'แม่' ที่ไม่ได้อยู่ในสินค้า | คมชัดลึก

 

                           เมื่อความอ่อนล้ามาเยือน....

                           “ทะเลหัวหิน” สัก 1 คืนจึงเป็นทางออกที่เรียบง่ายของผมในสุดสัปดาห์นี้ ขับรถมาเมื่อวานนี้ แม้ไม่สังเกตก็เห็นได้ว่า มีคอนโดลามร่นมาถึงชะอำแล้วอย่างชัดเจน ที่เห็นมากกว่านั้นก็คือ โรงแรมขนาดเล็กและที่พักแบรนด์เนมต่างๆ ที่สร้างไว้ก่อนถึงอุโมงค์หัวหิน

                           หัวข้อหัวหินวันนี้ จึงเขียนจากทะเล และอยู่ในชื่อคอลัมน์คำสุดท้ายคือ life(style) แม้จะมีสิ่งปลูกมากขึ้นจาก 10 ปีที่แล้ว และแม้ดนตรีแจ๊สจะถอนตัวออกไปพอสมควรแล้วจากทะเลแห่งนี้ แต่สีสันและความสงบเงียบก็ไม่ได้ถอนตัวไปไหน เราชิดใกล้กับมันได้ ต่อให้วันคืนตรงนั้น ทะเลจะซัดสาดชายฝั่ง

                           ผมนั่งเล่นอยู่แถวเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก ริมทางเดินของดุสิตธานี ยอมจ่ายที่พักราคาสูงๆ เพราะว่าชอบทางเดินมีคูน้ำและสะพานไม้ เอาโน้ตบุ๊กมานั่งเขียนถ้อยคำ และก็คิดว่าทั้งวันจันทร์ สิ่งที่คงจอแจกว่าทะเลก็คือ ความหมายของ "แม่” ทั้งที่แม่ทุกคนนั้นมีความยิ่งใหญ่กว่าท้องฟ้า

                           ในบรรดาสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ผมชอบ “ความเป็นแม่” ของ “ผู้หญิง” มากที่สุด เพราะถึงเป็นผู้ชายและไม่เคยมี “มดลูก” แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงความงามนี้จากแม่หลายคน บางคนเคยเปรียบเปรยว่า พ่อน่ะเหมือนขุนเขา และแม่คือ "ดวงจันทร์” เพราะแสงจันทร์อบอุ่นและเป็นมิตร มันส่องสว่างกว่าไฟประภาคาร และยาวนานกว่าแสงเทียน

                           มีผู้ชายหลายคนเคยร้องและเขียนถึงผู้หญิงในมุมของแม่  แม็กซิม กอร์กี้พาแม่ไปเสียไกล และจอห์น เลนนอนเล่าเรื่องราวอย่างนุ่มนวล จางอี้โหมวก็เบาเสียทีไหน เขาทำให้ผู้ชายหลายคนเสียน้ำตาในโรงหนังกับ The Road Home

                           แม่เป็นผู้หญิง และผมก็คิดว่าในบางที “ทะเล” ก็เหมือน “ผู้หญิง” เวลาผู้หญิงมีความรัก ทะเลก็ดูหวาน แต่ในด้านที่ตรงกันข้าม ทะเลก็ว่างเปล่าเมื่อความสัมพันธ์บิดเบือนไป การที่โลกชื่นชมผู้หญิงในความหมายมากมาย เราจึงเห็นหญิงสาวถูกเปรียบเปรยในหลายแง่มุม อย่างน่าสนใจ

                           น่าเสียดายว่า เมื่อถึงวันแม่ทีไร สินค้าหลายๆ ตัวก็มัก “หยิบจับ” (หรือถึงขั้นฉวย) เอาผู้หญิงมาเล่นอยู่มิติเดียวกับ “ความเป็นแม่” บนแพ็กเกจจิ้ง (ใส่ดราม่าเข้าไป หยอดคำพูดเศร้าๆ อีกหน่อย และขายลดราคา)

                           เมื่อวานตอนเย็น ผมเห็นแม่หลายคนที่มาจากกรุงเทพ จูงมือลูกตัวเล็กๆ เดินเตะน้ำบนชายหาด มองภาพสวยๆ แบบนั้นแล้ว ก็เหมือนหลายคนที่ตอนวัยเยาว์ คุณแม่พาไปเที่ยวที่ “บางแสน” และผมเชื่อว่าในวันที่เป็นเด็ก คำว่าบางแสนเป็นโลกที่ใหญ่โตของเด็กเล็กๆ หลายคน

                           เพียงแต่เมื่อผ่านเรื่องราวมากขึ้น เด็กที่เคยหลงใหลบางแสนเมื่อ 30-40 ปีที่แล้ว ก็อาจมารักหัวหินในวันนี้ เพราะถ้าผู้หญิงเหมือนทะเล ผมก็คงรักผู้หญิงแบบ “หัวหิน” มากกว่าผู้หญิงแบบ “พัทยา”
เหมือนที่เราจะรักผู้หญิงแบบทะเลภูเก็ต ทะเลสงขลา ทะเลสุราษฎร์ มากกว่าทะเลแบบสวนสยาม

                           แต่จะรักทะเลมากแค่ไหน ผมก็รักแม่มากที่สุด แม่ที่ฟันหลอ มือเหี่ยว เส้นผมขาวโพลนและเรียนน้อย แต่มั่นคง หนักแน่น ในความหวังดีต่อบ้าน ขอกราบแม่ทุกคนบนโลก มายังถ้อยความนี้

 

 

---------------------------

(eat play life : 'แม่' ที่ไม่ได้อยู่ในสินค้า : โดย...นันทขว้าง สิรสุนทร)