ยุคดอทคอมที่ต้องถามหาคนใจดี | คมชัดลึก

 

                           นับจนถึงวันที่เขียนต้นฉบับอยู่นี้ หญิงยศก็จากบ้านเกิดเมืองนอนมาทำงานอยู่ที่มหานครลอสแองเจลิสมาเป็นเวลาสองสัปดาห์เต็มๆ หลายคนคงคิดว่าอะไรยะ สองอาทิตย์แป๊บเดียวเอง อย่ามาดราม่า

                           แหม.. จะไม่ดราม่าได้ยังไงล่ะคะ ในเมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมา มันช่างมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายที่เมืองไทยนี้รักสงบของเรา มากมายซะจนหญิงยศชักไม่แน่ใจว่าไทยเรารักสงบจริงๆ น่ะหรือ ไม่ว่าจะเป็นข่าวการเมืองเจ้มจ้น หรือข่าวบันเทิงสุดร้อนแรง ไม่ว่าจะเป็นประเด็นเกาเหลาเข้าใจผิด เจมส์ จิดังแล้วหยิ่ง ไม่ถ่ายรูปกับรุ่นพี่ หรือจะประเด็นการจดทะเบียนสมรสของเจนี่ ที่ร้อนแรงสุดๆ กลบทุกกระแสสังคม เรียกว่าเป็นวาระแห่งชาติลำดับต้นๆ กันเลยทีเดียว

                           ในกระทู้ต่างๆ ถึงกับสรรเสริญกันว่า ถ้าหากใครติดตามอ่านข่าวอย่างใกล้ชิดในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา สามารถประกาศตนได้ว่าอ่านหนังสือมากกว่าแปดบรรทัดแน่นอน แต่นอกเหนือจากการสรรเสริญในความมานะเพียรพยายามที่จะตามติดข่าวสารแล้ว มันยังพ่วงมากับความคิดเห็นมากมายหลากหลาย แต่ส่วนใหญ่ออกไปในทางก่นด่า จิกกัด ไปจนถึงสาปแช่งกันเลย

                           หญิงยศพยายามอ่านตามข่าวไปได้สักช่วงระยะหนึ่ง สิ่งที่ได้มากลับไม่ใช่ข้อมูลสักเท่าไหร่ แต่เป็นอารมณ์ส่วนตัวล้วนๆ ถามว่าผิดเหรอที่คนเราจะแสดงความคิดเห็นก็ต้องตอบว่าไม่ผิดหรอกค่ะ แต่ถ้าถามต่อว่าแล้วมันถูกไหม ก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน รู้แต่เพียงว่าบางความคิดเห็นนั้นเปรียบประหนึ่งว่าโกรธแค้นกันมาเป็นชาติๆ เลยทีเดียว

                           คิดยังไม่ทันตกว่าเรื่องมันเป็นยังไงมายังไง หูก็พลันเงี่ยไปได้ยินโฆษณาตัวหนึ่งทางโทรทัศน์ ในหนังโฆษณาเขาถ่ายภาพการให้ความช่วยเหลือซึ่งกันและกัน อย่างเช่นมีผู้ชายคนหนึ่งเปิดสัญญาณไฟฉุกเฉินแล้วจอดรถทั้งๆ ที่ยังอยู่กลางถนน เพียงเพื่อจะลงมาช่วยหญิงชราที่กำลังพยายามจะข้ามถนนด้วยสปีดของหอยทากตัวน้อย ผู้ชายคนนี้ตัดสินใจลงจากรถมาช่วยพยุงคุณยายไปถึงอีกฟากอย่างยิ้มแย้ม และยังมีภาพของความเอื้อเฟื้อเอื้ออาทรต่อกันและกันอีกมากมาย โดยมีคำโปรยในหนังโฆษณาประมาณว่า “ความใจดีของมนุษย์เป็นสิ่งที่เรามีติดตัวมาตั้งแต่เกิด” และในตอนท้ายของหนังโฆษณาก็ขึ้นคำประมาณว่า “Where is Human Kindness?” หรือแปลออกมาได้ว่า ความเอื้อเฟื้อของคนหายไปไหน...

                           ดูโฆษณาเรื่องนี้จบในเวลาไม่เกินหนึ่งนาที แต่คำถามนั้นกลับติดแน่นอยู่ในหัวของหญิงยศมาอีกเป็นเวลาหลายวัน เออ... มันหายไปไหน? มันหายไปตอนไหนกัน? หันกลับมามองบรรดาข้อความความคิดเห็นตรงหน้ายิ่งคอนเฟิร์ม ว่าเมื่อมันเป็นเรื่องของคนอื่นนี้หนา มันช่างแซบเด็ดเข็ดฟัน ทั้งเผือกทั้งมาม่า เรียกว่าอ่านกันมันหยดติ๋ง ใครติ่งใครก็ดูแลกันไป วันดีคืนดีนี่แทบจะมียกพวกตีกัน ด้วยเหตุผลที่ไม่ได้มาจากตัวเองเลยแม้แต่น้อย

                           Where is Human Kindness?

                           ถ้าหากถามหญิงยศเกี่ยวกับกรณีต่างๆ ก็คงต้องบอกว่าโนคอมเม้นท์ ด้วยเหตุผลเพียงแค่ว่า มันไม่ใช่เรื่องของเรา ตราบใดชีวิตเราไม่เจออุปสรรคอย่างเดียวกันนั้นบ้าง เราไม่มีวันรู้หรอกค่ะว่าเราจะจัดการปัญหาเหล่านั้นได้อย่างไร หลายคนแสดงความเห็นใจก็โดนตอกกลับมาว่าโลกสวย โดนตอกกลับมาว่าเรื่องราวไม่ดีถ้าเราไม่ตีแผ่ ถ้าเราไม่โจมตีแล้วคนทำเขาจะรู้ตัวเหรอว่าเขาทำผิด มันต้องตีแผ่ประจานให้ได้อับอายจะได้จำ

                           นี่สิคือความใจดีที่ถูกต้อง หลายคนบอกอย่างนั้น

                           เออ... งั้นความใจดีต่อกันมันคืออะไร ในเมื่อมันเป็นนามธรรมมากขนาดนี้ เราจะเอาบรรทัดฐานที่ไหนมาวัด หญิงยศเองก็ไม่ถนัดในการตัดสินคนเสียด้วย แต่บังเอิญได้อ่านคำสอนของ พระไพศาล วิสาโลอยู่ คำหนึ่งค่ะ ท่านว่า “คิดเก่ง หยุดคิด เก่งกว่า” คือคนเราสมัยนี้อยู่ในสังคมที่เก่งในการคิด แต่ไม่เก่งในการหยุดคิด

                           แล้วบรรดาโซเชียลมีเดียเหล่านี้ก็คือเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้ความคิดของเราฟุ้งซ่านกระจัดกระจาย เพราะเมื่อโพสต์ความคิดไปเพียงสั้นๆ จะมีข้อความตามมาสนับสนุน กดไลค์ ขอแชร์ หรือแม้แต่ขัดแย้ง ต่อสู้ ด่าทอกันต่อไป และส่วนใหญ่เป็นเรื่องของคนอื่นแทบทั้งนั้น สุดท้ายคนที่เขาโดนว่าก็เสียใจ เราก็ฟุ้งซ่านเต็มเปี่ยมไปด้วยโทสะ มองไปทางไหนก็เห็นแต่อัตตา เอาอัตตามาสู้กัน ว่าฉันเงิบไม่ได้ แม้จะไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลยก็เถอะ

                           ฟังก็เหนื่อยแล้วนะคะ สิ่งเหล่านี้ไม่ต้องฝึกฝน ทุกคนทำได้ แต่ถ้าอยากเหนือขึ้นมาจริงๆคือไม่คิดนั้น ต้องฝึกค่ะ ความดีอาจมีติดตัวเรามาแต่เกิด แต่ต้องหมั่นฝึกฝน คนทำดีไม่ง่าย ทำร้ายคนง่ายกว่าเยอะ

                           ไม่เห็นด้วยกับหญิงยศไม่เป็นไรค่ะ แต่หากใครแอบเห็นดี ลองเริ่ม”หยุด”ดูสักนิด ไม่ตอบโต้ ไม่ว่าร้าย ไม่ต้องชื่นชม สนับสนุนให้กำลังใจด้วย ดูแลรักษากาย วาจา ใจเราไว้กับเราเท่านั้น ที่อยากพิมพ์เม้นท์ตอบโต้ก็หยุด ลองดูสักวัน ถ้าหนึ่งวันนั้น ใจสงบเป็นกุศล หญิงยศว่าก็คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม

                           เราหยุดเสียแล้ว แค่นี้ก็ไม่ต้องไปถามคำถามแบบฝรั่งแถวนี้แล้วว่า Where is Human Kindness? เพราะสุดท้ายอะไรๆ มันก็อยู่ที่ใจเรา ก็เท่านั้นเอง...

 

 

-------------------------

(ขบคิดขีดเขียน : HumanKindness.com ยุคดอทคอมที่ต้องถามหาคนใจดี : โดย...หญิงยศ / twitter : @YossieBistro)