ทีวีสีรุ้ง : จุดบอด | คมชัดลึก

          การกลับมาอีกครั้งในละครผีลึกลับ ซ่อนปมปริศนาของการฆาตกรรม ผสมกลิ่นอายจีน และการสืบสวนสอบสวนเรื่อง “กี่เพ้า” โดยบริษัท บรอดคาทซ์ ไทยเทเลวิชั่น จำกัด ผ่านการแสดงของนักแสดงมากฝีมืออย่าง แอน ทองประสม หลังห่างหายจากผลงานละครไปเกือบ 2 ปี น่าจะตอบโจทย์ความต้องการเล่นบทที่ท้าทายความสามารถในชีวิตนักแสดงของเธอได้ กับการสวมบทบาท “เมย์ลี” ควบคู่กับบท “เพกา” ไปพร้อมๆ กัน
 
          หากพูดถึงคุณภาพและฝีไม้ลายมือด้านการแสดงของ แอน ถือว่าหายห่วงและการันตีได้ ว่า "เอาอยู่" เกือบทุกบทบาท ทำให้ไม่น่าแปลกใจเลยว่า การเปิดตัว "เพกา" และความหลอนของ "ผีเมย์ลี" รวมถึงการแนะนำตัวละครอื่นๆ ในช่วงต้นเรื่องของ "กี่เพ้า" นับว่ามีการจัดวางองค์ประกอบทั้งเสื้อผ้า หน้าผม ฉากและสถานที่ ได้อย่างลงตัว สามารถดึงเรื่องราวให้มีเงื่อนงำน่าสนใจ และน่าติดตาม
 
          กระทั่งเรื่องราวดำเนินไปอย่างเข้มข้น เมื่อเพกาเริ่มต้นสืบหาสาเหตุการตายของเมย์ลี พร้อมกับการซ่อมชุดกี่เพ้าที่ขาดอย่างจริงจัง ในบ้านของเจ้าเหวิ่นเยี่ย ("หนิง" นิรุตติ์ ศิริจรรยา) พ่อของ หมิงเทียน ("สมาร์ท" กฤษฎา พรเวโรจน์) พระเอกของเรื่อง ณ เกาะ "ฮ่องกง"
 
          ทว่ากลิ่นอายของละครผีลึกลับ ผสมการสืบสวนสอบสวน ซึ่งปูพื้นมาดีตั้งแต่ต้นกลับสะดุดลง เพราะคาแรกเตอร์ความอยากรู้อยากเห็นเกินพอดี จนดูคล้ายจุ้นจ้านแบบไร้มารยาทของเพกา ที่ชอบพูดโพล่งสิ่งที่ควรจะเก็บไว้เป็นความลับให้ฆาตกรรู้ตัว ได้ลดทอนเสน่ห์ของตัวละครที่ควรจะฉลาดมากกว่านี้ จนกลายเป็นสร้างความรำคาญใจให้คนดูไม่น้อย
 
          นอกจากนั้นบทละครที่พยายามคลายปม และอธิบายเรื่องราวซับซ้อน โดยให้เพกาพูดคนเดียวเพื่อตอกย้ำความคิด และการวิเคราะห์ของตัวละครตลอดทั้งเรื่อง มีข้อดีตรงทำให้คนดูเข้าใจง่ายขึ้น คล้ายพยายามป้อนข้อมูลทุกอย่างให้คนดู โดยไม่ต้องคิดตามมากเท่าไหร่ แต่นี่คือข้อเสียที่เกิดขึ้น ทำให้ความน่าสนใจ และน่าค้นหาของละครแนวลึกลับลดน้อยลงไป
 
          แม้เรื่องจะยังคงกุมความลับของฆาตกรเอาไว้ แต่การทำให้คนดูไม่ต้องเดาหรือคิดตามมากเท่าที่ควร ได้กลายเป็น "จุดบอด" เล็กๆ ที่เปรียบเสมือน "หัวใจสำคัญ" เพราะเสน่ห์และความสนุกของละครแนวนี้ อยู่ที่การปล่อยให้คนดู "คิดและสงสัย" ด้วยตัวเองตามสถานการณ์ โดยไม่ต้องชี้นำให้คิดหรือสงสัยตามบทพูดของเพกา อย่างที่ละครเรื่องนี้กำลังเป็นอยู่
 
          มาดูในด้านการแสดงของนักแสดงคนอื่นๆ สมาร์ท พระเอกของเรื่องทำได้ดีตามมาตรฐาน เพราะบทหมิงเทียน อาจไม่ได้หวือหวา หรือหนักเกินศักยภาพของสมาร์ทเท่าไหร่นัก แต่คนที่น่าชื่นชมคงจะเป็น "โอ" อนุชิต สพันธุ์พงษ์ ผู้รับบท "เหลียงเหว่ยเหอ" และ "โอ๊ต" วรวุฒิ นิยมทรัพย์ ในบท "หมิงซาน" กับรูปแบบความรักของชายรักชายที่ขาวสะอาด แน่นอนที่สุดว่าทั้ง 2 คนถ่ายทอดออกมาได้น่าสงสาร และดึงอารมณ์คนดูให้รู้สึกคล้อยตามได้อย่างไร้ข้อกังขา
 
          คงต้องชื่นชม นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์ คนเขียนบทละคร ที่ตั้งใจสื่อความหมายและค่อนข้างระมัดระวังการแสดงฉากความรัก ของทั้ง 2 ตัวละครได้ละมุนละไม ตัดสลับการเล่าเรื่องระหว่างอดีตและปัจจุบันได้ดี จนบางครั้งดูน่าสนใจมากกว่าฉากเข้าพระ-เข้านาง ของพระเอก-นางเอกเสียอีก
 
          อีกหนึ่งตัวละครที่น่าจับตามองในบทคุณหนูเอาแต่ใจ คล้ายมีอาการทางจิตเล็กๆ อย่าง "เพ่ยเพ่ย" ที่ "เมย์" พิชญ์นาฏ สาขากร ฉีกคาแรกเตอร์ของตัวเองได้อย่างไม่น่าเชื่อ เธอสร้างความน่าหมั่นไส้ และน่าเห็นใจทุกครั้งที่ปรากฏตัว ฉากซับซ้อนทางอารมณ์ ซึ่งเมย์สามารถแสดงได้ดีและน่าสนใจทีเดียว
 
          ภาพรวมของละคร "กี่เพ้า" ยังคงสนุกสนาน เพราะองค์ประกอบโดยรวมและนักแสดงมากฝีมืออีกหลายท่านที่ยังไม่ได้กล่าวถึง แต่การไขปมปริศนาของฆาตกร จะเข้มข้นน่าติดตามมากกว่านี้ หากไร้ "จุดบอด" เล็กๆ ที่สำคัญยิ่ง...
.......................................
(หมายเหตุ จุดบอด : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... ณัฐวรา)