(แอบ)ขายของเยอะไป | คมชัดลึก

          แม้จะประกาศตัวว่า เป็นสื่อที่มีอิทธิพลมากที่สุดของทุกสื่อ และเบ่งบานทั้งเคเบิลทีวีกับอีกมากมายหลายช่อง แต่ผมกลับรู้สึกว่าการดูโทรทัศน์ในยุคนี้ เสน่ห์ของมันหายไปเรื่อยๆ ไม่ค่อยดูเป็นธรรมชาติในเนื้อหา
 
          ช่วงปีสองปีที่ผ่านมา มีการเปิดช่องทีวีกันมากมาย “นับพันช่อง” เมื่อบวกรวมกับฟรีทีวีที่มีมาก่อนก็ทำให้คนดูน่าจะมีทางเลือกมากขึ้น น่าจะหลากหลายและน่าจะวาไรตี้มากขึ้น แต่หลายรายการกลับให้ “สินค้าสนับสนุน” มาเป็นใหญ่กว่า content หรือเนื้อหา จนจะทำอะไรๆ ก็ต้องลิงค์ ต้องโยง ต้องกลับไป “เทิดทูนบูชา” สินค้าที่โฆษณาในรายการ
 
          แง่มุมนี้ หลายรายการทำออกมาไม่แนบเนียน ตั้งแต่มุกพื้นๆ เอาสินค้ามายกชูในรายการ (อันนี้เชยแล้ว) ไปจนถึงเซตเรื่องขึ้นมา เพื่อให้สินค้าเป็นตัวละครสอดแทรก รวมไปถึงที่สุดยอดเลยคือ ให้พิธีกรกับแขกแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่เป็นสีเดียวกับสินค้า (หรือเพื่อรับใช้ brand identity)
 
          พอเราได้ดูรายการทีวีแบบนี้ มันก็จะน่าเบื่อไปเอง เพราะมันโจ่งแจ้งว่ารับใช้สินค้ามากเกินไป และแน่นอนว่าสคริปต์รายการก็จะคุมตัวเอง จนดูแข็งและกระด้าง
 
          ทีวีไม่ได้เป็นอย่างเดียวนะครับ คอลัมน์ในหนังสือพิมพ์นี่ก็เยอะ การแอบเขียนเชียร์ เพื่อผลประโยชน์จากสินค้าต่างๆ ก็ชัดเจนอยู่เรื่อยๆ คนอ่านก็รู้นะครับ แต่เขาไม่รู้จะทำอย่างไร และถ้าคอลัมนิสต์ยังไม่มีสติ คิดว่าที่ตัวเองทำนั้น ไม่มีใครรู้ ก็ดูจะตื้นกว่าชาวบ้านทั่วไปที่เขารู้
 
          ถ้าเป็นกิจกรรมที่องค์กรทำการตลาดกับสินค้า จัดงานหรือทำกิจกรรมอะไรร่วมกัน ก็พอจะเข้าใจ แต่ถ้าเชียร์เรื่อยๆ รับใช้บ่อยๆ ผมแนะว่าน่าจะลาออกไป และทำ free copy รับเชียร์ไปเลย ประกาศตัวไปเลยว่า นี่รับออเดอร์เชียร์มา
 
          บางทีเมื่อพิจารณาจาก นสพ.มาจนถึงทีวี อาชีพหนึ่งที่คนไทยไม่ต้องเรียนมาเลยและทำได้ดี ก็คือ “นักการตลาด”

          น่าเสียดายว่าสอบตก เพราะหลายครั้ง “ไม่เนียน”
 
          สวัสดีปีใหม่ 2013
.......................................
(หมายเหตุ (แอบ)ขายของเยอะไป : คอลัมน์ Eat Play Life โดย... นันทขว้าง สิรสุนทร)