ขบคิดขีดเขียน:มันคือความผูกพัน...
มันคือความผูกพัน... : คอลัมน์ ขบคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ
หลังจากที่หญิงยศและพี่ๆ ผู้จัดอีกสามท่านได้ร่วมกันสร้างละครชุดเรื่อง “สี่หัวใจแห่งขุนเขา” เมื่อสามปีที่ผ่านมานั้น มันเกิดแจ็กพ็อตว่าเป็นละครที่ถูกอกถูกใจคนดูเข้าอย่างจัง จนสามารถแจ้งเกิดนักแสดงหน้าใหม่ได้หลายคนอยู่ แต่ที่เกิดไม่แพ้กันก็คือ ละครชุดที่เราเรียกว่าซีรีส์นั่นเอง หลังจากละครชุดนั้น ก็มีการนำนิยายที่เขียนเป็นชุดๆ มาทำกันมากขึ้น อย่างที่จบไปก่อนหน้านี้ก็คือ ละครชุดสื่อรักสัมผัสหัวใจ ภาคหนึ่ง ตามต่อมาด้วยละครชุดสามทหารเสือสาว และสุภาพบุรุษจุฑาเทพ ที่กำลังถ่ายทำเพื่อจะออกอากาศนั้นก็มี สื่อรักสัมผัสหัวใจ ภาคสอง และละครชุด The Rising Sun แน่นอนว่าเมื่อมีคนถูกใจก็ต้องมีคนไม่ชอบใจเป็นของธรรมดา จนมีกระทู้หลายร้อยที่ออกมาทำนองว่า อะไรที่มากไปเดี๋ยวก็เบื่อ ทำกันออกมามากมายขนาดนี้ไม่กลัวคนดูจะเบื่อบ้างหรือไง มั่นใจอะไรผิดๆ โปรโมทกันอยู่ได้ไม่เห็นจะอยากดูเลย แหวะ อี๋ ยี้ ฝุดๆ น่ามคาน ซ้ำซาก หมดมุกอ่ะดิ
เออ... นั่นน่ะสิ ถ้ามันไม่ดีจริง ทำไมทางสถานีเขาถึงอนุมัติละครชุดออกมาไม่ขาดสายขนาดนั้น ทั้งๆ ที่มันเสี่ยงจะตาย หลายกระทู้บอกว่าถ้าเรื่องแรกไม่เวิร์ก มันก็จะแป้ก แป้ก แป้ก ยาวนานกันไปนะ อืมมมมม ฟังดูก็เข้าเค้า มีเหตุผลมากค่ะ แล้วอะไรมันถึงดลจิตดลใจให้สถานีเขาเอาเงินหลายล้านมาลงทุนกับละครประเภทนี้อย่างครึกโครมขนาดนี้ล่ะคะ มันต้องมีเหตุผลกันบ้างล่ะ ...
ละครชุดแบบซีรีส์นี้มีจุดเด่นอยู่ที่ความสัมพันธ์ของตัวละครค่ะ และส่วนใหญ่ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบหนุ่มสาว แต่เป็นความสัมพันธ์ของเพื่อน หรือ ครอบครัวค่ะ สี่หัวใจแห่งขุนเขานั้นเกิดได้เพราะสายใยความรักของครอบครัว ทั้งพ่อแม่และสี่แฝดที่รักกันแบบยอมตายแทนกันได้ สื่อรักสัมผัสหัวใจและสามทหารเสือสาวก็เป็นเรื่องของเพื่อนแท้ เพื่อนตาย ส่วนสุภาพบุรุษจุฑาเทพก็เป็นเรื่องของพี่น้องห้าสิงห์จุฑาเทพและคุณย่าทั้งสอง ความสัมพันธ์เหล่านี้เป็นความสัมพันธ์ในแง่บวก ช่วยส่งเสริมความรักในครอบครัว เป็นความรักแบบที่มนุษย์ปุถุชนทุกคนรู้จักมักคุ้นและอยากมีอยากได้ ความสัมพันธ์อันดีนี้ส่งผ่านตัวละครออกมาผูกมัดคนดูให้เกิดความรู้สึกผูกพันกับตัวละคร พร้อมเอาใจช่วย เข้าทำนองยิ่งรู้จัก ยิ่งรักเธออย่างไรอย่างนั้น
ยกตัวอย่างใกล้ๆ ตัว ก็คือห้าคุณชายที่สาวๆ หลงใหลกันอยู่ในขณะนี้ เมื่อเริ่มต้น หลายคนรังเกียจเดียดฉันท์ว่าไม่น่าดูบ้าง ไม่หล่อบ้าง รำคาญโปรโมทบ้าง เรื่องแรกออกอากาศไปอาจยังไม่โดนใจคนดูนัก แต่คนดูก็เริ่มรู้จักและผูกพันกับตัวละครอยู่บ้าง พอมาเรื่องที่สอง คนก็เริ่มเอาใจช่วย ในขณะเดียวกัน แฟนคลับคุณชายใหญ่ก็ดีใจเมื่อได้เห็นหน้าพี่ชายใหญ่บ้างและเรื่องก็ค่อยๆ ปูไปถึงคุณชายคนถัดๆ ไป เรื่องที่สามดังเปรี้ยงปร้าง แต่แค่คุณชายใหญ่กับคุณชายคนที่สองหายหน้าไป แฟนคลับก็ร้อนใจ คิดถึง และในขณะเดียวกัน แฟนคลับของคุณชายสองคนเล็กก็เพิ่มมากขึ้น เผลอแป๊บเดียวเข้าเรื่องที่สี่ อยู่ดีๆ คุณชายเล็กก็หล่อเด้งออกมา พี่ชายใหญ่ พี่ชายหมอก็มาช่วยกัน น้องชายพีร์ก็น่าเอ็นดู๊...น่าเอ็นดู รอดูเรื่องสุดท้ายจะไม่ไหวแล้วเนี่ย หญิงนึกภาพไม่ออกเลยว่าเมื่อคุณชายโป๊ปกลับมาในตอนท้ายๆ ติ่งคุณชายจะละลายกันขนาดไหน พูดมาทั้งหมดไม่ใช่จะยกหางพวกเดียวกันเองนะคะ เพราะพวกเราไม่ได้ทำอะไรแปลกใหม่เลย แต่ยกเครดิตให้กับตัวละครที่เรียงร้อยความสัมพันธ์กับคนดูต่างหาก คนไทยเรารักพวกพ้อง เมื่อรับใครเข้ามาในหัวใจแล้วเรื่องจะให้ทิ้งกันนั้นยาก ไม่เว้นแม้แต่ตัวละคร ละครชุดแบบนี้มีเวลาออกอากาศนานกว่าปกติ คนดูมีเวลาทำความรู้จักค่อยๆ รักค่อยๆ ผูกพันกับตัวละคร เห็นคนนั้นมาโผล่เรื่องนี้ก็กิ๊บกิ๊ว เห็นเรื่องนี้พูดถึงเรื่องนั้นก็ลั้นลา มันเหมือนตั้งวงกับเพื่อนเก่าแล้วเล่าความหลังกันยังไงยังงั้นนั่นแหละค่ะ
แม้ละครชุดแบบนี้จะเป็นเรื่องใหม่ แต่ความผูกพันกับตัวละครในสังคมไทยนั้นเป็นเรื่องดึกดำบรรพ์ มีมาแต่ไหนแต่ไร ไม่ว่าจะเป็น พจมาน โกโบริ ท่ายชายพจน์ ปริศนา สิ่งที่รับประกันว่าคนจะชอบละครไม่ใช่การยัดเยียดอย่างที่ว่า แต่คือการที่คนดูคุ้นเคย รู้จักและเปิดใจรับตัวละครเข้ามาไว้ในใจมากกว่า แล้วยิ่งละครที่กล่าวถึงความสัมพันธ์ที่สวยงามในด้านบวกอย่างเพื่อนตายหรือพี่น้อง ทั้งรับประกันแนวโน้มว่าคนดูจะรักละครเรื่องนั้นแถมยังพูดผ่านความสัมพันธ์ที่ดีและสวยงาม ถามจริงๆเถอะค่ะว่า มันไม่ดีตรงไหน ทำไมเขาถึงจะไม่ทำละค้าาาา คุณผู้โชม......
.......................................
(หมายเหตุ มันคือความผูกพัน... : คอลัมน์ ขบคิดขีดเขียน โดย... หญิงยศ)