ทีวีสีรุ้ง:โลกคือละคร | คมชัดลึก

          ถ้าพูดถึงดาราชื่อ "โซ่-สุรีย์กานต์"  "เนธาน"  "แก้วดารา"  "พลอยนิล"  หลายคนที่ไม่ค่อยติดตามวงการบันเทิง คงงงว่า เฮ้ย นี่ดาราใหม่เหรอ หรือเป็นชื่อตามบัตรประขาชนของใคร ที่เรารู้จักเค้าในชื่ออื่น บรรดาคอละครคงตอบว่า ไม่ใช่ย่ะ "โซ่-สุรีย์กานต์" เนี่ยเป็นชื่อของ นางร้ายอันดับ 1 ของเมืองไทย ที่ตัวจริงหน่ะเป็นคนดี ไม่ได้ร้ายตามบทบาทซักนิด โอบอ้อมอารี มีน้ำใจ ช่วยเหลือคน เป็นที่รักของเพื่อนร่วมงาน เป็นคนดีที่คนรอบข้างอยากสรรเสริญ

          พลอยนิล เจ้าหญิงแห่งวงการบันเทิง ที่เวลาไม่ได้อยู่หน้ากล้อง หน้านักข่าวจะเป็นสาวขี้เหวี่ยง ขี้วีน สามารถทำให้กองถ่ายป่วนได้แบบไม่แคร์สื่อ ซ้ำยังเป็นแม่บุญทุ่ม ทุ่มเทให้ผู้ชายแบบไม่ลืมหูลืมตา เพื่อให้ผู้ชายอยู่กับตัว พฤติกรรมก็ดูเป็นคนปกติ หนักไปทางไม่ใช่เจ้าหญิงอย่างที่ใครเรียกขาน

          แก้วดารา ดาวรุ่งหน้าใสคนใหม่ ของวงการที่ทำตัวซะหวานเกินบรรยาย เรียกง่ายๆ ว่าหล่อนแอ๊บชนิดที่นักข่าวต้องเอ็นดู เพราะไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วเป็นประเภททำใสเท่าไหร่ใจร้ายเท่านั้น รักสนุก ชอบไต่ ปีนบันไดไปเรื่อย

          เนธาน หน้าใหม่ฝ่ายชาย ที่เข้าวงการมาได้เพราะมีที่พึ่ง ซึ่งเป็นผู้ชาย แต่เป้าหมายหลักคือผู้หญิงแท้ไม่จริงใจกับใครถ้าไม่ใช่เรื่องผลประโยชน์

          แน่นอนค่ะ ชื่อเหล่านี้แฟนละครจะรู้จักดีจาก นางร้าย สายลับ (ละครที่เพิ่งจบไปเมื่อวันอาทิตย์) ละครที่มีปีเตอร์ คอร์ป เล่นเป็นสารวัตร หัวหน้าทีมสืบสวน สุดหล่อ ที่ต้องให้นางร้ายหมายเลข 1 ของวงการมาช่วยสืบคดี ถ้าลำพังเรื่องมีอยู่แค่นี้ ก็คงเป็นอะไรที่น่ารักสดใส หรือออกแนวสืบสวนเลยกระมัง แต่พอมีการปูถึงสัมมาอาชีพ น้องนางร้ายนักสืบ เลยได้ทำให้เราได้เห็นเรื่องราวชีวิตของนักแสดง ทั้งงานในกอง ชีวิตนอกกอง ซึ่งก็คือบรรดาดาราทั้งหลายที่อ้อมเอ่ยชื่อมาตั้งแต่ต้น (จะว่าไปเราได้ดูละครซ้อนละครกันเลยทีเดียว)

          ซึ่งหลายฉากที่ทำให้ดูแล้วก็ เฮ้ย!! ประเภทเคยมีอะไรกันก่อนเข้าวงการ พอโด่งดังขึ้นมา เจออีกฝ่ายอยากทวงถามความทรงจำเข้าหน่อย ไอ้คนที่ดังอยู่ก็จะไม่แยแส แล้วคนผิดหวังก็จะขู่ด้วยหลักฐาน ไม่ก็จะปล่อยข่าวประจานให้ดับไปเลย อร๊ายยยย.... ประเภทที่ชอบนัก ของ brandname  ต้องใช้เอาไว้ข่มกัน วิธีง่ายๆ ซื้ออะไรใหม่มาต้อง up รูปหรา โชว์ IG กันไป บางคนก็มีปัญญาซื้อจริงๆ บางคนปัญญาทางเงินก็ไม่ค่อยจะมี ซ้ำร้ายยังไม่มีปัญญาสมองที่จะมองแล้วบอกตัวเองว่าอย่าซื้อเลย ดันทุรังให้รู้สึกว่าโง่ซ้ำเข้าไปอีก ต้องซื้อให้ได้ เพราะอยากดูรวย สวย ทันสมัย  แต่สุดท้ายก็ต้องไปพยายามจับผู้ชายรวยๆ จะได้มาช่วยเงินในกระเป๋านาง หรือเป็นวิธีตอบคำถามบางอย่างที่เอาดีเข้าตัว และทั้งยั่วแถมเอาความชั่วให้ฝ่ายตรงข้ามต้องเสียหายอีก เหล่านี้ทำให้ละครมีสีสันดี ถึงแม้ในบางที อาจมีบ้างที่เผลอคิดไปว่า เอ...มันเอามาจากเรื่องจริงของใครป่าวว้า

          มีคนถามอ้อมว่าดาราเค้าเป็นอย่างนั้นจริงๆเหรอ เค้าไม่รู้เหรอว่าอะไรดีไม่ดีที่ทำลงไป ถามตัวเองสิคะ เราเองรู้ตัวตลอดรึป่าว ดาราเค้าก็คนหน่ะ เราต่างหากที่มักคิดไปเองว่าเค้าเป็นแบบนั้นแบบนี้ สังเกตมั้ยคะ เรามักจะเชื่อว่านางร้ายต้องดี นางเอกต้องถึงพร้อม น้องใหม่ต้องใส  เราคงรู้จักได้แค่สิ่งที่เค้าอยากให้เราเห็นก็แค่นั้น ไม่อยากผิดหวังก็อย่าไปคาดหวังค่ะ เหมือนที่นางร้ายสายลับทิ้งให้เราได้คิดว่าอย่าตัดสินกันที่เปลือก ส่วนที่บางคนอาจสงสัยว่า เล่นละครในจอแล้วยังต้องเล่นนอกจอกันอีกเหรอ?? โถ...อย่าคิดอย่างนั้นเลยค่ะ คนดูอย่างเราเองก็เล่นกันอยู่ทุกวี่วัน แล้วอาชีพนักแสดงก็น่าเห็นใจนะคะ เป็นคนดูยังได้มีโอกาสดูละครแล้วย้อนดูตัว แต่นักแสดงบางคนอย่าว่าให้ดูตัวเลยค่ะ รู้ตัวรึเปล่าก็ไม่รู้ มัวอินกับบทจนสวมมันออกมา  ไม่รู้กระทั่งว่าผู้กำกับสั่งคัทไปแล้ว...อนิจจา น่าสงสาร ยิ่งนัก
     
      โลกคือละครแบ่งเป็นตอนๆ ตัวละครคือคนทุกคน
อยู่ในละครอาจจะซับซ้อนหรือง่าย
แต่จะเป็นเช่นไร จะเป็นตอนของใคร
ฉากสุดท้ายนั้นคือความจริง

ไม่เว้นทั้งเลวและดี จะมั่งมีหรือยากจน
สิ่งเดียวที่เราทุกคนแน่ใจ
คือฉากสุดท้าย ฉากสุดท้ายต้องตายทุกตัวละคร
(นันทิดา แก้วบัวสาย เคยร้องไว้)

.......................................
(หมายเหตุ โลกคือละคร : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์)