ไตรโทน : กีฬากับดนตรี | คมชัดลึก

          เป็นครั้งแรกที่ผมพิมพ์ไตรโทนนอกประเทศไทย ขนาดหนีมาอยู่อังกฤษ แต่โซเชียลเน็ตเวิร์กก็มิสามารถหยุดยั้งการถูกตามจิกจากกองบรรณาธิการแต่อย่างใด ก็ดีครับ จัดให้เลยด้วยความรัก
 
          ก็ตามประสาคนชอบเที่ยวคนเดียวอย่างผม คือถ้ามีแฟนก็เที่ยวกับแฟนได้ ถ้าไม่มีเที่ยวคนเดียวก็ทำเป็น หลังจากทำงานถี่ๆ มาตลอดปี พอหลังปีใหม่ปุ๊บเพื่อนในวงก็ตั้งเป้าเที่ยวกันเลย โดยเป้าหมายแรกคือประเทศตุรกี ราคาถูกวีซ่าก็ไม่ต้องขอ คาดว่าเขาคงต้องการนักท่องเที่ยวเพื่อกระตุ้นระบบเศรษฐกิจเป็นแน่ ผมก็เป็นพวกเที่ยวแบบอินดี้มาตลอด ไม่ชอบไปไหนเป็นโขลง แต่ก็อยากไปจอยที่ตุรกีด้วย
 
          โดยวางแผนว่าเราจะมาอังกฤษก่อนแล้วหาสายการบินต้นทุนเบาๆ บินตามไปดูเมืองพวกเติร์กสักสองสามวัน เลยขอวีซ่าจองตั๋วมาอังกฤษเรียบร้อย สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ในกลุ่มตุรกี ขอยกเลิก! ด้วยเหตุผลว่ากลัวไม่สนุกเพราะได้ข่าวว่ายุโรปช่วงนี้หนาวมาก (โอ๊ยโกรธ!! ถึงกะขี้หูไหลเลย) วีซ่าจ่ายแล้ว ตั๋วเครื่องบินก็จ่ายแล้ว โรงแรมจ่ายหมดแล้ว คือบัตรเครดิตได้ถูกตัดเงินไปเรียบร้อยแล้ว อันที่จริงการยกเลิกไม่ยากหรอก แต่สำหรับผมเป็นคนใจถึง คนเดียวก็ได้วะ บัตรดูเวสต์แฮมเตะกะแมนยูก็จองไว้แล้ว ส่วนวันแดงเดือดที่โอลด์แทรฟฟอร์ด อันนี้ถึงกับจ่ายแล้วด้วยราคา 358 ปอนด์ (เพลีย)
 
          ขอกลับมาแขวะเรื่องกลัวหนาวที่ยุโรปนิดนึง คือพี่ครับช่วงมกราคมแบบนี้ ดอยสุเทพยังเป็นแม่คะนิ้ง ยุโรปจะไม่หนาวได้ยังไงครับ ถ้ายกเลิกเพราะกลัวหนาวเที่ยวเวียดนามน่าจะเหมาะ แต่โอ้แม่เจ้า!! ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ พวกเขาทั้งหลายไปเวียดนามกันจริงๆ อันนี้ผมต้องขอขำไปตลอดชีวิต ว่ามันเป็นเรื่องจริงที่บังเอิญตรงกับความคิดเราอย่างไม่น่าเชื่อ ขอให้สนุกเต็มที่นะเพื่อนๆ ถามว่าทำไมผมชอบลอนดอน คือมิได้ดัดจริตแต่อย่างใด เพราะที่นี่ผมมาตั้งแต่สมัยมีแฟนชื่อคุณใหม่ เจริญปุระ
 
          คุณแม่นางพาเรามาเที่ยวที่นี่บ่อยมาก เนื่องจากพี่สาวของใหม่เป็นผู้นำทางด้านแฟชั่นในยุคเมื่อยี่สิบปีที่แล้วภายใต้ชื่อร้าน "เวณิก" ชาญอิสสระ แถวสีลม ซึ่งเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว การนำเข้าพวกของแบรนด์เนม พวกกระเป๋า เข็มขัด แอ็กเซสเซอรี่ต่างๆ ยังไม่มีตัวแทน เหมือน club21 อย่างทุกวันนี้ การหิ้วเข้ามาขายให้กลุ่มไฮโซ จึงเป็นเรื่องถูกต้องที่สุด ผมจึงเป็นหนึ่งในบายเออร์ (buyer) ที่มีโควตาน้ำหนักกระเป๋าในการขนกลับไปในตัว ตลอดจนเราซึมซับแฟชั่นของผู้หญิงและทันรสนิยมเรื่อยๆ มา เรียกว่าถ้าไม่แกร่งพอป่านนี้เป็นตุ๊ดไปแระ จบข่าว
 
          แล้วของที่เอาเข้ามาหมดภายในไม่ถึงสองชั่วโมงครับ เอาเป็นว่าเราไม่เอ่ยรายชื่อลูกค้าละกัน เดี๋ยวเขาจะโกรธ เอาเป็นว่าก๊วนนี้ถืออะไรเข้ามาจองทันทีทั้งที่ยังไม่เห็นของ เชื่อรสนิยมบายเออร์เป็นอย่างมาก หลังจากเวลาผ่านไป จากบายเออร์ ผมก็เป็นทัวริสต์ (tourist) อย่างเต็มตัว
 
          สำหรับประเทศนี้ เริ่มต้นจากการมาคนเดียวเพราะแฟชั่น ก็กลายมาเป็นเรื่องดนตรี ท่องเที่ยว และเรื่องช็อปปิ้ง ที่ผมเบื่อเต็มที ก็เรื่อยๆ อะครับไม่ต้องลงรายละเอียดมาก เอาเป็นว่า ผมมาที่นี่เกือบจะกับทุกคนที่เป็นนักดนตรีในเมืองไทยแล้วกัน พี่ป้อม ก็เคยมาด้วยกัน นักข่าว สาย www.supersweet.com ก็มาอยู่กับเขาเลย เสก โลโซ ก็เคยมาช่วยจัดคิวออดิชั่นหามือเบสกะมือกลอง เพื่อนเปิดร้านอาหารก็เป็นที่รู้จัก แต่ไม่เคยไปขอกินฟรีแต่อย่างใด มาเล่นคอนเสิร์ตกับวงผมสองครั้งในรอบห้าปี เอาเป็นว่านอกจากกรุงเทพฯ กับเชียงใหม่ ลอนดอนก็เป็นอีกที่ ซึ่งผมจะหาความสุขจากที่นี่ได้ ไม่ว่าจะเรื่องอาหารที่ต้องไปกิน ละครเวทีที่ต้องคอยตามดู หรือเมืองอื่นที่ต้องไปเช่น Isle of Wight. Bath. หรือจะ Manchester หรือ Liverpool ก็จัดให้ได้ เร็วๆ นี้ว่าจะเปิดทัวร์เที่ยวอังกฤษดิบๆ กะโจนูโวซะเลย
 
          เอาล่ะ!! เนื่องจากบทความของผมเป็นเรื่องดนตรีมิใช่การท่องเที่ยวแต่อย่างใด ฝีมือมันจะอยู่ตรงการด้นสดที่ได้ใจความ ดุจการกระโดดลงไปลงมือโซโล่กีตาร์แบบด้นสดๆ อย่างกล้าหาญแบบออกตัว โน้ตหล่อ ขากลับ ก็ออกสวย
 
          ผมมีสองเรื่องเกี่ยวกับดนตรีมานำเสนอ โดยเรื่องแรก ไปได้รับความขนลุก จากสเตเดี้ยม ของทีมเวสต์แฮม ยูไนเต็ด ที่อัพตัน ปาร์ค ลอนดอน รถไฟใต้ดินโซนสาม ตั๋วฟุตบอลของผม ราคาหน้าตั๋วสามสิบปอนด์ ผมจ่ายห้าสิบปอนด์ ตามประสาคนซื้อช้า
 
          เนื่องจากเล่นกับแมนฯ ยูไนเต็ด ซึ่งเป็นทีมเยือน ที่นั่งโควตาทีมเยือนมีแค่หลักพันกว่าที่ ผมจึงต้องนั่งฝั่งเวสต์แฮมเท่านั้น หัวใจสำคัญคือต้องเชียร์ให้เป็น ต้องยืนต้องเฮต้องโห่ตามคนข้างๆ เรา ซึ่งแฟนเวสต์แฮมทั้งนั้น เรียกว่าเชียร์แบบกลับเฟด (กลับเฟดคือทุกอย่างตรงกันข้ามมักจะใช้กับลำโพงที่ต่อสลับเฟดจะได้มิติเสียงอีกอย่างซึ่งเดี๋ยวนี้เริ่มเป็นที่นิยม) สิ่งที่ผมได้รับนอกจากสกอร์ที่เสมอกัน 2:2 มันคือดนตรีที่อยู่ในตัวของคนอังกฤษ บางครั้งคนในสนามร้องเพลงเชียร์ขึ้นมาแบบผมไม่รู้เรื่องแต่ขอขนลุกด้วยคน ไม่รู้ต้นเสียงมาจากไหนแต่มันร้องเป็นคีย์เดียวกันได้อย่างน่าประหลาดใจ
 
          ตามปกติการเชียร์ฟุตบอลจตุรมิตรสามัคคีเท่านั้นที่ผมเข้าใจได้ เพราะเพลงโรงเรียนมันอยู่ในสายเลือดของนักเรียน ไม่ว่าจะเป็นกรุงเทพคริสเตียน อัสสัมชัญ สวนกุหลาบและเทพศิรินทร์ เป็นคีย์เด็กผู้ชายที่ว่ากันไป แต่กองเชียรที่นี่มีหลายวัย คนแก่คนหนุ่ม สาวแก่สาววัยรุ่น ร้องตรงกันแบบอยู่ในสายเลือดเช่นกัน แถมเพลงมีลูกเล่นร้องกระตุก หยุดเพื่อปรบมือ สามแปะ โอ้ย!! ตรงนี้แทบน้ำตาไหล มันเหมือนถูกห่อด้วยซาวนด์จากหลังคาอัฒจันทร์ ทำให้บรรยากาศหนาวๆ ข้างหน้าหญ้าเขียวๆ พร้อมผู้เล่นที่กำลังทำสงครามกัน จุดนี้ให้สิบเต็มสิบเลยครับ ต้องเจอกับตัวเองสักครั้งแล้วคุณจะชอบประสบการณ์ครั้งนี้ไม่มีลืม โดยเฉพาะช่วงเวสต์แฮมนำ 2:1 อยู่ดีๆ ก็ร้องเพลง Que Sera, Sera Whatever will be will be เรียกว่ากองเชียร์แมนยูถึงกะอึ้ง ผมขำจนเกือบหลุด มันเป็นเวอร์ชั่นที่คนร้องเพลงนี้เป็นพันๆ คน และไพเราะมากที่สุดในชีวิตที่เคยได้ยินเพลงนี้มา เสียงแน่นกังวาน ใช้ถูกที่ถูกเวลาอะไรเช่นนี้ จะว่าเกรียนก็ไม่เชิง แต่เพลงมันทำให้ขนลุกและที่ฮาไปกว่านั้นคือพอนาทีทดเวลา โรบิน ฟาน เพอร์ซี่ ยิงตีเสมอให้แมนฯ ยูไนเต็ดเสมอเป็น 2:2 และกรรมการเป่านกหวีดหมดเวลาทันที กองเชียร์เวสต์แฮมนั่งเงียบ มีเสียงร้องจากกองเชียร์แมนยูซึ่งมีเพียงพันคนนิดๆ ร้องออกมาพร้อมเพรียงและไพเราะกว่ามากว่า Que Sera, Sera Whatever will be will be  ผมถึงกับขำน้ำตาไหล หนึ่งคือดีใจที่ไม่แพ้เพื่อไปเตะรีแมทช์ที่โอลด์แทรฟฟอร์ด สองคืออยากร้องไปกะพวกมึงใจจะขาด สามพวกมึงนี่เกรียนแท้จริงหนอ แล้วก็นั่งรถใต้ดินกลับที่พักแบบปลอดภัยไม่มีการตีกันแต่อย่างใด นี่แหละครับ กีฬากับดนตรีเวลามันไปด้วยกันกับชนชาติที่เจริญในสายเลือด ไม่มีการไล่ยิงกรรมการหรือต่อยกรรมการแต่อย่างใดในบอลลีก การตีกลองจังหวะสามช่าเอาฉาบมาฟาด แต่งตัวแบบพระนเรศวร ในผู้นำการเชียร์ผมไม่ปฏิเสธเลย ส่วนเพลงโน้ตฟังไม่เป็นคีย์ยังพอรับได้ เพราะพวกเรามาจากสายเพลงพวกท่าฉลอม กับแนวสันติ ลุนเผ่ แต่การไล่ชกกรรมการนั้นรับไม่ได้จริงๆ พอก่อนนะไปหาเป็ดอร่อยๆ กินก่อน
 
          เดี๋ยววันอาทิตย์จะไปดูคู่แดงเดือดที่แมนเชสเตอร์ มีอะไรมันๆ จะมาเล่าให้ฟังใหม่
.......................................
(หมายเหตุ กีฬากับดนตรี : คอลัมน์ ไตรโทน โดย... จิรายุ วรรธนะสิน)