ทีวีสีรุ้ง:รางวัล | คมชัดลึก

          คงไม่สายเกินไปที่จะขอแสดงความยินดีกับผู้ที่ได้รับรางวัล “คม ชัด ลึก อวอร์ด” ครั้งที่ 10 เมื่อวันพุธที่ผ่านมาในทุกสาขานะคะ
 
          ตัวอ้อมเองก็มีความคุ้นเคยกับรางวัลนี้มานาน ในฐานะคนที่เฝ้าดูบ้าง จนได้มามีส่วนในฐานะกรรมการบ้าง พิธีกรช่วงประกาศรางวัลบ้าง ก็พอจะทราบค่ะว่ากว่าผลจะออกมาให้เราเห็นในแต่ละปีไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผู้เกี่ยวข้องทุกคนก็ทำงานกันอย่างเต็มที่ เพราะอยากให้ผลออกมาตรงกับวัตถุประสงค์ของรางวัล รวมถึงเป็นไปตามกฎเกณฑ์ที่วางไว้ให้มากที่สุด
 
          แน่นอนว่าผลที่ออกมาอาจไม่ได้ถูกใจทุกคน ซึ่งก็คงเป็นเรื่องปกติของงานประกาศรางวัลไม่ว่าจะสถาบันไหน จะของไทยหรือต่างประเทศ และไม่ใช่แค่รางวัลประเภทงานบันเทิงนะคะจะว่าไป รางวัลจากองค์กรต่างๆ ที่ให้เป็นกำลังใจหรือเป็นเกียรติแก่บุคลากรในแวดวงต่างๆ บางทีเราเองก็ยังเคยงงเลยว่าคนนั้นคนนี้มาได้ยังไง
 
          ทีนี้มันก็อยู่ที่ว่าสถาบันนั้นเขาทำให้เรายอมรับได้แค่ไหนละค่ะ ประวัติการให้รางวัลของเขาเป็นอย่างไร มีจุดยืนมากแค่ไหน สำหรับอ้อม “คม ชัด ลึก อวอร์ด” เป็นหนึ่งในสถาบันที่มีจุดยืนชัดเจนมาตลอด
 
          โดยส่วนตัวขอชื่นชมทุกคนนะคะที่ทำงานกันเต็มที่ ไม่ใช่แค่คนที่ได้รับรางวัลเท่านั้นนะคะ อ้อมชื่นชมและยินดีกับทุกท่านที่ถูกเสนอชื่อในทุกสาขา และเชื่อว่าถ้าทำได้กรรมการคงอยากให้รางวัลกับทุกคนจริงๆ
 
          ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าจะมองกันแค่คนที่ถูกเสนอชื่อเข้าชิงอ้อมว่ามันก็คงน้อยไปอีกอยู่ดี เพราะกว่าที่หนัง เพลง หรือละคร ฯลฯ จะออกมาให้เราได้เห็นกันเต็มรูปแบบผ่านสายตาผู้ชมจนได้รับความนิยม เสียงวิจารณ์ ผ่านการคัดกรองจนเหลือผู้ถูกเสนอชื่อจำนวนหยิบมือ...คนที่เราไม่ควรมองข้ามคือ คนทำงานทุกคนที่ทำงานอย่างเต็มที่

          ลองนึกดูนะคะ ถ้าบุคคลที่เกี่ยวข้องกับงานทุกส่วนไม่ได้ทำงานกันเต็มกำลัง ความสามารถของผู้ที่ได้รับรางวัลจะเปล่งประกายออกมาจนเป็นที่ยอมรับได้อย่างนั้นเหรอคะ จากประสบการณ์ที่เคยทำงานมาอ้อมเชื่อว่าบุคคลเหล่านั้นแม้จะไม่มีโอกาสได้ขึ้นไปรับรางวัลบนเวทีไหน แต่ในขณะที่เขากำลังสร้างงาน เขาเต็มที่และมีความสุขกับมัน เขาก็รู้อยู่เต็มอกว่าเขาได้รับรางวัลแห่งความภูมิใจกันไปแล้ว น้อยที่สุดเวลาหันกลับมาเขาก็ยิ้มได้โดยไม่ต้องมานั่งบ่นว่า “รู้งี้...ตูน่าจะทำแบบนี้ หรือไม่น่าทำแบบนี้เลย”
 
          มาถึงตรงนี้ก็ขอเป็นกำลังใจกับทุกท่านนะคะ ไม่ว่าคุณจะเป็นใครทำอาชีพอะไร ขอให้คุณทำมันอย่างเต็มที่ มองให้เห็นข้อดีและมีความสุขในสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ ประกอบอาชีพอย่างถูกต้อง แล้วไม่ว่าจะมีใครชื่นชมคุณหรือไม่ คุณก็คงจะยิ้มได้และภูมิใจในตัวของคุณเอง อย่าไปคาดหวังว่าใครต้องมาชม หรือให้โบนัสกี่เดือน เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นคุณอาจจะเป็นคนที่ทำงานอย่างไม่มีความสุข
 
          แหม! ถามว่าโบนัสอ้อมไม่อยากได้เหรอ อ้อมก็อยากได้ค่ะ คำชมอ้อมก็อยากได้ แต่ก็อีกนั่นแหละ มันไม่ได้อยู่ในเงื่อนไขตอนสมัครงานว่ามันจะต้องมี เพราะฉะนั้นอย่าคาดหวังค่ะ แล้วคุณจะไม่ผิดหวัง
 
          พูดถึงความคาดหวัง ในฐานะที่อ้อมเป็นหนึ่งในผู้บริโภคทีวีบ้านเรามาหลายปี ก็พบเคล็ดลับในการดูทีวีให้สนุกอย่างหนึ่งว่า อย่าไปคาดหวังค่ะ ดูไปเรื่อยๆ หาอะไรดีๆ จากทีวีผ่านมุมมองของเราเองจะได้ประโยชน์เร็วกว่าบ่นด่ากับลมกับแล้ง  อ้อมยังเชื่อยู่เสมอค่ะว่าทีวีให้อะไรมากกว่าแค่ความบันเทิง เพราะโลกของเรามันก็มีอยู่ไม่กี่เรื่องหรอกค่ะ ทีวีเขาก็ย่อมาให้เราเห็นกันอยู่แล้ว ก็ดูกันซะให้มีความสุข
 
          ตัวอย่างง่ายๆ วันก่อนดู “พรพรหมอลเวง” เราคงไม่ต้องพูดถึงบอย น้องเบลล่า หรือความน่ารักของหนูอันดานะคะ เพราะทุกท่านคงได้เห็นอยู่แล้ว แต่สิ่งที่อ้อมอยากพูดถึงคือ ความพะอืดพะอมของตัวละครประเภท กิ๊ก มยุริญ ในเรื่องเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของน้ำผึ้ง ณัฐริกา เธอชอบคิดว่าสามีฉันดีที่สุด ตัวฉัน ลูกฉันดีสุดๆ พอคนอื่นได้ดีกว่าจะเพราะเขาดีจริงหรือมีวาสนาก็รับไม่ได้ เก็บไปบ่อนทำลายตัวเองอีกว่า “ใช่สิ ฉันมันไม่ใช่ลูกรัก ไม่ใช่คนโปรด” หลงผิดระดับนี้ว่าแย่แล้ว แต่นานๆ เข้าเป็นหนักถึงขั้นพาคนนอก(มือที่สามของครอบครัวน้อง)เข้ามาบั่นทอนความสงบในครอบครัว เพราะแค่ต้องการจะเอาชนะแบบโง่ๆ คนแบบนี้บางทีเราอาจไม่เคยเจอในชีวิตจริงนะคะ ก็อาศัยทีวีนี่ละค่ะที่สอนเรา

          หรือตอนที่คุณโฉมฉายซึ่งรับบทย่า สั่งสอนน้ำผึ้ง ณัฐริกากับจ๊อบ นิธิว่า “มีปัญหาครอบครัว ก็ต้องแก้ที่ครอบครัว ไม่ใช่แก้กันที่อื่น สุดท้ายปัญหานี้ก็จะย้อนกลับมาที่บ้าน ให้เดือดร้อนกันไปหมด” อ้อมฟังแล้ว โห! ใช่เลย ถ้าสามีภรรยาคู่ไหนมีปัญหาร่อแร่แล้วชอบหนีไปนอกบ้าน อ้างว่าหาทางออกบ้าง คลายเครียดบ้าง ได้ฟังประโยคนี้น่าจะเรียกสติคืนมาได้ไม่มากก็น้อย

          นี่ก็ไม่คาดหวัง แต่มันโดนใจแบบไม่ทันตั้งตัว
.......................................
(หมายเหตุ รางวัล : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์)