กูรู-รูหู:น้ำหนักของรสนิยม
น้ำหนักของรสนิยม : คอลัมน์ กูรู-รูหู
ดนตรีเมทัลทุกแขนงไม่ค่อยมีผู้นิยมกันมากในบ้านเรา อาจเพราะความหนักหน่วงของน้ำเสียงการร้องและดนตรีที่บรรเลงออกมา
แต่น่าแปลกที่มันสามารถอยู่รอดในช่วงเวลาที่มีกระแสดนตรีต่างๆ มากมายเกิดใหม่ขึ้นมานับไม่ถ้วนได้ อะไรคือสาเหตุให้คีตกาลที่ว่ากันว่าร่ำร้องมาจากสุรเสียงของซาตานแบบนี้
มัดใจแฟนๆ เหล่าสาวกเมทัลเดนตายทุกสายได้อยู่หมัด...
เสียงกลองที่รัวกระหน่ำกระเดื่องปานฟ้าถล่ม เสียงร้องของนักร้องนำที่ขู่ตะคอกยิ่งกว่าค่ายกักกันชาวยิวของหน่วยสังหารนาซี เสียงกีตาร์และเสียงเบสกระแทกกระทั้นประสาทสัมผัสเหลือหลาย ดนตรีเมทัลแสดงพลังของมันออกมาอย่างรุนแรง
นักร้องและนักดนตรีทุกคนจะมีลุคแบบมืดหม่น แต่งหน้าทาขอบตาดูน่ากลัว เสื้อผ้าส่วนใหญ่จะอยู่ในโทนสีรัตติกาลแทบทั้งนั้น
แต่น่าแปลกไหม ในขณะที่ดนตรีหลายๆ แนวต่างเสื่อมความนิยมลง จนกระทั่งบางอย่างถึงกับล้มหายตายจากไปเลย ดนตรีเมทัลกับมีแฟนเพลงเหนียวแน่นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
ยิ่งในต่างประเทศอย่างยุโรปหรืออเมริกาดนตรีหนักๆ แบบนี้ ได้รับความนิยมอย่างเป็นล่ำเป็นสัน มีค่ายเพลงที่รองรับการเกิดของวงหน้าใหม่อย่างไม่น้อยหน้าดนตรีประเภทอื่น
วงเมทัลดังๆ หลายวงนั้น ต่างก็มีสาวกอยู่ในทุกพื้นที่ทั่วโลก แน่นอนว่า ประเภทของคนฟังเพลงแบบนี้ก็แตกต่างกันไป หลายคนฟังเอาเท่หรือตามเพื่อนก็มี
ซึ่งตัวผมเองไม่เห็นว่ามันจะเท่ตรงไหนเลย ย้อนไปนับสิบกว่าปีก่อน ผมกับกลุ่มเพื่อนที่เล่นดนตรีด้วยกัน พวกเราพยายามหาอะไรแปลกๆ มาฟังกันเยอะแยะไปหมด
ตั้งแต่เพลงโฟล์กสไตล์กีตาร์ตัวเดียวไปจนถึงเพลงเมทัลหนักๆ พวกนี้ ช่วงเวลานั้นมันเหมือนว่าเรากำลังค้นหาตัวเองอย่างแท้จริง มาถึงทุกวันนี้ผมได้รู้จักตัวเองมากขึ้นว่า
ตัวเองไม่ใช่พวกที่ชอบฟังเพลงเมทัล หรือฟังค์ หรือเฮฟวี่เมทัลสไตล์หนักๆเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบเอาเสียเลย เพราะลึกๆ แล้วผมยังรู้สึกว่าตัวเองยังหลงเหลือความรุนแรงที่จะซึมซับกับดนตรีแบบเมทัลได้อยู่ไม่น้อย
หากวงเมทัลพวกนั้นมีแนวทางการเล่นที่เน้นเมโลดี้สละสลวย เพราะนี่คือส่วนที่ตัวผมให้ความสำคัญที่สุดสำหรับเพลงทุกประเภท คือเนื้อหาของเพลงนั้นไม่สำคัญเท่ากับท่วงทำนองที่งดงามลงตัวและฟังแล้วกระแทกกระทั้นให้เรารู้สึกคล้อยตามไปกับเพลงๆ นั้นได้ ไม่ว่าจะเป็นป๊อป แจ๊ส คันทรี หรืออีซี่ลิสเทนนิ่ง หรือดนตรีเมทัลทุกสาขา
หากมันไม่สามารถตอบผมในข้อนี้ได้ นั่นก็เปล่าประโยชน์ที่จะเสียเวลากับมัน ยังมีเพื่อนบางคนของผมที่ทุกวันนี้ ยังไม่เลิกเล่นดนตรีตามร้านตอนกลางคืน แม้จะมีลูกมีเต้ากันไปหลายคนแล้ว มันบอกว่าน่าเศร้าที่สมัยนี้ต้องเล่นแต่เพลงตุ๊ดๆ เพื่อหาเลี้ยงชีวิต ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนมันหมายถึงวงไหน คนไหน หรือเพลงแบบไหน เอาเป็นว่าผมอาจรู้อยู่เต็มอกแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ก็แล้วกัน
เพื่อนคนนี้เล่นดนตรีตามเอกมัย ทองหล่อ ร้านยอดนิยมของวัยรุ่นมีตังค์และชนชั้นกลางสมัยนี้ เวลาต้องฟังเพลงแบบที่คนสมัยนี้ฟังกันมันทำหน้าเหมือนต้องเดินเข้าไปในดงระเบิด เวลาเพื่อนหรือใครสักคนขอให้มันเล่นเพลงป๊อปตลาดที่กำลังดังระเบิดระเบ้ออยู่ขณะนี้ มันทำหน้าเหมือนคนกำลังใกล้จะตาย มันสารภาพกับผมว่า ถ้าเป็นไปได้มันไม่ต้องการเล่นเพลงพวกนี้เล่น ไม่อยากจะฟังด้วย
แน่นอน เพื่อนคนนี้ของผมเป็นแฟนสาวกเมทัลหูดับตัวจริง เล่นดนตรีมาหลายปีเคยประกวดได้แชมป์กีตาร์มาด้วย มันเล่าว่าพยายามที่จะเปิดใจให้ชอบดนตรีแนวอื่นเหมือนกัน แต่ไม่ว่ายังไง ก็ไม่สามารถชอบมันได้เหมือนดนตรีเมทัลหนักๆ แบบนี้ พวกแจ๊สพอฟังได้เป็นบางคน แต่กับเพลงตลาดที่เล่นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันนั้นมันยิ่งกว่าความทรมาน ผมไม่สงสัยในตัวเพื่อนเลยสักนิด
ประสบการณ์ทางดนตรีหลายปี ทำให้ผมเชื่อว่าเพื่อนนั้นต่างจากเด็กที่หัดฟังอะไรบางอย่างเพื่อให้ตัวเองดูเท่ๆ เหมือนที่พวกเราเองเคยทำมาก่อน เราเติบโตขึ้น แก่ขึ้น สั่งสมรสนิยมมากมายตามกาลเวลาจนกลายเป็นสิ่งที่อยู่ในตัวเรา แต่ไม่รู้ว่ามันจะหนักขนาดไหน เพราะผมไม่เคยชั่งน้ำหนักมันดูสักที
.......................................
(หมายเหตุ น้ำหนักของรสนิยม : คอลัมน์ กูรู-รูหู)