ขบคิดขีดเขียน:'เมื่อไหร่จะมีลูก??'' | คมชัดลึก

          เป็นคำถามยอดฮิตที่หญิงยศคงหนีไม่พ้น หลังจากแต่งงานมาเป็นเวลาเกือบปี แหม... ก่อนหน้านี้ก็มีคำถาม “มีแฟนหรือยัง?” ตามมาถึง “เมื่อไหร่แต่งงาน?” พอเราทำตามสเต็ปมาเรื่อยๆ ก็ยังมาโดนคำถามอีกว่า “เมื่อไหร่จะมีลูก?” แอบสงสัยเบาๆ ว่าถ้าหญิงยศมีลูกออกมาสักคน จะโดนคำถามอะไรต่อไป... ขออนุญาตตอบไว้กว้างๆ ตรงนี้ว่าอู่ยังไม่เปิดค่ะ ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานและตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตว่าจะเอาอย่างไรดี การมีลูกสักคนมันก็ไม่เหมือนออกไปซื้อเสื้อผ้า เจอหน้าแล้วชอบก็ซื้อมา เบื่อแล้วก็ทิ้งไป ลูกนี่คือความรับผิดชอบตลอดชีวิต อาชีพอื่นเหนื่อเบื่อยังลาออกได้ แต่อาชีพ “แม่” นี่ ไม่มีวันลาออก ลาป่วย หรือลากิจได้เลยแม้แต่นาทีเดียว ยาวไปตราบเท่าชั่วชีวิตของเรานี่แหละ มันก็เลยต้องคิดกันนานนิดนึงนะคะ อีกอย่างที่แอบหวั่นก็เพราะเอาจริงๆ แล้วไม่มั่นใจในตัวเองเลยจริงจริ๊งว่าจะเลี้ยงลูกอย่างไรให้ดำรงตนพ้นปากเหยี่ยวปากงู โดยเฉพาะในโลกที่ไม่มีพรหมแดนแบ่งกั้น ไม่มีวัคซีน แถมเทคโนโลยีก็พุ่งพรวดๆจนแม้แต่ตัวหญิงยศเองยังต้องยอมรับว่าตามไม่ทันจริงๆ หากมีลูกวันๆคงไม่ต้องทำมาหารับประทาน ได้แต่ตามเซ็ท Parental Control ในทุกสิ่งทุกอย่างที่บางครั้งก็ไม่รู้ว่ามันใช้ได้จริงสักแค่ไหน

          หลังๆ มานี้ทุกครั้งที่หญิงยศโพสต์รูปลงไอจี ทันทีที่รูปลง Popular Page จะเริ่มมีคอมเมนท์ต่างๆ จากชาวต่างชาติมามากมาย ที่ดีๆ ก็มีค่ะประมาณเออ สวยดี น่ารัก ถ่ายที่ไหน นี่คือภาษาอะไรกัน แต่ก็จะมีคอมเมนท์หยาบคาย ขอเน้นว่าหยาบคายและโลกแคบมากๆ จนต้องขอคลิกเข้าไปดูหน้า ทุกครั้งที่คลิกเข้าไปแล้วใจจะหล่นวูบ เพราะบรรดาคอมเมนท์แสนหยาบคาบ โลกแคบและเหยียดเชื้อชาติเหล่านั้นมันมาจากปากเด็กๆ ที่อายุยังไม่พ้นเลขตัวเดียวกันเลย บางคนก็แค่สิบต้นๆ ไม่ต้องถ่มถึงการศึกษาระดับมัธยม นี่มันคือเด็กประถมชัดๆ!!! ย้อนกลับไปนึกถึงตัวเองสมัยประถม อย่าถึงกับไปพูดจาหยาบคายกับใครที่ไหนเล้ยยยยย... แค่ทำหน้าไม่ยิ้มแย้มรับแขก ยังโดนแม่หยิกซะเนื้อเขียว แล้วอีเด็กเหล่านี้ที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์ชาวบ้านชาวช่องที่ไม่เคยรู้จัก และคอมเมนท์กันอย่างสนุกปาก ไร้ซึ่งความเข้าใจในมารยาทที่ถูกต้องเหล่านี้.. พ่อแม่มันไปอยู่ที่ไหนกัน?

          หญิงยศเห็นเด็กๆ หลายคนที่ชอบกรีดร้องเอาแต่ใจ ไม่พอใจอะไรก็แสดงฤทธิ์เดช แรกๆ ก็ตอบตามตรงค่ะว่าแอบโทษเด็กอยู่เบาๆ แต่พอได้สติคิดดูอย่างถี่ถ้วน ก็เริ่มได้สติตั้งคำถามว่า แล้วพ่อแม่ไปอยู่ซะที่ไหน? ทำไมไม่ห้ามปราม ความผิดไม่น่าจะใช่ตัวเด็กหรอกเพราะเขาเหล่านี้ยังตัดสินใจเองไม่ได้ ไม่รู้ว่าอะไรถูกผิด คิดเองก็คงใช้แค่สัญชาตญาณ ไม่ใช่ความเข้าใจที่ผ่านการกลั่นกรองจากประสบการณ์การใช้ชีวิตในโลกที่มีวัฒนธรรมและกฎกติกามารยาทอย่างที่ควรจะมีและควรจะเป็น อันนั้นคือ หน้าที่ของพ่อแม่ผู้ปกครองที่ต้องทำหน้าที่ชี้แนะ และแนะแนว ตามลูกให้ทันว่าทุกวันนี้เขาโตไปกับอะไรบ้าง ไม่ใช่อยู่กับลูกเพียงแค่ด้านเดียว ต่อหน้าก็โอเค น่ารัก ยิ้มแย้ม แต่ต้องรู้ด้วยว่าเมื่อลูกของคุณเข้าห้องส่วนตัวไปแล้ว เบื้องหลังประตูที่ปิดนั้น ลูกคุณนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์หรือโทรศัพท์มือถือแล้วมีพฤติกรรมอย่างไร ในประเทศใหญ่อย่างอเมริกามีวัยรุ่นจำนวนไม่น้อยที่ตัดสินใจจบชีวิตของตัวเองเพียงเพราะทนความอับอายจากการที่โดนเพื่อนล้อทางเฟซบุ๊กไม่ไหว เมื่อเกิดเรื่อง พ่อแม่ของเด็กที่เป็นหัวโจกในการทำร้ายเพื่อนถึงกับล้มทั้งยืนเพราะไม่เชื่อลูกรักที่ดีแสนดีต่อหน้าจะมีจิตใจที่โหดร้ายเมื่อพวกเขาหันหลัง ยังไม่สายนะคะที่จะทำความรู้จักกับลูกคุณให้มากขึ้นอีกสักนิด เพราะ โลกปัจจุบันนั้นมันมีทั้ง Offline และ Online แต่อย่าไปทำให้เขารู้สึกว่าโดนรุกล้ำความเป็นส่วนตัวจนพาลแอนตี้คุณไปอีกคน เพราะนั่นมีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก

          อ่านถึงตรงนี้หลายคนคงบอก โอ๊ย ยากจัง... พูดมากขนาดนี้ ตัวเองทำได้รึเปล่าเหอะ??

          ก็นี่ไงคะ คำตอบของคำถามที่เขียนไว้บรรทัดแรกนั่นแหละค่ะ

จบนะ...

.......................................
(หมายเหตุ 'เมื่อไหร่จะมีลูก??'' : คอลัมน์ ขบคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ)