกับผักคอสสดๆ เหมือนกินเมี่ยง ผักที่นี่สดมากๆ เพราะมีฟาร์มผัก "ไฮโดรโพนิกส์" เป็นของตัวเอง... สปาเกตตีผัดปลาเค็มใส่พริกขี้หนูแห้งทอดโรยพาร์เมซานชีส ผัดด้วยน้ำมันมะกอก แต่จะมาตกม้าตายตรงชีสนี่แหละค่าคู้น ไม่รู้ล่ะพวกฉันฟาดไป 2 จาน เส้นเหนียวนุ่มกรุบตรงกลางนิดๆ (แบบนี้แหละถูกต้อง) กินแล้วไม่ค่อยอ้วนแต่ 2 จานนี่มันเกินไปมั้ยค่ะคุณน้อง!
    
          "พี่ไปทำดีท็อกซ์ร่างกายมา 3 วัน หมอเขาบอกว่าวิธีกินของคนเราที่เป็นอยู่มันสวนทางกับที่ควรจะเป็น เรากินอาหารแล้วค่อยกินผลไม้ล้างปาก หมอเขาบอกว่าเราควรกินผักผลไม้ก่อนเป็นอย่างแรกให้มันลงไปรองท้องช่วงท้องว่าง ร่างกายจะดูดซึมวิตามินจากผักผลไม้ได้ดีกว่า พอผักผลไม้มันลงไปในกระเพาะ เราก็จะกินอาหารคาวต่างๆ ได้น้อยลง และนั่นจะทำให้เราไม่อ้วน ... เรื่องเล่าของคนดี (ท็อกซ์) อย่างพี่หม่วย
    
          “อือ... ดี... งั้นจะกินทุเรียนหมอนทองสักลูกก่อนกินข้าวท่าจะดีนะ" ฉันคิดในใจ
    
          กินข้าวเม้าท์แตกกับพี่หม่วยเสร็จก็ออกจากร้านไปหาที่เดินเล่นย่อยอาหารเพราะอิ่มล้นถึงลิ้นไก่แล้วตอนนี้... ไปเดินเล่นที่ถนนคนเดิน (ท่าแพ) ดีกว่า แต่ความที่แต่งหน้าจากงานพี่ก้อง ปิยะ มาซะแน่น... ประชาชนจำหน้าได้ชี้ชวนกันดูเมียงูอยู่เป็นระยะ เดินไปเดินมาเริ่มปวดขาปวดเข่า วันนี้ยืนใส่ส้นสูงในงานของพี่ก้องอยู่ 3 ชั่วโมง ปวดทั้งเข่าปวดทั้งตรีน ยิ่งเดินยิ่งปวด ร่างจะแหลกแล้ว ควรจะกลับไปพักร่างที่โรงแรมในย่านนิมมานฯ ที่แสนสะดวกสบายได้แล้ว
    
          วันนี้จบข่าวแต่เพียงเท่านี้ก่อนนะคะคุณตำรวจ... เดี๋ยวคราวหน้าจะพาไปเยี่ยมญาติคนต่อไป...

.......................................
(หมายเหตุ เยี่ยมญาติ (1)  : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)