ทีวีสีรุ้ง:แก้ให้ถูก
แก้ให้ถูก : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์
เมื่อสัปดาห์ก่อนมีละครจบไป 2 เรื่องคือ เจ้าแม่จำเป็น ทางช่อง 5 และคุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก ทางช่อง 3 ซึ่งก็เป็นละครเบาๆ ดูสบาย แต่ก็ยังแฝงข้อคิดเอาไว้ให้เราได้เก็บไปคิดตามกันอยู่ดีค่ะ
อย่างเรื่องของการพูดความจริง ที่ถึงแม้ไม่ส่งผลดีต่อผู้ฟังในตอนแรกแต่ในระยะยาวมันก็จะไม่สร้างปัญหาคาราคาซังทั้งในชีวิตและจิตใจของทุกฝ่าย ถึงอย่างนั้นนางเอกทั้งสองเรื่องก็คิดว่า “เอาน่ะ (ไม่พูดความจริง)ก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน” ซึ่งอ้อมว่ามันดูเป็นความคิดแบบเข้าข้างตัวเองมากกว่าค่ะ
ถ้าพูดแบบกำปั้นทุบดินว่า ไม่มีใครเดือดร้อน ณ เวลาที่คุณทำสิ่งไม่ถูกไม่ควรก็คงได้ เพราะตอนนั้นผลมันยังไม่ส่งไปถึงใคร แต่วันหนึ่งผลมันก็จะต้องเกิดตามมา “ภายหลัง” อยู่ดี นี่ดีว่าเป็นละครนะคะ ต่อให้ผลร้ายสุดๆ พระเอกก็ยังไม่ตาย หรือไม่เลิกกับคุณเธอง่ายๆ ลองเป็นชีวิตจริงในยุคที่ผู้ชายแท้มีน้อยอย่างนี้สิคะ นางเอกอย่างเราๆ อาจไม่มีโอกาสแก้ไขได้บ่อยๆ ค่ะ และที่สำคัญยิ่งกว่าพระเอกหลุดมือ ลองถามตัวเองดูสิคะว่า เวลาทำอะไรที่ไม่ถูกไม่ควร ต่อให้ไม่มีใครรู้ใครเห็น ตัวคุณเองสบายใจกันจริงๆ มั้ย??
สำหรับ อ้อม เสน่ห์อย่างหนึ่งของการดูละครคือการเอามาย้อนดูตัวค่ะ หลายทีพอมองย้อนหรือตั้งคำถามกับตัวเองว่า ถ้าเป็นฉัน หรือฉันต้องเจอเหตุการณ์อย่างนี้แล้วฉันจะทำอย่างแม่คนนี้ไหม บ่อยครั้งที่เราจะบอกว่า “โอ๊ย ไม่หรอก เพราะฉันดีอย่างนั้น ...รู้อย่างนี้...” แต่สิ่งหนึ่งเราอาจจะลืมไปก็คือเวลาที่เราเป็นคนดูจากวงนอกทุกอย่างมันง่าย มันเห็นชัด แก้ไขง่ายไปหมด แต่ถ้าลองมองแบบซื่อๆ หลายครั้ง เราอาจจะพบว่า คำตอบของเราก็ไม่ต่างจากพฤติกรรมที่เราเพิ่งตำหนิไปหยกๆ ดูแล้วหงุดหงิด รมณ์เสีย ว่า “คิดได้ไง” “ทำอะไรวะเนี่ย”
อย่างวันหนึ่งในละครแรงปรารถนาที่มีน้องณเดชน์ กับน้องคิมเป็นพระนางเนี่ย มีตัวละครคือน้องมิ้นท์ ณัฐวรา ที่ทำให้อ้อมต้องกลับมามองตัวเองอีกครั้งว่า ถ้าเหตุนี้เกิดกับเรา เราจะเป็นคนแบบนี้ไหมนะ
สั้นๆ ค่ะ เรื่องมีอยู่ว่า น้องมิ้นท์เธอโดนอเล็กซ์ (ผู้ชายที่พ่อแม่อยากให้แต่งงานด้วย)ล่วงเกินแบบไม่เต็มใจ เหตุเพราะเธอไปรู้ความจริงอะไรบางอย่างแล้วมาต่อว่า ฝ่ายชายเลยโชว์เหนือด้วยการล่วงเกินเธอซะ ทีนี้ถ้าเธอจะโกรธอเล็กซ์แล้วไปฟ้องพ่อฟ้องแม่ก็คงไม่แปลก แต่เธอกลับไปโกรธนางเอกคือน้องคิมที่แต่งงาน(แต่เพียงในนาม)ไปกับณเดชน์ แฟนเก่าของเธอ โทษน้องคิมว่าถ้าไม่ใช่เพราะหล่อน ฉันคงไม่ต้องเป็น ไม่ต้องเจออะไรแบบนี้...
นั่นล่ะค่ะ จากตัวละครที่น่าเห็นใจ เธอทำให้อ้อมเครียดเลย เพราะงงว่าทำไมไม่จัดการกับต้นเหตุคือแก้ปัญหาที่อเล็กซ์ แต่ดันไปเหวี่ยงน้องคิมซึ่งเป็นบริบทของปัญหาชีวิตเธอเท่านั้น ...เออนะ ถ้าน้องคิมเป็นคนสั่งให้อเล็กซ์ไปปล้ำเธอแล้วเธอรู้ เธอโกรธ อันนี้ยังพอเข้าใจมั่ง อ้อมว่านางเป็นคนที่แก้ปัญหาผิดที่ ตั้งหน้าตั้งตาใช้มารยาจะเอาณเดชน์กลับมา ทำยังไงก็ได้ ไม่ยอมให้น้องคิมมีความสุข อ้อมเลยมานั่งสงสัยว่า เพราะอะไรหนอทำไมนางถึงเป็นคนแบบนี้
คิด ไปคิดมา เออ บางทีเราก็เป็นแฮะ คนบางคนทำให้เราโกรธ เสียใจ ทำร้ายเรา แต่เพราะเรากลัวในอำนาจ หรือพลังของเขา ทำให้เราต้องฝืนเก็บความรู้สึกนั้นไว้ ถ้ามันจบแค่นั้นก็แย่แค่ตัวเรา แต่หลายทีที่เราทำอะไรคืนเขาไม่ได้ เรากลับเอาไปลงที่คนอื่นด้วยเหตุผลข้างๆ คูๆ อย่างเบาที่สุดก็พาลด้วยวาจา แต่ถ้าหนักหน่อยประจวบกับมีจังหวะให้ได้ลงมือตอบโต้ใครก็อาจจะหนักมือไปแบบที่เขาเรียกกันว่า “ทำเกินกว่าเหตุ” ก็มี สรุปง่ายๆ คือนอกจากปัญหาไม่ถูกแก้ อ้อมว่ามันจะยิ่งแย่ในระยะยาว คนอื่นต้องเดือดร้อนไปทั่ว
เข้าใจค่ะว่าพูดง่าย แต่ทำยาก ไอ้การแก้ปัญหาที่ต้นเหตุเนี่ย เพราะถ้าตกอยู่ในเงื่อนไขเดิมว่า เราไม่กล้าทำอะไรกลับคืนอีกฝ่ายเพราะเกรงกลัวในอำนาจหรือไพ่ในมือเขาที่ เหนือกว่า ทุกอย่างก็จะวนเวียนไปเป็นวัฏจักรผิดๆ การระบายออกผิดๆ อย่างเก่า เขาถึงมีคำพูดกันไงคะว่า มองตามความเป็นจริงแบบไม่เข้าข้างตัวเองแล้วแก้ปัญหาให้ถูกจุด
ลองคิดดูสิคะ เวลาแฟนเรามีคนอื่น เราโกรธแฟนจะเป็นจะตาย แต่พูดกับเขาไม่ได้ (หรือพูดแล้วไม่ได้ผล) เราเลยไประบายใส่อีกคนว่า “เพราะแก! แฟนฉันถึงปันใจ” จริงๆ ถ้าลองถามตัวเองดีๆ เอาแบบไม่ต้องอายเพราะยังไงมันก็อยู่ในใจเราคนเดียว คุณว่าต้นเหตุของปัญหามันอยู่ที่ใครกันแน่ คุณไม่ดี แฟนคุณไม่ซื่อ หรือว่า “แก” ที่เพิ่งโผล่มาทีหลังเพื่อน เอาให้ชัวร์
ไม่งั้นอ้อมว่าต่อให้ตามไปด่า “แก” อีกกี่คน แฟนก็ยังปันใจไม่เลิกหรอกค่ะ เชื่อเถอะว่าแก้ถูกที่ ดีกว่ากันเยอะเลย
.......................................
(หมายเหตุ แก้ให้ถูก : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์)