ทีวีสีรุ้ง : ทีวีมีทุกอย่าง
ทีวีมีทุกอย่าง : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์
และแล้วผลฟุตซอลโลก2012 ก็ออกมาว่า ประเทศบราซิลคว้าแชมป์ไปในปีที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ ขอแสดงความยินดีกับแชมป์ด้วย ที่ได้ถ้วยไป ส่วนไทยเราก็มีเรื่องน่ายินดีที่อยู่ๆ เราก็มีสนามฟุตซอลใหม่สำหรับคนไทย (ไม่ใช่เพื่อฟีฟ่าอย่างที่เขาว่ากัน) เย้! เยาวชนได้สนาม (แต่มาตรฐานไม่ต้องคำนึง) อีกฝ่ายที่ต้องขอบคุณคือผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการถ่ายทอดที่ไม่ปล่อยให้มีจอดำจนกระทั่งคู่ชิง ภาพรวมการเป็นเจ้าภาพอาจถูกใจไม่ครอบคลุมทุกท่านแต่ก็เอาน่ะ ให้อภัยมือใหม่ ครั้งต่อไปเราคงมีสนามใหม่ไฉไลกว่าเดิม (?)
ส่วนปีหน้า 2556 พี่ไทยก็จะได้เป็น “เมืองหนังสือโลก” อีกตำแหน่งแต่แปลกตรงที่เวลาเปิดทีวีแทบไม่เคยเห็นข่าวความเคลื่อนไหวใดๆ หรือกิจกรรมอะไรที่ดูจะสนับสนุนงานนี้ หรือส่งเสริมให้คนไทยอ่านหนังสือมากขึ้นเลย ก็น่าปวดใจ แต่อ้อมก็ยังเชื่อค่ะว่าประเทศเรายังมีหวัง ขอแค่อย่าคาดหวังมากไปก็พอ เพราะเวลาเราไม่คาดหวังมันมักจะนำความสุขมาให้โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวอยู่บ่อยครั้งค่ะ
อย่างเช่น วันก่อนอ้อมไปเห็นเวที “มหกรรมดนตรีคนตาบอดนานาชาติครั้งที่1” จัดในสวนเบญจสิริและพอกลับมาเปิดทีวีดูก็ได้ทราบว่า “สมาคมคนตาบอดแห่งประเทศไทย” ได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพการประชุมร่วมของคนตาบอดระดับโลกในงาน “WBU-ICEVI 2012” ระหว่างวันที่ 12-15 พฤศจิกายน และการดูข่าวที่มีความสุขมากพอๆ กับความภูมิใจ เพราะเราได้เห็นความใส่ใจ ห่วงใยที่ผู้จัดงานมีต่อผู้เข้าร่วมประชุมจากนานาชาติ เชื่อไหมคะ แม้แต่สิ่งเล็กๆ น้อยๆ อย่างอุปกรณ์ควบคุมไฟฟ้าระบบสัมผัสในห้องพักทีมงานก็ได้ทำแผ่นอักษรเบรลล์ไปแปะเอาไว้ รวมถึงแป้นโทรศัพท์ของโรงแรมก็มีแผ่นอักษรเบรลล์แปะไว้ให้เช่นกัน ในข่าวรายงานว่าการไม่ละเลยเรื่องความสะดวกเหล่านี้ทำให้ผู้เข้าร่วมประชุมทั้งหลายประทับใจเมืองไทยในฐานะเจ้าภาพอย่างยิ่ง และที่น่าชื่นชมขึ้นไปอีกก็เพราะนี่คืองานที่คนตาบอดจัดเพื่อคนตาบอดนะคะ ดูแล้วอดคิดไม่ได้ค่ะว่าบางทีคนตาดีอย่างเราๆ ยังไม่ค่อยได้คิดถึงหรือคิดเผื่อคนอื่นเท่านี้เลยด้วยซ้ำ
พูดแล้วก็นึกถึงรายการที่สร้างความสุข เรียกรอยยิ้มของผู้ชมจากการได้เห็นผู้อื่นให้ความสำคัญกับเพื่อนมนุษย์ รายการลักษณะนี้มีอยู่หลายรายการนะคะอย่างรายการ “เมืองใจดี” ที่ออกอากาศทาง thaipbs เป็นรายการเพื่อคนพิการและคนชรา เป้าหมายคือการไปปรับเปลี่ยนบ้านหรือพื้นที่สาธารณะให้เหมาะสมเพื่อคนพิการ คนชราและคนทั่วไปสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุขยิ่งขึ้นโดยมีผู้สร้างความสุขคือนักศึกษาจากสถาบันต่างๆ ที่มาใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมาทำประโยชน์จริงๆ ภายใต้การดูแลให้คำแนะนำจากผู้ทรงคุณวุฒิ และมีคุณกฤษนะ ละไล (กฤษณะ ไชยรัตน์) เป็นผู้ดำเนินรายการ
จากการที่ได้ดู “เมืองใจดี” มาหลายครั้ง ล่าสุดอ้อมก็น้ำตารื้นเมื่อได้เห็นแววตา สีหน้า ของพ่อเฒ่าท่านหนึ่งที่ทางรายการไปปรับปรุงบ้านให้ดูก็รู้ได้ทันทีว่าท่านกำลังมีความสุขกับชีวิตที่ไม่ต้องกังวลว่าตนจะเป็นภาระกับลูกหลานอีกต่อไป กระทั่งคนในบ้านก็เห็นได้ชัดว่ามีความสุขขึ้นเช่นกัน
พ่อเฒ่ายังบอกทีมงานด้วยว่าอย่าสร้างหรือปรับเพื่อพ่อคนเดียวแต่ช่วยทำให้คนอื่นสะดวกด้วย ...พ่อเฒ่าหล่อมากสำหรับอ้อมค่ะ นี่คือการเป็น “ผู้รับที่เป็นครู” จริงๆ ต้องขอบคุณรายการนะคะ นอกจากจะ “ใจดี” สมชื่อยังให้การเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่อีกด้วย
จริงๆ เราเองก็อาจจะเป็นได้มากกว่าคนนั่งยิ้มเวลาเห็นคนดูแลกันก็ได้นะคะ เพราะเราเองก็สามารถสร้างรอยยิ้มนั้นเองได้ ด้วยการช่วยสร้างความสะดวกสบายให้กับเพื่อนร่วมสังคมบ้าง ไม่ว่าเรื่องจะเล็กน้อยแค่ไหน หรือไม่ว่าคนข้างหน้าคุณจะเป็นใครก็ตาม ขอแค่จริงใจและตั้งใจดี จะช่วยกดลิฟต์ค้างไว้ให้คนที่เข้ามาทีหลัง เปิดประตูให้คนถือของพะรุงพะรัง หรือจะช่วยพาคนตาบอดข้ามถนน ...
อ้อ! อ้อมจำได้ว่าเคยเห็นในทีวี การช่วยเหลือผู้พิการทางสายตาอย่างถูกวิธี แบบง่ายๆ นะคะ
1.ให้เดินเข้าไปทางด้านข้าง แล้วใช้หลังมือของเราแตะหลังมือหรือแขนของเขา เป็นสัญญานบอกให้เตรียมตัว และให้ทราบตำแหน่งของเรา จากนั้นเขาจะเลื่อนมือมาจับบริเวณเหนือข้อศอก เราอาจงอแขนช่วงล่างขึ้นมาตั้งฉากกับลำตัวสักนิด เพื่อความสะดวกของทั้งสองฝ่าย
2.ก่อนออกเดิน ควรดูให้แน่ใจว่าเขาอยู่เยื้องไปด้านหลังราวครึ่งก้าว (เขาอาจยกมือแตะไหล่เราเพื่อตรวจสอบตำแหน่ง)ตำแหน่งนี้จะทำให้ผู้พิการฯ จับจังหวะการเคลื่อนไหวของเราได้ และเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ต่างๆ ได้ด้วย
3.เวลาเดินขึ้นบันได หรือลงขอบถนนอย่าลืมหยุดนิดหนึ่ง แล้วบอกกล่าวกัน คนเดินตามจะได้ไม่เสียหลัก
4.ถ้าเจอ”ทางแคบ” แค่เราขยับแขน (ด้านที่ให้ผู้พิการฯจับ) ไปไว้ด้านหลัง เขาจะทราบได้เลยค่ะ
หวังว่าความตั้งใจดีของคุณจะเป็นผลนะคะ
.......................................
(หมายเหตุ ทีวีมีทุกอย่าง : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์)