มองผ่านเลนส์คม : หยุดเสพบ้าง...อะไรบ้าง... | คมชัดลึก

          หายหน้าหายตาไปหนึ่งอาทิตย์ด้วยอาการจิตตกบวกติสท์แตกอย่างไม่น่าให้อภัย แต่ในทุกปัญหาย่อมมีทางออกและบทเรียนที่เข้ามาทำให้เราหายโง่และเข้มแข็งขึ้นเสมอ เหมือนที่มีคำกล่าวไว้ว่า “อุปสรรคอะไรก็ตาม ถ้ามันไม่ฆ่าเราให้ตาย มันก็จะทำให้เราแข็งแรงขึ้น” คราวนี้ก็เหมือนกัน หญิงยศก็เลยอยากเอามาแชร์ เพราะเชื่อว่าส่วนหนึ่งที่ทำให้เราจิตแตก มันก็มาจากโลกไซเบอร์ที่นับวันจะหงิกงอบูดเบี้ยวมากขึ้นทุกที

          ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่เช็กอินสตาแกรม ทวิตเตอร์ เฟซบุ๊ก และอื่นๆอีกมากมายอยู่ทุกชั่วโมงหรือทุกสิบนาทีแล้วล่ะก็ เชื่อขนมกินได้เลยว่า คุณจะต้องผ่านตาการใช้ชีวิตแสนเก๋ของเหล่าบรรดาเซเลบและไฮโซต่างๆ มากมายหลากหลายหน้ามาสลับสับเปลี่ยนกันไป เดี๋ยวคนนั้นบินไปเที่ยวที่นี่ คนนี้ซื้อกระเป๋าที่นั่น ออกกำลังกายตรงนี้ รวมตัวทานขนมร้านโน้น ซื้อเพชร ซื้อบ้าน ซื้อรถ ซื้อกาแฟ ซื้อหมา ซื้อแมว เดี๋ยวนี้มันเก็บไว้คนเดียวไม่ได้อีกต่อไป มันต้องโพสต์ ต้องโชว์ ขอการกดไลค์ ขอการคอมเมนท์ แต่การที่เรามองดูและเสพสิ่งเหล่านี้มากๆ นั้น บางครั้งโดยที่เราไม่รู้ตัวเลย ข้อมูลต่างๆ มันฝังตัวอย่างช้าๆ ลงไปในจิตใต้สำนึก ขับเคลื่อนกิเลสให้คนอยากมี อยากได้ และยิ่งไปกว่านั้น ความอยากที่น่ากลัวที่สุดคือ อยากได้รับการยอมรับจากสังคม ถ้าฉันใช้กระเป๋าแบรนด์นี้ ถ้าเราไปนั่งทานข้าวร้านนั้น ถ้าไปออกกำลังกายแบบโน้น ถ้าเราใช้ชีวิตแบบที่เห็น เราก็คงจะเก๋สินะ เราก็คงจะได้รับการยอมรับและสายตาชื่นชม ได้รับการกดไลค์ เราควรต้องทำสินะ...ถ้าหากไม่มีสติรู้เท่าทันตัวเอง เราอาจถูกดูดให้หลงวนไปได้ โดยที่ลืมมองไปว่า สิ่งของเหล่านั้นมันเกินเลยความจำเป็นหรือเกินเลยรายได้ของเราไปมากขนาดไหน หญิงยศนั่งมองดูสิ่งเหล่านี่เกิดขึ้นทุกวัน นั่งอ่านคอมเมนท์ที่เป็นทุกข์ เพราะไม่ได้ในสิ่งที่อยากมี แล้วก็เกิดการสลดหดหู่ใจ จนวันหนึ่งเข้าไปประชุมกับหุ้นส่วนบริษัทเงาะถอดรูป ที่เราผลิตรายการตีท้ายครัว และครัวแล้วแต่คริต ได้เจอพี่ต้น ณฐนนท์ ชลลัมพี และพี่ดุ๊ก ภาณุเดช สองหุ้นส่วนของหญิงยศที่ยังคงความเวอร์จิ้นในโลกโซเชียลเน็ตเวิร์กไว้ได้ นั่นคือ ไม่มีเฟซบุ๊ก ไม่มีทวิตเตอร์ ไม่มีอินสตาแกรม!!!

          พี่ทั้งสองสอนมาว่า บางทีชีวิตเรามันต้องการความนิ่ง คนสมัยนี้ให้ความสำคัญกับสิ่งของภายนอก ซึ่งเป็นสิ่งที่เราสมมุติขึ้นมาเองทั้งนั้น หยิบยกมันขึ้นมาให้ความสำคัญแล้วเราก็เป็นทุกข์ ทั้งๆ ที่แท้จริงแล้ว มันไม่ได้มีตัวตนเลยด้วยซ้ำไป พี่ทั้งสองบอกให้หญิงยศค่อยๆ มองให้เห็นเหตุของความทุกข์แล้วค่อยๆ ลอกมันออกทีละชั้น หยุดวิ่งตามกระแส หยุดรับเอาคำพูดและความคิดของคนอื่นมาแบกไว้ เพราะสุดท้ายคนที่ทุกข์ก็คือเรา เขาไม่ได้มาสนใจอะไรด้วยเลย...

          เออนะ...เพื่อนในโซเชียลเน็ตเวิร์กมีเป็นแสน มาแพ้เอาเพื่อนแท้แค่สองคนเท่านั้นเอง...
.......................................
(หมายเหตุ หยุดเสพบ้าง...อะไรบ้าง... : คอลัมน์ มองผ่านเลนส์คม  โดย... จ๋า ยศสินี ณ นคร )