เล่นหูเล่นตา : วันนี้และวันหน้า | คมชัดลึก

          ถึงวันนี้ ... ฉันมีชีวิตผ่านปีใหม่มาแล้ว 7 วัน มองในแง่ดี ... ฉันมีชีวิตรอดมาได้ตั้ง 7 วัน มองในแง่ร้าย … ฉันเข้าใกล้วันตายไปอีก 7 วัน ไม่ว่าจะคิดในแง่ไหน ฉันก็มีความสุขกับการมีชีวิตอยู่ทุกวัน  วันคริสต์มาสที่ผ่านมาเป็นวันสุดท้ายของปีในการทำงานของฉัน  หลังจากทุ่มเทเวลาและทุกสิ่งให้กับเดอะวอยซ์ที่เพิ่งจบลงไปและสะสางงานอีเว้นท์ที่เหลือจนเสร็จ  จากนั้นฉันก็ได้หยุดยาว ...
 
          ข้าวของที่ซื้อมาจากตลาดราวกับจะเก็บไว้กินสักอาทิตย์ถูกเอามากองไว้ที่ครัวชั่วคราวซึ่งยื่นเข้าไปในสวนหลังบ้านของน้องชาย  หอมกลิ่นต้นขนุนหลังบ้านกำลังออกลูกเล็กๆ ในช่วงหน้าหนาว  เสียงลมพัดยอดไผ่เสียดสีไปมาฟังไม่เป็นทำนองรู้แค่ว่าฟังแล้วสบายใจ  ... ฉันเดินไปหยุดอยู่ที่ต้นมะละกอสูงราว 3 เมตร ออกลูกดกเต็มต้นเหมือนคนนมยานนมเยอะ  ดูน่ารักและตลกดี … ต้นกล้วยกอใหม่ที่เพิ่งเอามาลงดินหลังจากถอนต้นเก่าที่ออกปลีออกหวีให้เก็บกินไม่หวาดไม่ไหวทั้งปี บนผืนดินเล็กๆ ของบ้านนี้ปลูกอะไรก็ขึ้น คงเป็นเพราะน้องสะใภ้ฉันมือเย็น คนใจร้อนมือร้อนอย่างฉันคงปลูกอะไรกินเองไม่ได้  นอกจากซื้อกิน!

          ... เกี๋ยมอี๋กับหมี หมา 2 แม่ลูกพันธุ์ทางที่เดินป้วนเปี้ยนวุ่นวายอยู่ในครัวจนต้องไล่ ... แต่ก็ไม่ไป  มันจะดื้อเหมือนใครได้นอกจากฉัน!  เสียงครกกับสาก มีดกับเขียง ตะหลิวกับกระทะที่ประสานกับเสียงทีวี   เสียงไล่หมาวุ่นวายเวิ่นเว้อและวึ่นวือ  มันคือเสียงที่ฉันชอบมากกว่าเสียงเพลงไหนๆ เสียอีก  ขาดแค่เสียงร้องของเด็กอ่อนอ้อแอ้  นั่นจะทำให้ฉันอารมณ์ดีสุดๆ  บ้านน้อยของน้องชายที่เคยสงบเงียบและเป็นระเบียบราวกับบ้านตัวอย่างของโครงการ ตอนนี้วุ่นวายและรกเลอะเทอะเพราะแม่และเตี่ยย้ายมาอยู่ด้วยชั่วคราว  บ้านใหญ่อีกหลังกำลังปรับปรุงและซ่อมแซม  “ บิว ” หลานชายวัย (กวน) ทีนมันว่า “ ป้า ... ทุบอีกนิดก็เรียกว่าสร้างบ้านใหม่แล้ว ” ดูจากสภาพคงไม่ผิดจากที่บิวพูดเพราะทุบเกือบทั้งหลัง ทั้งขยายและต่อเติมทุกสิ่งอย่างตามประโยชน์ใช้สอยอันพึงมี  การมารวมกันอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ดูทีวีเครื่องเดียวกันให้ความสุขอีกแบบ ทั้งเสียงทีวีแข่งกับเสียงคนในบ้านคุยกันมันทำให้จับใจความอะไรไม่ได้สักอย่าง รู้แค่ว่า ... ความสุขในบ้านไม่ได้วัดกันที่ขนาด  บ้านเล็กๆ ก็มีความสุขได้มากมาย ... ตอนอยู่บ้านหลังใหญ่ต่างคนก็ต่างเข้าห้องส่วนตัวดูทีวีของตัวเอง  เวลานี้หนีไปไหนไม่ได้มันก็เลยกลายเป็นความสุขร่วมกันอย่างจำเป็น 

          ... ฉันได้นั่งซ้อนท้ายแมงกาไซต์ของน้องชายให้ลมหนาวตีหน้าแป้นๆ ตอนไปซื้อผักในตลาดใกล้บ้าน  เดินหน้าซีดๆ เข้าตลาดแล้วกวาดทุกอย่างที่อยากกินไปให้คนที่บ้านทำให้กิน  คนที่บ้านฉันทำกับข้าวเก่งกันทุกคน มีฉันที่ดูจะโหล่ๆ หากเทียบกับทุกคนในบ้าน แม้แต่ณัฐหลานชายของฉันที่เคยไปฝึกทำอาหารกับซีฝูร้านแยงซีเกียงที่เชียงใหม่อยู่ 1 ปี ก็ทำอาหารเก่งกว่าฉัน   ดังนั้นไม่แปลกถ้าฉันจะยังลดความอ้วนไม่ได้เสียที  ... ถ้าไปเดินตลาดแถวบ้านไม่เกิน 10 นาที ฉันจะซื้อของเสร็จเพราะซื้อเฉพาะของที่ขาด แต่ถ้าเดิน “ ตลาดสามย่าน ” หรือ “ ตลาดคุณหญิงบุญมี ” (ตลาดสะพาน 3) ถนนจันทน์แถวบ้านฉัน  อย่างน้อยๆ ต้องมี 2 ชั่วโมง  จ่ายกับข้าว 1 ชั่วโมงกว่า แวะคุยกับแม่ค้าแต่ละร้านอีกร่วมชั่วโมง แม่ค้าชอบถามถึงเด็กๆ ที่เข้าประกวดในเดอะวอยซ์     แล้วก็พากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างสนุกสนานว่าชอบคนโน้น เชียร์คนนี้  สงสารคนนั้น และที่สำคัญต้องถามถึงโค้ชพระเอก ...
 
          “ นี่คิ้ม ... ว่างๆ พาก้อง สหรัถ มาที่ตลาดนี่บ้างสิ ดูในทีวีล๊อหล่อ ตัวจริงคงจะหล่อกว่านี้ ...  ”
 
          “ คนอื่นๆ ในนูโวเขาก็เป็นไปตามวัยทั้ง โจ จอห์น แต่พี่ก้องเนี่ย หน้าอ่อนเหมือนสต๊าฟไว้เลยนะพี่ หล่อจริงๆ หนูช๊อบชอบ  ถ้าเจอเขาฝากบอกเขาด้วยนะพี่ ”
 
          อั่ม ... จบรายการแล้วจะให้ไปเจอที่ไหนล่ะคะคุณน้อง ได้เจอกันบ่อยๆ ก็เฉพาะเดอะวอยซ์นั่นแหละ  จบรายการก็แยกย้ายกันไปทำมาหากิน ใครจะมาเดินปรากฎตัวในตลาดอย่างฉันล่ะคะ  กำลังจะหันหลังเดินกลับ น้องแม่ค้าอีกคนมาคว้าข้อมือไว้
 
          “ พี่คิ้ม ... หนูน่ะชอบพี่ก้องมาตั้งนานแล้ว ตอนคอนเสิร์ตที่ผ่านมาหนูก็ไปดูเขานะ พอคนอื่นร้องหนูก็แอบหลับ แต่พอเขาร้องหนูก็ตื่นมาฟัง เขาก็ดูเฉยๆ นะ ยืนเล่นกีต้าร์ไปหล่อไป ไม่พูดอะไร แค่นี้หนูก็น้ำลายไหลแล้วล่ะพี่คิ้ม ... ”
 
          ฉันตอบไปว่า  “ ลูก 2 ผัว 1 แล้วยังไม่หยุดเพ้ออีกเหรอเธอ  ขนาดฉันลูกผัวไม่มีนั่งข้างๆ มาหลายเดือน ก้องก็ยังไม่เยสไม่โนเลย จะมาฝากบอกอะไรกันนักหนา  ถ้าฉันได้คืบจะเอาศอกเมื่อไหร่จะแจ้งให้ทราบโดยทั่วกัน  จะฉลองฉายหนังกลางแปลง 3 วัน  ลิเก 4 คืนเลยหน้าตลาดเลย ” แม่ค้าหัวเราะลั่นตลาด
 
          ตลอดเวลาที่หยุดมาหลายวัน ฉันเข้าตลาดทุกวัน ซื้ออะไรไม่รู้เอาไปยัดไว้ในตู้เย็นบ้านแม่ที่มีอยู่ 2 ตู้  รวมกับบ้านน้องชายอีก 1 ตู้ รวมเป็น 3 ตู้  ถ้าตู้เย็นมันบ่นได้มันคงพูดว่า “ จะอ้วกอยู่แล้ว จะซื้ออะไรมายัดใส่ฉันนักหนา! ” คนที่ดูจะมีความสุขมากที่สุดก็คงจะเป็น “ เตี่ยฉัน ” ที่ออเดอร์เมนูใหม่ๆ ได้ทุกวัน แล้วฉันก็ต้องไปสรรมาให้ตามใจเตี่ย  อีกไม่กี่ปีเตี่ยจะอายุ 80 แล้ว  จะอยู่ให้ฉันรักและเอาใจได้อีกนานแค่ไหนไม่รู้  รู้แค่ว่าฉันจะไม่ใช่คนที่ไปเคาะโลงเตี่ยบอกให้เตี่ยกินของที่เอาไปไหว้หน้าศพ  เพราะเตี่ยกินครบทุกอย่างแล้วตอนมีชีวิตอยู่  ... วันสิ้นปีที่ผ่านมา  นังนุชนาฎมันบ่นว่า คิดถึงป๊าที่เพิ่งเสียไป  ทุกๆ วันปีใหม่สิ้นปีป๊าจะซื้อไอติมมหาชัยมาให้คนที่บ้านกินกัน เป็นธรรมเนียมปฎิบัติ  โก้ มิสเตอร์แซกแมน น้องชายตัวอ้วนของฉันก็มักจะบ่นคิดถึงพ่อแม่ที่เสียไป  โก้จะบอกฉันเสมอว่า “ พี่ไก่ โชคดีที่ยังมีพ่อแม่อยู่ครบ พ่อโก้น่าจะอยู่นานกว่านี้ ตอนนี้โก้มีตังค์แล้ว แต่ไม่มีพ่ออยู่ให้เอาใจ ซื้อของดีๆ ให้กิน ได้แต่ทำบุญไปให้ ”  ฟังแล้วน้ำตาจะไหล ทุกครั้งที่ฉันยกอาหารหรือขนมของโปรดไปให้เตี่ยกิน นั่งดูเตี่ยกิน คอยหยิบคอยตักให้ เช็ดปากเช็ดมือให้ ฉันมีความสุขมากมายที่ได้เห็นภาพนั้น  อยู่ในช่วงเวลานั้น อีกความรู้สึกที่แทรกขึ้นมาทุกครั้งก็คือฉันรู้สึกขอบคุณแฟนเพลงทุกคนที่คอยสนับสนุนเกื้อกูลทำให้ฉันมีงานทำอยู่จนทุกวันนี้ มีเงินมาซื้อของโปรดให้เตี่ยและคนที่บ้านกิน ... ความรู้สึกนั้นมันกลายเป็นสำนึกที่ฝังลึกอยู่ในใจฉันไปแล้ว     นั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันไม่ลืมตัว  ... ฉันก้มลงหอมแก้มเตี่ยกับแม่ที่นอนห่มผ้าอุ่นๆ อยู่บนเตียงก่อนจะขับรถออกจากบ้านกลับคอนโด ระหว่างทางฉันมองนาฬิกาอีก 15 นาที  จะเข้าสู่วันใหม่ของปีใหม่ ถนนโล่งเงียบไร้รถและผู้คน ฉันไม่เคยยินดียินร้ายกับวันขึ้นปีใหม่ ฉันไม่เคยสนว่าตัวเองจะมีอายุยืนยาวผ่านปีใหม่ได้อีกสักกี่ครั้ง ฉันเป็นห่วงแค่ว่าในวันข้างหน้าฉันจะยังได้รับความเมตตาและเกื้อกูลจากผู้คนไปได้อีกนานแค่ไหน?
 
          ป.ล. ถ้ามีผัวเป็นเจ้าสัวจะไม่ห่วงอะไรเล้ย ...
.......................................
(หมายเหตุ วันนี้และวันหน้า : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)