หนุ่ยรู้-โลกรู้:'งานที่ Win และงานที่ Fail' | คมชัดลึก

          ทุกวันนี้พวกเราใช้ชีวิตอยู่ในเมืองที่มี Event ไม่เว้นแต่ละวัน วันละหลายๆ งาน คนทำอาชีพสื่อสารมวลชนก็ต้องวิ่งรอกกันหนักขึ้น เสร็จงานนี้ไปต่องานนั้นเพื่อให้ได้ภาพมารายงานผู้อ่าน-ผู้ชม ..แต่คนเป็น "เซเลบริตี้" นั้นเหนื่อยหนักกว่าเพราะวิ่งรอกอย่างเดียวมันไม่ได้ ต้องแต่งหน้าทำผม แต่งตัวไปไม่ซ้ำด้วย
 
          ผมเคยพูดกับลูกน้อง Show No Limit ว่าหน้าที่ของพวกเราถือเป็นงานพัฒนาประเทศ เพราะการจัดงานเป็นพื้นฐานในการแสดงออกว่าประเทศเจริญ ถ้าประเทศอยู่ในช่วงเวลาเศร้าซึม-หงอยเหงา-เลียแผลใจก็ไม่มีใครลุกขึ้นมาจัดงานกันหรอก เพราะหน้าที่การรื่นเริงใจเป็นสิ่งที่จะกระทำได้ด้วย "บรรยากาศเป็นใจ" เท่านั้น
 
          ผมทำ Event มากว่า 10 ปี ผมรู้ดีกว่า "ฤดูทำนา" มีช่วงไหนบ้าง? เหตุที่เรียกการจัดงานว่า "ทำนา" ก็เพราะว่างานประเภทนี้หนักมาก ต้องรวบรวมผู้คนมากมายมาสร้าง "ปรากฏการณ์" ดีๆ ร่วมกันในงาน บนเวที บางงานเตรียมงาน 6 เดือนเพื่อโชว์แค่วันเดียว ..."เจตริน วรรธนะสิน" ในฐานะศิลปินรุ่นใหญ่ที่ใหม่สดเสมอ เขารับใช้งานอีเวนท์มากว่า 20 ปีแล้วในบทบาทของผู้ถูกว่าจ้างให้ขึ้นไปแสดง เขาเรียกกิริยาของการทำงานหนักประเภทนี้ว่า "ไปไถนา" ซึ่งดันเปรียบตัวเองต่ำกว่ามนุษย์อีกเน่ะ! ลองดูตารางงานของเขาดูจะเข้าใจว่าทำไมเขาเรียกว่าไถนาและทำงานเสร็จก็ต้อง "พักร่าง" (ซึ่งกว่าเขาจะได้พักคือเดือนพฤษภาคมโน่นเลย)
 
          รอบในสัปดาห์ที่ผ่านมาผมก็ไถนาเหมือนกัน ยังดีที่งานไถนาในแปลงของผมเหงื่อยไม่ออกมาก …ผมทำงาน "พูด" ครับ พูดให้น้ำไหลไฟดับ แต่ก็ถือเป็นงานพูดให้สาระ พูดเพื่อให้ทุกคนได้รู้ และพูดเพื่อสร้างแรงฮึดแรงบันดาลใจ ออกจากห้องที่ผมพูดไปจะได้ไปสร้างสิ่งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเพื่อเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิต-วิธีการทำงานที่ง่ายและสบายขึ้น
 
          จุดร่วมที่ลงตัวที่ทำให้ผมไม่เบื่องานนี้และรักมันมากขึ้นๆ แบบไม่มีเพดานกั้นคือ"ภาพของผู้ฟังผงกหัว" เมื่อผมพูดข้อมูลอะไรแล้ว คนฟังผงกหัวตาม ในหัวใจผม FIN มากครับ ถือว่าผมบรรลุภารกิจแล้ว ผมทำให้พวกเขาเข้าใจได้นี่ผมมีความสุข ถ้าโลกนี้ไม่มีการแลกเปลี่ยนด้วยเงินหรือไม่ต้องมีหนี้สินให้ต้องชำระ ผมทำให้ได้ฟรีๆ เลยนะ เจ้าภาพไม่ต้องลำบากหางบเลยล่ะ ..รักหน้าที่นี้จริงๆ เลย!
 
          สัปดาห์ที่แล้วผมร่วมงาน Event ไปหลายงานเลยครับ เรียกได้ว่ามีงานทุกวัน
 
          งานที่สมควรถูกพูดถึงในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมามี Microsoft Techdays : WowzAppVer2013 (ว้าวแซบเว่อร์) งานชื่อแสบที่สุดของไมโครซอฟท์(ประเทศไทย)ที่ลงทุนปิดอาคารนิมิตรบุตร สนามกีฬาแห่งชาติกลางใจเมืองจัดงานประชันเทคโนโลยีใหม่บนแพลตฟอร์ม Windows ให้ขา Dev นักพัฒนาโปรแกรมคอมพิวเตอร์เขาไปฟีเจอริ่งกัน จะเรียกว่างานรวมเนิร์ดก็คงไม่ผิดนัก งานนี้รายการแบไต๋ไฮเทคโหมโปรโมทให้อย่างเต็มกำลัง เพราะเราตระหนักดีว่ามีประโยชน์ต่อประเทศชาติ ใครไปก็จะได้เก็ทอะไรใหม่ๆกลับมาทำงานต่อ ยิ่งปีนี้ไมโครซอฟท์ทำเท่ คิดแบบห่ามๆ คือปิดสนามกีฬาจัดงานเพื่อให้ได้บรรยากาศความแกรนด์แบบสังคมนักพัฒนาอเมริกันดังที่เราเคยเห็นเคยฝันให้มันเกิดขึ้นในบ้านเราบ้าง แต่สุดท้ายก็เกิดโมเมนต์กริบๆ กร่อยๆ ขึ้นในงานบ้านเนื่องจาก "อากาศที่ร้อนอบอ้าว" เกินไป เรื่องนี้คนไทยรู้กันดีว่าประเทศเราร้อน แต่การที่อาคารนิมิตรบุตรมีเครื่องปรับอากาศที่พลังความเย็นไม่พอนี่น่ากลุ้มใจพอสมควร
 
          ช่วงเช้าการเปิดตัวว้าวๆ มีให้เห็นอยู่บ้างอย่าง Office2013 ตัวใหม่ Office365 สำหรับออนไลน์ มีบรรดาผู้ผลิตคอมพิวเตอร์มาสาธิต Ultrabook สำหรับ Windows8 หลายยี่ห้อ Acer, ASUS, Lenovo, HP ที่เทพๆ โดนใจอ.ศุภเดชก็ต้อง ThinkPad Tablet2
ช่วงบ่ายมีพูดถึง Windows Azure ระบบคลาวด์คอมพิวติ้งของไมโครซอฟท์ ถึงแม้สายประชาชนทั่วไปจะงงๆ บ้าง เพราะศัพท์แสงที่ใช้กันมันเกินมนุษย์ปกติจะเก็ทได้

          แต่สิ่งที่ไมโครซอฟท์ประเทศไทยต้องนำกลับไปครุ่นคิดเป็นการบ้านคือ "วิธีการสื่อสารในฮอลล์ใหญ่ระดับสนามกีฬา"
มีคอมเมนท์จากกลุ่มผู้ฟังมาว่าบรรดา Developer ที่รับเชิญมาพูดบนเวทีเพื่อสร้างแรงบรรดาลใจหลายคนเวลาถูกสัมภาษณ์กลัวดอกพิกุลจะร่วง คือพูดน้อย และจังหวะการนำเสนอจึงหนืดๆ
 
          ส่วนที่ต้องโทษมากสุดคือออแกไนเซอร์ เราไม่รู้หรอกว่าเขาจ้างกันถูกหรือแพง แต่แค่อาการ "ไมค์ไม่ดังแล้วไม่รีบแก้ไข" นี่มันก็พอบอกได้นัยๆ ถึง "ความห่วยสะสม" ที่เป็นกันมายาวนานกับคนในแวดวงนี้ คนทำอาจไม่รู้ว่า "ความไม่ตั้งใจมอง-ไม่ตั้งใจฟัง" สิ่งที่บนเวทีสื่อสารแล้วตกหล่น มันสร้างความอึดอัดให้กับคนดูแค่ไหนและทำงานสะดุดได้ทั้งๆ ที่ลงทุนอุปกรณ์ไปอย่างครบครันแล้ว
 
          สิ่งที่สะท้อนอาการเตรียมไม่พออีกเรื่องคือ "แคเทอริ่ง" หรืออาหารรับรองในงาน ส่วนโชว์การแสดงที่ว่าจ้างมาเอนเตอร์เทนเนิร์ดในงานก็ไม่ถูกเส้นกับรสนิยมพวกเขาเท่าไหร่ เจ้าภาพจ้างคณะนักร้องดันดารา Copy ศิลปินดังจากรายการตีสิบมาแสดง ปรากฏคนกริบ เล่นมุกอะไรมาก็ไม่ฮาด้วย จุดนี้ผมติงว่าไมโครซอฟท์เป็นองค์กรที่ส่งเสริมเรื่องของแท้ แต่เอาของปลอมมาเล่นนี่เข้าขั้นตลกร้ายเลยครับ
 
          การคุมโทนคนเข้าแข่งขันคงเป็นเรื่องยากสุด เพราะ Developer เมืองไทยยังไม่ให้ความใส่ใจกับโลกแฟชั่น บางคนลากแตะมางาน (ทำไม? มาร์ค ซัคเคอเบิร์กมันยังใส่ได้ …แต่นั่นมันมาร์ค ซัคเคอเบิร์กนะยะ!) บางคนสะพานกระเป๋าขึ้นพรีเซ็นต์บนเวทีเฉย (ทำไม? ทีมงานมันหน้าตาไม่น่าไว้ใจขนาดไม่กล้าฝากเลยหรือ?)
 
          งานเนิร์ดๆ แบบนี้ถ้าได้พิธีกรดี ก็จะช่วยชูโรงเป็นสีสันได้มากเพราะจังหวะฮุกจังหวะแทงมีมากไปหมด แต่เสียดายที่ไม่มี WowzAppVer ครั้งนี้จึงเป็นอีเวนท์ที่ Fail ด้านการจัด แต่ Win ด้านเนื้อหา อาจารย์ศุภเดชแห่งแบไต๋ไฮเทคผู้ร่วมงาน Techdays อย่างเป็นประจำสม่ำเสมอกับไมโครซอฟท์มาโดยตลอดตั้งแต่ปี 2004 แนะนำอย่างจริงใจว่า "ครั้งหน้ากลับไปจัดโรงแรมเถิด"
 
          ปิดท้ายเมื่อค่ำวันเสาร์ที่ 2 มีนาคมที่ผ่านมากับงานแต่งงานของคนเนชั่น เป็นงานเล็กๆ ในโรงแรมระดับกลางเหมือนงานแต่งคนทั่วไปแหละครับ แต่เนื้องานช่าง "มหัศจรรย์แห่งรัก" จริงๆ …คุณประณต วิเลปสุวรรณ หนุ่มใหญ่วัย50ปี บรรณาธิการข่าวเนชั่นแชนแนลที่เพิ่งได้ฤกษ์แหวกม่านประเพณีแต่งงานกับเค้า (ชายอื่นในวัยนี้เขาแจกการ์ดงานบวชลูกชายแล้วคร้าบ..ฮา) แต่ป๋าต๋อยก็เป็นที่รักของคนเนชั่นและเพื่อนร่วมงานมาก ด้วยบุคคลิกความฮาของแก งานในค่ำนี้นั้นสนุกถึงใจ หัวเราะกันได้ตลอดงานทั้งๆ ที่แอร์เสียเช่นเดียวกับงานไมโครซอฟท์นั่นแล คุณกนก รัตนวงศ์สกุล และคุณอรัญญา ชัยคาม ดำเนินรายการได้อย่างเป็นกันเอง อีกทั้งเจ้าสาวของป๋าต๋อยคือคุณงามตา จากนสพ.ฐานเศรษฐกิจ ก็พูดจาสนุกผิดฟอร์ม เรียกได้ว่าผมและแขกทุกคนประทับใจกับคู่บ่าวสาวคู่นี้ที่พร้อมจะเป็นคู่แก่เฒ่ากันได้ในทันทีหลังแต่ง ความประทับใจในงานที่ผู้ร่วมงานได้รับ บางครั้งไม่ต้องลงทุนมากนักเพียงแต่ต้อง "ตั้งใจจัด" อย่างที่ป๋าต๋อยและคุณงามตา"ตั้งใจแต่งงาน"กันมากๆ ขอให้มีความสุขครับ อวยพรอีกครั้งผ่านหน้าหนังสือพิมพ์วันนี้เลย
.......................................
(หมายเหตุ "งานที่ Win และงานที่ Fail" : คอลัมน์ หนุ่ยรู้-โลกรู้ โดย... หนุ่ย พงศ์สุข หิรัญพฤกษ์@nuishow)