เล่นหูเล่นตา:พักใจ | คมชัดลึก

 
          “ทำไมมันไม่เคยง่ายสำหรับฉัน” คำถามโง่ๆ ที่ถามตัวเองในเวลาที่อะไรในชีวิตมันไม่ได้ดั่งใจ สุดท้ายก็โบ้ยให้เป็นเรื่องของ “วาสนา” ที่ทำให้ชีวิตของคนเราต่างกัน ชีวิตของบางคนช่างสุขสบายและง่ายดาย (จะยากก็ตอนหาเรื่องใส่ตัวเอง) บางคนช่างลำบากยากเข็ญ ส่วนบางคนก็เกิดมาบนกองเงินกองทอง นอนใช้ ตีลังกาใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมด (ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน) บางคนต้องสร้างเอาเอง บางคนมีแล้วก็หมดไป บางคนไม่เคยเจอคำว่าสบายจนกระทั่งวันตาย ... ถ้าไม่ใช่ “วาสนา” หรือ “บุญ” ที่สะสมมาแต่ชาติที่แล้ว จะให้เอาเหตุผลอะไรมาตอบ (พยายามเอ่ยอ้างถึงสิ่งที่มองไม่เห็น มันจะได้จบๆ เสียที) ...

          วันไหนที่ไม่ได้ดั่งใจฉันจะเดินไปตามฟุตบาทมองชีวิตที่ผ่านไปมา นั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้าง หาข้าวกินข้างทาง กลับไปทำความคุ้นเคยกับชีวิตที่ต้องต่อสู้ดิ้นรนของคนทั่วไป ... คนส่วนใหญ่
 
          ฉันทิ้งรถไว้แล้วมองหามอเตอร์ไซค์รับจ้างที่จอดรอผู้โดยสารเป็นที่เป็นทางอยู่ใกล้ๆ เห็นแต่รถไม่เห็นคน คุณพี่คนขี่นั่งหลบแดดอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ๆ กัน มือถือสมุดและปากกา คงไม่ใช่เกมซูโดกุเป็นแน่ ... เขาจดตัวเลขมากมายที่จะคิดจะฝันถึงได้ในเวลานี้ ตัวเลขแห่งโชคชะตา ... หวย! ฉันยืนมองอยู่ข้างๆ เขาก็ไม่เงยหน้าขึ้นมาสักทีจนต้องส่งเสียงไปว่า “ หวยอะไรอะพี่? ” ค่อยเงยหน้าขึ้นมามองซ้ายขวาและตอบเบาๆ ว่า “จับยี่กี” ชื่อที่คุ้นหูตั้งแต่ครั้งยังเด็กวิ่งเล่นอยู่แถวบ้านอากง (ตรอกสลักหิน) ...
   
          ลำพังค่าแรงแต่ละรอบหลักสิบหลักร้อยคงไม่พอให้คิดฝันว่าสักวัน ... จะรวย! มีเพียงหวยที่เป็นที่พึ่งในโลกที่ความจริงหาเช้ายังไม่พอกินค่ำในบางวัน ... “ขออย่ายอมแพ้ อย่าอ่อนแอแม้จะร้องไห้ จงลุกขึ้นสู้ไป จุดหมายไม่ไกลเกินจริง” (อย่ายอมแพ้ : อ้อม สุนิสา) ... “ใจสู้หรือเปล่า ไหวไหมบอกมา” (ศรัทธา : หิน เหล็ก ไฟ) เสียงเพลง 2 เพลงนี้แย่งกันดังขึ้นพร้อมกันในหัวของฉันกับภาพเอ็มวีที่อยู่ตรงหน้า

          ฉันก้าวขาสั้นๆ ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ ... ทำไมมันสั้นอย่างนี้วะ ยิ่งนุ่งกางเกงยีนส์ยิ่งยกไม่ขึ้น หน้าจะคว่ำเอา! แดดเปรี้ยงเผาหัว ลมร้อนปะทะหน้า รู้แล้วว่าขนมเบื้องมันรู้สึกอย่างไรเวลาที่อยู่บนเตา ฉันกอดกระเป๋า หุบมือหุบขาเพื่อไม่ให้เบียดกับรถเก๋งเวลาที่คุณพี่คนขี่พาลัดเลาะไปตามช่องว่างระหว่างคัน ...

          ระหว่างนั้นฉันก็เกิดความรู้สึกเจียมเนื้อเจียมตัวขึ้นมา คนเราอย่าเอาตัวเองไปวัดกับใครหรืออะไร ทำตัวให้เล็กๆ เข้าไว้ (ถ่อมตัวผสมเจียมตัว) ที่ไหนๆ ก็ยังพอมีที่ให้เราอยู่ได้แม้ไม่สบายก็ไม่อดตายนะ! ดีกว่าเอาตัวเองเป็นใหญ่ เอาแต่ใจ จะทำอะไรก็ดูไม่พอดีไปกับที่ทางและผู้คน ขัดใจมันอยู่ร่ำไป สุดท้ายคนที่จะรำคาญใจที่สุดคงเป็นเรา ใจพองๆ ที่ขัดใจแต่แรกในความรู้สึกของฉันมันหดตัวลงแล้วอยู่ในช่องของมันได้อย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน

          มอเตอร์ไซค์วิ่งผ่านข้างทาง เห็นคนไม่มีบ้านหลับอยู่ข้างถนน คนงานก่อสร้างนั่งและนอนหลบแดดอยู่ข้างทาง สาวโรงงานพักกินข้าวกลางวันรวมตัวกันอยู่ที่ร้านรถเข็นส้มตำไก่ปิ้งขนมจีน บางคนยืนสาวเส้นขนมจีนเข้าปากเพื่อดับความหิวและเอาแรงไว้ใช้เมื่อกลับเข้าไปทำงาน ไม่ใช่กินเพื่อสนองความอยากหรือความต้องการของต่อมใดๆ ทุกครั้งที่ได้นั่งมอเตอร์ไซค์เข้าออกตามซอกซอย มันไม่เพียงสำรวจชีวิตชาวบ้านทั่วไปแต่ยังเป็นการสำรวจใจของตัวเอง ...

          เราทุกคนตื่นลืมตาขึ้นมา “สู้ชีวิต” ไม่ใช่ “ใช้ชีวิต” ไปวันๆ ปัญหาและเรื่องราวต่างๆ มันมีไว้ให้เราได้เรียนรู้ตัวเองเมื่อเราผ่านมันไปได้ ... เมื่อไหร่ที่รู้สึกขัดใจหรือเอาแต่ใจก็เพราะฉันจดจ่ออยู่เพียงแค่ “ตัวเอง” แต่เมื่อได้เห็นชีวิตของผู้คนที่ผ่านไปมาบนท้องถนนตามตรอกซอกซอย (ไม่ใช่ในห้าง) ภาพเหล่านั้นมันสอนฉันให้ไม่มองเพียงแค่ตัวเอง ...
 
          การได้ไปพบปะเพื่อนฝูงอันเป็นที่รักเสมอญาติแท้ๆ ก็เป็นการลด “อัตตา” ความเป็นคนเอาแต่ใจ เห็นแก่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่ของฉันลงได้มาก ... ญาติที่สัมพันธ์กันทางสายเลือดของฉันนั้นไม่สำคัญเท่ากับญาติที่สัมพันธ์กันทางใจ บางทีคนอยู่ใกล้ก็เหมือนไกล เพราะไม่ค่อยได้พบเจอหรือพูดคุยกันเท่าใดนัก แต่คนอยู่ไกลกับเหมือนใกล้เพราะประทับใจและสนิทใจทุกครั้งที่ได้เจอ พูดคุยกันราวกับจะไม่จบไม่สิ้นอย่างกับไม่ได้เจอกันมานานเป็นชาติ ...

          เพื่อนแท้และญาติผู้ใหญ่ที่นับญาติกันด้วยใจของฉันอยู่เชียงใหม่ “อ้ายมด” อายุรุ่นราวคราวเดียวกับโก้ มิสเตอร์แซกแมน เป็นทั้งเพื่อนและน้อง รู้จักกันมา 10 กว่าปี เจอๆ หายๆ แล้วแต่ช่วงไหนยุ่ง-ว่าง แต่ทุกครั้งที่เจอก็มักจะต่อติด นอกจากเรื่องใจ ฉันวัดความเป็นเพื่อนสนิทกันจากเรื่อง “ขี้” ฉันต้องสนิทกับคนนั้นจนสามารถบอกกับมันได้ว่า “กรูปวดขี้!” แล้วคนๆ นั้นก็ต้องหาที่ให้ถ่ายทุกข์ ถ้าหิวก็พาไปกิน ถ้าเหนื่อยก็พาไปพัก ถ้ารักก็ต้องคอยห้าม (พวกมันไม่อยากให้ฉันมีผัว หรือที่เจอๆ มันไม่ใช่คนดีก็ไม่รู้)

          ล่าสุดฉันเอาเงินไปร่วมทำบุญกับพ่อและแม่ของมดในการจัดซื้อโลงศพเย็นไว้สำหรับชาวเขาบนดอยและสร้างโบสถ์ในวัดบนเขา รวบรวมเงินจากนังนุชนาฎและเพื่อนๆ ส่วนสีเกด (นางไม่มีเพื่อน) โก้และฉันกับครอบครัว เฮ้อ ... ชาติหน้าต้องมาเจอลูกน้อง 2 ตัวกับโก้อีกแน่ (ลูกน้องคงคิดกับฉันแบบนี้) ทำบุญแล้วยังได้กินของอร่อยฝีมือบ้านมดที่ทำอาหารเก่งกันทั้งบ้าน พ่อทำลอดช่องมะพร้าวอ่อนให้กิน แม่ทำตำมะหนุน (ขนุน) มดทำส้มตำแอปเปิ้ลใส่ปูปลาร้าและสะตอผัดหมู 3 ชั้น (พิเศษตรงที่สะตอที่แกะเม็ดมาปลูกที่บ้านอาของมดที่เชียงใหม่นี่เอง ของใต้แต่มาโตทางเหนือ) กินจนแน่นอืดขึ้นมาถึงคอ อิ่มบุญหรืออิ่มท้องกันแน่! เอาซะแน่นเลย!

          นอกจากนับญาติกับบ้านมดแล้ว ก็ยังมีญาติอีกคือ พี่หม่วย (การไฟฟ้าเชียงใหม่) พาไปกินสลัดร้านของหลานชายแก ชื่อ สลัดเทอเรส (08-3570-3954) แถววัดกู่เต้า (หยุดวันพุธ) เขาปลูกผักปลอดสารเอง ขายเอง สั่งกินกระจายไปอีกหนึ่งมื้อ

          ถัดไปก็ต้องไปกราบคุณแม่ดาวเรืองกับพี่อ้อยที่บ้านลุงกะป้า ฉันชอบบ้านนี้ที่สุดมีพื้นที่หญ้าเขียวๆ สุดลูกหูลูกตา สงบร่มรื่นและอากาศเย็น คุณแม่ดาวเรืองที่บางทีพวกเราก็เรียกท่านว่า “คุณย่า” อายุ 85 ปี ยังแข็งแรงและงดงามทั้งหน้าตา น้ำเสียง และมารยาท สมเป็นผู้ดีเมืองเชียงใหม่ ท่านเป็นแม่บุญธรรมของโก้ มิสเตอร์แซกแมน แต่โก้ไม่ค่อยมีเวลามาเป็นลูกบุญธรรมคุณแม่เพราะงานเยอะและหนักเหลือเกิน ฉันจึงต้องอาสามาเจริญสัมพันธไมตรีแทนพี่โก้อยู่เนืองๆ คุณแม่อายุมากแล้ว สายตาและความจำไม่ค่อยจะดีไปตามวัย

          นอกจากตาหาญ (พ่อสีเกด) แล้วก็มีคุณแม่เนี่ยแหละที่พอจะต่อกรความอาวุโสได้เพราะวัยเดียวกัน ฉันรู้สึกเป็นบุญที่ได้พบเจอผู้หลักผู้ใหญ่อายุใกล้ร้อย ทุกครั้งที่เจอคุณแม่ดาวเรืองจะทั้งกอด หอม และให้พรพวกเรา ความนิ่งความสงบได้กลับมาประทับในใจของคนที่ทำอะไรไม่ค่อยได้ดั่งใจอย่างฉันอีกครั้ง แม้ชีวิตที่ผานมาจนถึงวันนี้จะไม่เคยง่าย แต่มันก็ไม่ยากเกินไปที่จะสู้ต่อ ตราบเท่าที่คนรอบข้างยังคงเป็นที่พักใจและเครื่องเตือนใจให้ฉันได้รู้ว่า ... จะยากแค่ไหนก็ยังหายใจอยู่ ...
.......................................
(หมายเหตุ พักใจ : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)